By dusza poczuła się prawdą

W co się przebrać by
śmierć nie poznała
a smutek się bał

Kogo udawać żeby
dzień się śmiał
gubił łzy

W co uwierzyć by
dusza poczuła
się prawdą

Kogo nam przekupić
by wiał tylko
ciepły wiatr

Czy nie kombinować
pozwolić by wygrał
po prostu czas

Każdy kamień ławka brzeg


Każdy przydrożny kamień
parkowa ławka morza lub
jeziora brzeg są ozdobione
czymś czego gołym okiem
nie można o tak zobaczyć

Bo tu trzeba się wczuć w to
co nazywamy tajemnicą
którą podzielili się ci którzy
tu przysiedli chcąc z sobą
szczerze porozmawiać

Każdy kamień ławka brzeg
ma w sobie to coś co tych
którzy samotnie zagościli
nauczyło doceniać świat
który wydawał się trudny

Człowiek to moment wszechświata

Łzy raczej nie kłamią
uśmiech nie krwawi
zaś droga donikąd
gdzieś prowadzi
ból to niewiadoma

Krok zawsze krokiem
horyzont czasem boli
tak samo jak myśli
które w głowie
się panoszą

Kłamstwo to kłamstwo
kalendarz jest prawdą
śmierć to szczerość
człowiek momentem
wszechświata

Żyć się chce oraz marzyć

Leśna łąka
ciepły wiatr
zapach burzy

Pachnąca rosą
trawa ach cóż
za miła chwila

Czas przemiły
dech zapiera
jest cudny

Żyć się chce
śnić i marzyć
prawdą być

Że ten świat
wspaniałością
częstuję nas

Nie wstydzi się
łez jest dziś
jutro też będzie

Z plecakiem pełnym marzeń

Z plecakiem pełnym marzeń
i nadziei wyruszył w świat
zabrał ze sobą swój cień
który jego myśli znał

Będzie częstował nimi tych
których niesprawiedliwie
potraktował los niech
poczują ich smak

Bo marzenia i nadzieja to
czysta poezja to coś co
ma cieszyć tak jak echo
tęcza i ciepły wiatr

Niby tak samo a jednak inaczej

Od lat co dzień niby tak samo
a jednak zawsze inaczej powtarzam
proszę przepraszam kocham dziękuje

Od lat co dzień niby tak samo
a jednak inaczej po czułych miejscach
ją całuje

Od lat tak samo a jednak inaczej
patrzę jej prosto w oczy
mim o że owe patrzenie
czasem ją droczy

Od lat co dzień tak samo
a jednak inaczej rozmawiam
z nią o miłości

Która od lat nie ustanie
od rana do wieczora
umiejętnie naszym domem
rządzi

Zachwaszczony płot pachnący minionym

Stare drzewo zapomniana chata
obok niej studnia z którą
żuraw rozmawia

Zachwaszczony płot który
pachnie minionym oraz
ostatni kwiat

Zagubione zapomnienie trawę
głaszczę to jemu wiatr
nauczył się kłaniać

To wszystko altanka upiększa
pluszczem ozdobiona
w niej echo śpi

Oraz świerszcz którego
wieczorny koncert
księżyc podziwia

Także cień miłości która
tu kiedyś gościła
zakochana

Nie kłamią słowa piosenki

Nie kłamią słowa piosenki że
w życiu piękne są chwile
one czasem piękniejsze
niż obraz świerszcza
zachodu czy tęczy

Nie kłamią słowa piosenki że
życie to jedna niewiadoma
szczęśliwy tylko ułamek
zamknięty w danej chwili

Dlatego nie warto się od nich
odwracać uciekać trzeba
doń się uśmiechać tulić
pozwolić im nasze
zmysły pieścić

Maska

Pamiętaj człowieku
nie urodziłeś się po to
żeby ciągle z nim walczyć
lecz by cię zachwycało

Więc nie zakładaj maski
która je zniekształca
tylko ciesz się z obrazów
którymi cię częstuje

Głębokie,ciekawe.

Gdzie płacz i zagubienie wygrywa

Są miejsca w których coś
się zaczyna lub kończy
do miłości wzywające
uśmiechające się

Są miejsca gdzie nadzieja
podaje nam swoją dłoń
oraz takie gdzie płacz
i zagubienie wygrywa

Są miejsca przegranej
oraz zwycięstwa
które w naszej pamięci
zostawiły ścieżki

O których nie możemy
uczyć się zapomnienia
one muszą dla nas być
drogowskazem

Wielkanocny koszyk

Wielkanocny koszyk
w nim tyle dobrego
światła nadziei

Wielkanocny koszyk
pełen dumy w niej
ukryta prawda

Wielkanocny koszyk
swą mocą nasze
serca raduje

Wielkanocny koszyk
drzwi do lepszego
otwiera

Wielkanocny koszyk
szczęścia kram
okno życia

Tajemniczy dom

Z ciszy płot postawił wokół swego domu
by najmniejszy szmer zła nie popsuł
spokoju który w nim mieszka

Tęczą pokrył ściany żeby w deszczowe
dni do przechodniów się szczerze
uśmiechały zamazując łzy

Z mgły uszył firanki by nikt nie podejrzał
jak płacze za minionym za którym tęskni
którego pozbawił go czas

Taki był ten ktoś kto nie wstydził się prawdy
że jest trochę inny od tych co mijają
ten tajemniczy dom

W domu nad rozlewiskiem

W domu nad rozlewiskiem
ktoś cichą na gitarze
melodię gra

Melodie której kłania
się trzcinowy las
i królewski ptak

W domu nad rozlewiskiem
słychać płacz miłości
którą wchłonęła
toń i mgła