Samodzielny Publiczny Ośrodek Terapii i Rehabilitacji dla Dzieci w Kwidzynie. Trudna i długa nazwa, trudna i długa, jak praca którą realizuje
załoga ośrodka, by ulżyć niedoli chorym dzieciom…

Powstał dwadzieścia lat temu, ma grono wiernych przyjaciół. Spotykają się co roku na balu charytatywnym, który w gronie znajomych
nazywamy Balem u Magdy. W tym roku spotkaliśmy się po raz dziewiętnasty, Magda mówi że po raz ostatni bo… co się zaczęło,
kiedyś musi się skończyć. Możliwe…, ale Andrzej Sapkowski onegdaj napisał: „Coś się kończy, coś się zaczyna…” Pożyjemy, zobaczymy.

Zamierzałem napisać rzetelną relację z danymi i zebranymi sumami, ale mi przeszło. Trudno być uczestnikiem i reporterem jednocześnie,
a siedząc nad ranem po obróbce fotek, nie mam już siły na pisanie. Na balu byli przedstawiciele kwidzyńskiej prasy, z pewnością zamieszczą
relację, kto zechce to poczyta.

Bal obsługiwała jak zawsze, cała wspaniała damska załoga Ośrodka, aukcję po raz dziewiętnasty prowadził z Magdą niestrudzony
Adam Karaś, przygrywał Tequila Band, wszystko sponsorowane, ja skromnie przyznaję się do pączków,
a raczej do umieszczonej w nich niespodzianki, którą od dziewiętnastu lat fundowała na balach moja firma. I tyle na dzisiaj.

-- 12 sty 2013, 2013 05:32 --

Fajna fotorelacja

Oki ja nie na temat balu, ale różnic w prezentowanych zdjęciach. Jak bardzo one różnią się pozytywnie od tych, które prezentowałeś w momencie gdy się poznaliśmy.

Było mnie nienaumiewać fotografowania, niezarażać pasją, nienamawiać na zmianę sprzętu...
Wtedy nie miałbyś okazji do takich uwag

Moja recepta na przyzwoite fotki jest taka: cykać, cykać i jeszcze raz - cykać. I publikować - koniecznie.
Bo dopiero opublikowanie fotki, pozwala spojrzeć na nią krytycznie i w przyszłości eliminować błędy.
No, czasami niektórych warszawiaków warto też posłuchać uważnie

Oki naumiałeś się sam, zresztą tak jak ja.
Sprzęt, który Ci zaproponowałem, zmusza do myślenia. I jak widać na Twoich obrazkach, para nie poszła w gwizdek.

Myśleć technicznie to jedno, myśleć co chce się na fotce pokazać - to drugie.
Pomału przestają mnie interesować fotki, które nie przedstawiają jakiegoś stanu ducha, emocji, spojrzenia...
Wykonujesz 100 fotek. Z tego 95 jest technicznie poprawnych, najwyżej 9 coś mówi i nadaje się do pokazania.

Z tego powodu częściej fotografuję tradycyjnie. Tam występuje ograniczenie ekonomiczne, które każe myśleć nad kadrem.

Tak, pod warunkiem że niekoniecznie zależy Ci na wykonaniu fotki. Coś Ci zagrało w duszy - cykasz, nie zagrało - odpuszczasz.
Przy reportażu jest nieco inaczej. Sesja trwa, plany się zmieniają, Ty cykasz starając się uchwycić moment, a potem - część do kosza,
część poprawnych, może trafi się perełka...

Wyobraź sobie, że ogłaszam na forum iż byłem na moście, ale nie zagrało w szkle, iskra Boża odfrunęła i dziś fotek nie będzie...

Mam nadzieje, że wróci ta iskierka!

Marian brawo, świetne zdjęcia !