Kolejne spotkanie z gronem sympatycznych i bardzo interesujących Kwidzyniaków. Sporo osób wiekowych, które pojawiły się w Kwidzynie w parę lat po wojnie, wówczas w wieku naszych młodszych forumowiczów.
Nowe kontakty, bogactwo wspomnień i spotkania z osobami widzianymi ostatnio w swojej klasie maturalnej (1959 !).
Towarzystwo przednie pod każdym względem. Kwidzyński Klub gromadzi m.in. takie znakomitości jak: kilku rektorów wyższych uczelni, pisarzy, sporo profesorów i wykładowców, wybitnej i zasłużonej kadry inżynieryjnej itp. itp.
Mieczysław Jankiewicz przedstawił interesującą ideę Klubu jako gremium inteligencji propagującego kulturę. Widzę w tym nawiązanie z XIXwiecznym kwidzyńskim ”Towarzystwem Literackim”. Zaprezentował także projektowany program wykładów „klubowego uniwersytetu”. We wrześniu nastąpi nietypowa inauguracja muzyczna w katedrze. Poprowadzi prof. Roman Gryń z Akademii Muzycznej w Poznaniu (oczywiście Kwidzyniak). I to też skojarzyło mi się z działalnością i twórczością pastora Albertiego z kwidzyńskiej katedry.
Spotkanie było okazją do zaprezentowania trzeciego już tomu zebranych wspomnień „Kwidzyn… drogi do małej ojczyzny”. Istna kopalnia relacji o mieście i ludziach oraz informacji, które tu występują po raz pierwszy.
Przeczytałem zaledwie wyrywkowo kilka wspomnień i jestem pod wrażeniem zwłaszcza pierwszej w tomie relacji wspomnieniowej Helmuta Kurowskiego zaczynającej się następująco:
Przejścia niemieckiego chłopaka w tuż powojennym Kwidzynie bywały znacznie trudniejsze, niż jego polskich rówieśników. Wiem coś o tym, bo miałem takich kolegów w powojennym Malborku.
Autor tych wspomnień pochodzi ze Sztumu, więc niestety o Kwidzynie z czasów niemieckich niewiele mógł mi opowiedzieć.
Jest istotna różnica pomiędzy np. czytaniem przejmujących wspomnień Pani Wandy Wiśniewskiej , a bezpośrednią rozmową z nią. Gdy mówi o swoim spotkaniu z Hanką Ordonówną na sowieckim zesłaniu w 1941 roku, to trochę tak, jakby się samemu tam z nią spotkało.
Zbyt mało czasu na rozmowy i zebranie relacji od autentycznych świadków i uczestników życia w Kwidzynie przed półwieczem. Miałem niebywałą okazję (zbyt pospieszną i za krótką) do zweryfikowania obiegowych opisów wydarzeń, które powielane są w historii miasta niezgodnie z rzeczywistym ich przebiegiem.

Postrzegany z zewnątrz Klub Małej Ojczyzny Kwidzyńskiej, to niekoniecznie taka ożywiona Atlantyda. Większość osób z tego grona, po zakończeniu swych bogatych i wybitnych karier zawodowych nadal jest aktywna społecznie i środowiskowo. Są to jednak osoby jakby z „innego świata”. Prezentują sobą wspaniałe postawy pozytywnego spełnienia w życiu, a przecież mało komu z nich oszczędzone były przejścia jak: niebywała wojenna i powojenna bieda i głód, dramaty rodzinne, karna służba wojskowa w kopalniach i inne komunistyczne szykany. Kultura tych osób, oraz to co z staroświecka nazywane jest tzw. ogładą, również wydają się „zabytkiem” w otaczającej nas rzeczywistości. Są to zapewne nauki wyniesione z domu, ze szkoły życia, jak i z pierwszych kwidzyńskich szkół, które zapewniały b. bogate wyposażenie swych wychowanków. (Ciekawostka: w tutejszym Technikum Krawieckim uczono się nie tylko zawodu, ale i księgowości, zarządzania, łaciny i jęz. francuskiego. Jak wiadomo, łacina, to nie tylko język, ale i wiedza o kulturze, nie tylko antycznej).
Uczestnicy zjazdu życzyli sobie kolejnego spotkania, oby w liczniejszym gronie.
Pan Kolega Burmistrz oprowadził nas po odnowionym Urzędzie Miejskim i swoim gabinecie. W parku za Urzędem okazał nam tajemniczy kamień . Opowiadał, że z okna swego gabinetu obserwuje przychodzącą tu czasami starszą kobietę, która obejmuje ten kamień i długo przytula się doń. Czyżby to był kwidzyński czakram ? (Warning: Próby leczenia w ten sposób kaca przez społeczność z miejscowego „klubu malinowych nosów” zakłócają skoszarowani w pobliżu strażnicy miejscy.)


Moją osobistą największą niespodzianką jest nawiązanie bezpośredniego kontaktu z Leszkiem Bielcem, kolegą szkolnym z jednej klasy Andrzeja Zakrzeńskiego (matura w Kwidzyńskim LO w 1949 roku !!!). Wiele sobie po tej nowej znajomości obiecuję. Po Andrzeju Zakrzeńskim zachowało się kilkaset nie opisanych fotografii (ze szkoły, z miasta, z wycieczek). Mojemu spotkaniu z p.Leszkiem chyba patronował z góry jego szkolny kolega Andrzej Zakrzeński przezywany w swej klasie „Słoniem”.
Forumowiczów zachęcam do lektury wspomnień „Kwidzyn… drogi do małej ojczyzny”.
( Trochę zdjęć) )

Budslavsky, a w stronę mojej skromnej osoby to nie raczyłeś wzroku zwrócić. A wdzięczyłam się do Ciebie jak nei wiem co

Agnieszko, a Ty co? Nie mogłaś mnie pstryknąć w ucho. Pewnie widziałaś moje zaabsorbowanie i do kogo ja się "wdzięczyłem" w sprawach, na które Ty jesteś zbyt młoda..

a możesz coś więcej na ten temat powiedzieć


może zabrzmi to głupio, ale gdzie można ją zdobyć

Podpisuję się pod pytaniem

Książka jest do nabycia wszędzie tam, gdzie są rozprowadzane inne wydawnictwa Kwidzyńskiego Centrum Kultury:

W końcu dokopałem się do tego wątku. Dwa pytania mi się nasuwają - czy Wasze pokolenie ma ochotę tworzyć owe "gremium inteligencji propagującego kulturę" również z młodszymi pokoleniami? W jaki sposób można dołączyć do Waszego szacownego grona?

A mówiąc poważnie, to na kolejny Zjazd można się przygotować.

Kto to powiedział? Wałęsa?

Nie to było dużo wcześniej, Wałęsa jeszcze wtedy pasał gęsi

Nie. Wiesław Gołas.

Odsłuchałam
".... siłom i godnościom osobistom. A teraz kto sie zacznie śmiać to dostanie.... " świetne

Nie pękaj Rachel

Nie jestem rura, nie pękam, ale wynośmy się stąd, bo przyjdzie Piotrek i potraktuje nas jak ta klasa robotnicza tego inteligenta

Ty mnie tu Piotrkiem dzieci nie strasz...