Miałem nie pisać o tym epizodzie z mojego życia... miałem również się do całej sytuacji zdystansować... ale niestety nie potrafię po dziś dzień
Nie bez powodu tytuł tego tematu nawiązuje do tytułu jednego z seriali TVP, gdyż dotyczą one szpitala i lekarzy.
W tytule tym przewrotnie użyłem tytułu filmu, w którym lekarze, sytuacja i kondycja szpitala "usypia" nasze społeczeństwo. Niestety i ja mimo, iż byłem biernym "oglądaczem" tego serialu, uległem urokowi postaw lekarzy prezentowanych w tym serialu.
A więc niedalej jak dziewięć dni temu, czyli osiem dni po terminie wyznaczonym przez lekarza prowadzącego ciążę mojej żony, poczuła ona jakieś niepokojące ją bóle.
Żona wodzona wrodząną intuicją oraz instynktem macieżyńskim zaczęła szukać pomocy i konsultacji u specjalistów innego szpitala niż nasz kwidzyński. O ich zdumieniu co do przebiegu badań i obsługi w kwidzyńskim szpitalu nie będę pisał na forum.
W świetle tych wydarzeń żona zadzwoniła po mnie i poinformowała, że jedziemy niedalej jak do Sztumu, gdzie już załatwiła sobie i dzieciaczkowi serię badań przez... telefon
Z czystego lenistwa stwierdziłem, że pojedziemy jeszcze raz do kwidzyńskiego szpitala i zobaczymy jaka będzie diagnoza. Wszystkim zainteresowanym zaleciłem wstrzemięźliwość w komentarzach jakiejkolwiek diagnozy lekarskiej, sam natomiast przygotowałem się na ewentualne pytania do lekarza, którego diagnoza będzie inna niż oczekiwana.
W kwidzyńskim szpitalu żona została zbadana przez samego ordynatora oddziału ginekologiczno-położniczego. Diagnoza jego była taka, że jeszcze nie czas... że cyt. "to są prawa natury, dwa tygodnie w przód, dwa tygodnie wstecz...".
I nie ma w tej opowieści nic dziwnego, bo nikt z nas nie negował słów i diagnozy doktora ordynatora, jednakże to co usłyszałem wraz z najbliższą rodziną po tym przeszło moje najśmielsze oczekiwania Pan doktor uraczył nas (ni z gruchy, ni z pietruchy) słowami: "jak się państwu nie podoba obsługa lekarska to proszę ją zmienić i szpital również".
Zamurowało mnie (i nie tylko) wziąłem torbę żony, żonę pod pachę i czym prędzej opuściłem mury "mojego" szpitala.
Tak zdegustowany, niestety już obudzony z cudownego snu "Na dobre i na złe" udałem się wraz z żoną do szpitala w Sztumie.
Mógłbym tu opisać wiele rzeczy i osoby, które mnie wręcz zaskoczyły ludzkim podejściem (niejednokrotnie przekraczającym przysięgane przez personel obowiązki) od sprzątaczki po ordynatora, ale nie o to tu chodzi.
Dzisiaj w konsekwencji powyższych wydarzeń oraz dzięki uprzejmości i dobroci personelu ze szpitala w Sztumie jestem szczęśliwym ojcem dziewięciodniowego Kacperka, ale...
No właśnie Tych "ale" jest zbyt wiele jak na moje nerwy
Dlaczego mój syn urodził się w Sztumie, a nie w Kwidzynie, który jest mi tak bliski
Dlaczego mimo, iż Sztum i Kwidzyn dzieli niewiele kilometrów tak różna i skrajna jest postawa lekarzy i personelu medycznego
Dlaczego szpital, a tym bardziej oddział, który wyremontowany został z darowanych funduszy przez firmę, w której pracuję, chciał spisać moją rodzinę (być może) na straty

Wiem, że wśród osób, które to przeczytają z takich czy innych względów znajdą się sympatycy naszego szpitala i jego personelu, również tacy, którzy mają inne (odmienne) zdanie o personelu medycznym ze Sztumu, ale nie o to tu chodzi... Nie o polemikę...
Chodzi tu o życie i zdrowie mojego dziecka, które każdego dnia powierzam obsłudze z Kwidzyna...

Gratuluję rodzicom narodzin zdrowego synka, a dodać jedynie mogę, że Sztum (szpital) od kilku lat plasuje się na szczytach ogólnopolskich rankingów oddziałów położniczych. Padliście po prostu "ofiarą" profesjonalnego podejścia. Nie bronię "Kwidzyna", ale nie na darmo Sztum otrzymuje tyle nagród. Jeszcze raz gratulacje.
pozdr

magzeust,
dziękuję za ciepłe słowa i pozdrawiam.

Szczere gratulacje od całej naszej rodzinki!

Z różnych względów zdecydowaliśmy się również na Sztum i nasz Radek ma wpisane to miasto jako miejsce narodzin. Potwierdzam, że opiekę mieliśmy wzorową od ordynatora po salowe. Nie zapominając o wspaniałych położnych.

Tak więc klub kwidzyńskich sztumian rośnie.

P.S. Pokażesz nam Kacperka?

A widzisz, ja Kacpra nazwałem sztumskim kwidzyniakiem, ale Twoja opcja bardziej przypadła mi do gustu Niby nic a robi różnicę...
Dzięki za gratulacje, pozdrawiam Twoją rodzinkę

jarekm

Ja też gratuluję, jak ochłoniesz podrzuć fotkę nowego Kwidzyniaka (ze Sztumu)

Dziękuję, a zainteresowanym zamieszczam fotki.

PS
Tak na marginesie to na dziś dzień nie mogę doszukać się genetycznych symptomów ojcostwa u młodego Jak się urodził miał wagę 4,760 kg oraz 59 cm wzrostu i wśrod rodziny i znajomych zyskał przydomek "Pudzian".

Radzę się rozejrzeć wśród rocznika `81 - remont Kwidzyńskiego szpitala spowodował, że spora część urodzonych w tym roku ma w metryce Sztum.

Niestety taka sytuacja jest w naszym szpitalu od bardzo dawna. Pan Ordynator czuje się "Bogiem" i nie wiem dlaczego przez tyle lat nie znalazła się chociaż jedna odważna osoba która spowodowałaby że rządy tego Pana by się skończyły.
p.s Gratuluję Synka

Komentarz Mamby: Aaaaalllleeee śliiiiiicznyyy! A Mamba wie co mówi.

Jarku, gratuluję szczęśliwego powiększenia rodziny

Tak poza wszystkim. Już wiem dlaczego ja taki pokręcony jestem.
Po prostu... ja, moja żona, moje trzy córki, moich czworo wnucząt -
- urodziliśmy się... w szpitalu kwidzyńskim

Ale fakt, włosy już mi prawie wypadły...

Gratuluje i zdrówka życze!

przyłączam się do gratulacji oczywiście słowa uznania dla żony...taki dorodny i duży synuś

moja bratowa też czeka na rozwiązanie, wszystkie znaki na niebie wskazują, że będzie rodzić w Kwidzynie...zobaczymy jakie ona będzie miała refleksje

A Kacperek śliczniutki

Gratuluje Synka...
a co do szpitala naszego... hmmm to tylko powiem, że gdyby pewnemu dobrze nam znanemu panu doktorowi odbierajacemu porody w Kwidzynie 20 lat temu odechcialo sie odstawic zupe podczas gdy moja Mama rodziła to może miałbym o jedna siostrę więcej...

Ale to nie wazne... było mineło... w tamtych czasach nie było czegoś takiego jak "błąd lekarski".

Serdeczne gratulacje On jest śliczniutki

Zdrówka dla Kacperka, a dla Was wytrwałości i cierpliwości


Co do epizodu, jaki Was spotkał, nie chce się nawet wypowiadać, bo doskonale wiesz, jak było w naszym przypadku.


P.S.
Widziałem ostatnio Twoją żonkę jak zasuwała po mieście samochodem, więc wnioskuje, że się dobrze czuje