W Elblągu zakończyło się 8.Lato Jazzowo Bluesowe. Wczoraj w ostatnim dniu cyklu imprez odbył się koncert (elblasko-trójmiejskiego) zespołu SPECIAL JAZZ SEXTET z udziałem znakomitości jazzowych jak Zbigniew Namysłowski i Przemek Dyakowski. Zespół ma już niezłą pozycję bo grywa także z kilkoma innymi sławami. Koncertowi towarzyszyła promocja płyty nagranej z Jerrym Goodmanem i Jarkiem Śmietaną. Mam przyjemność pochwalić się swoim Juniorem , który wykonał zdjęcia i projekt graficzny do tej płyty. Koncertowi towarzyszyła wystawa 50 fotogramów autorstwa Konrada Kosacza, która wkrótce wyrusza dalej w Polskę.

Fotografowałem imprezę i wyszło mi fatalnie (z biodra, bez zoomu i bez lampy), ale te niewyraźne fotki chociaż w części oddają nastrój wczorajszej imprezy picasa alb.

Najbardziej podobają mi się 3 zdjęcia tytułowe z okładki płyty. Chociaż nie ma na nich ani portretu muzyka, ani zdjęcia instrumentu, to widoczna tam sekwencja trzech kolejnych ujęć z życia elbląskiej uliczki układa się w jakąś piosenkę ( temat muzyczny), z udziałem przypadkowych urwisów, spotkanie jakichś młodych, być może ich rozstanie, oraz szarzyzna i banał ubocznej uliczki w Elblągu i wszędzie indziej. Czyli "Piosenka z ulicy Cichej"

ZDOLNY SYN NIEMNIEJ ZDOLNEGO OJCA.

Gratulacje!!! Tak trzymać!!!

Dziękuję Ci Michał za ciepłe słowa, lecz to wymaga sprostowania. Ojciec to niestety leń i wałkoń, właśnie prosiłem po raz kolejny o przesuniecie terminu wystawy grafik, z którymi się znów nie wyrobiłem, choć mam to nieco pokrętne wytłumaczenie, że stosuję techniki graficzne niezmienne od czasów Albrechta Dürera. Ale syn wytrwale „zasuwa”.
Konsekwentnie realizuje swój projekt w dziedzinie, którą sobie upatrzył i mnie pozostaje tylko podziwiać jego dokonania. By zasłużyć na opinię fotografa jazzowego, bez żadnych podstępnych kalkulacji zaprzyjaźnił się ze wzajemnością ze środowiskiem muzyków tego nurtu. To jest ten etap, gdy zanika granica pomiędzy roboczą sesją a rozmową przyjaznych sobie znajomków. Zdradzę tu tajemnicę rodzinną, że nie powiodły mu się plany wejścia do jazzu za pomocą trąbki zakupionej za pierwsze foto- honoraria, co rodzina cierpliwie znosiła, ale teraz już nie tylko ja jeden widzę, jak Konrad uprawia jazz innym instrumentem, jakim jest jego aparat fotograficzny. Jest to sztuka równie trudna, ale możliwa. Cały czas działa z pasji i non profit. Wielu z branży wyobraża sobie, że wystarczy tu tylko jakiś grant albo dotacja. Ale tym można sobie tylko tymczasowo „wywatować” sakiewkę, jeśli nie towarzyszy temu autentyczne zaangażowanie oraz wejście w środowisko i jego tematy.
Wczoraj w Elblągu usłyszałem mimo woli jakieś zdawkowe głosy, jakby branżowych „zawistników” z Elbląga, w którym jest więcej fotografów niż szewców. Nawet mu o tym nie wspomniałem, by nie zakłócać jego bardzo pogodnego i przyjaznego odnoszenia się do kolegów z branży. A nic mi nie powiedział o tym, co wyczytałem dopiero w gazetach, że całkiem społecznie wypełnia sobie resztkę wolnego czasu:\:
Wierzę, że Konrad ze swą wielką pasją dołączy wkrótce do znakomitego pocztu fotografików wywodzących się z Kwidzyna. Tu się urodził. Tu skończył LO. Tu rozpoczynał pierwszą pracę jako korespondent lokalnego wydania Dziennika Bałtyckiego.
Zatem przywołując Twoje zdanie: wspomniałbym tu jeszcze o znaczącym wpływie sopockiej szkoły fotograficznej Hejbera, do której Konrad uczęszczał i bardzo ją chwali. Ale jak to słyszę od Ciebie Michale, że jakąś iskrę twórczą jakoby w nim wznieciłem, to wówczas z satysfakcji i ja się jarzę. (Jak jest czym, to chyba można się pochwalić? )
(PS. Przywieź mi taki kapsel, którym się chwalisz download/file.php?id=28818 bo mi wnuczek nie daruje)

Kasel masz załatwiony.

Pozdrowienia z Prowansji Michał.