Rozumiem, że zewnętrzne nagłośnienie tego, co się mówi, gra i śpiewa w kościele, jest formą propagowania kościelnych wartości. To zapewne miał na celu proboszcz ze skrzyżowania Sportowej i Polnej. Nie jest w tym odosobniony, bo kościół przy Słowackiego cierpi na tę samą dolegliwość. Czemu jest to dolegliwość? Bo, jak głuchota, nie dopuszcza innych głosów na ten temat, prócz własnego widzimisię. A przecież już to, że każdy człowiek ma prawo do wypoczynku w jemu najskuteczniej sprzyjający sposób, powinno dać do myślenia, czy z racji księżowskiej funkcji sprzyjam ludziom o odmiennej na ten temat koncepcji, czy mam ich w nosie i będę robił im na złość. Przecież wiernym znajdującym się we wnętrzu jest to całkowicie obojętne, a ci na zewnątrz w pobliskich domach wysłuchawszy, z lenistwa zechcą nie przyjść i tak połowy nie dosłyszawszy, co było na kazaniu, z powodu rozmaitych zakłóceń, np. od przejeżdżających aut. Prawdopodobnie w ten sposób zmniejsza się liczebność uczestników nabożeństw o ten odsetek, który wysłuchawszy cokolwiek przez okna, uważa, że już był. Pozostała, sceptycznie nastawiona, okoliczna publiczność, w pierwszych akordach tych agresywnych peanów, nakręca się równie agresywnie i zamiast zawitać w księżowskie progi, za każdym razem tej dźwiękowej sesji, solennie sobie obiecuje tam nigdy nie postawić nogi, do trzeciego, a nawet czwartego pokolenia włącznie.
Jest jeszcze jedna sprawa do poruszenia. Mianowicie dźwięk dzwonów, który regularnie, nie tylko na pół godziny przed nabożeństwem, ogłasza cierpiącym na amnezję, że świątynia jeszcze stoi, nierzadko, jako zabytek z ponad pięciu wieków. Były już monity, żeby sobie tę kakofonię jednobrzmiących dźwięków darować i to z różnie uzasadnianych powodów, ale kościelne władze zawsze uzasadniały bicie w dzwony obowiązkiem wobec starej kościelnej tradycji. Jaka szkoda, że nie można tej tradycji kultywować w całej pełni, by uzależnionej materialnie biedoty nie zatrudniać za miskę strawy i „Bóg zapłać” na księżowskich polach. Ale jeszcze nic straconego. Wystarczy skuteczna polityka płacowa na pedagogicznej niwie i wróci się do starych, dobrych, kościelnych wartości (materialnych). W takich czasach dzwony biły, kiedy tylko chciały, bo to był jedyny sposób informowania, która jest godzina. Dzwoniły też na trwogę, kiedy wróg się zbliżał, lub sakiewka robiła się pusta. Dziś, w dobie mówiących, śpiewających i grających zegarków, ten pierwszy argument stracił na aktualności, trwogę ogłasza się już coraz rzadziej i to w bardziej skuteczny sposób. Pozostała jednak ostatnia ewentualność, ale czy trzeba codziennie, a nawet co godzinę to ogłaszać? Wystarczy gremialnie zabrać się za pracę zarobkową i po kłopocie.
Kto ma jednak egzekwować prawo i sprawiedliwość wynikające z potrzeb obywateli państwa świeckiego? (...)
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
Szukaj
