Agnieszki puchar za szlema tuż tuż


W tenisa gra od dziecka
leży na niej ładnie każda
plisowana lub nie kiecka

Rozpoznawalna i lubiana
jest na calutkim świecie
za to że myśli - kochana

Dlatego dziś stoi wysoko
mimo że trudna to gra
dropszotem ją pokona

I wygra wielkiego szlema
każdą po drodze pokona
puchar w górę uniesie

Wszystkim swoim kibicom
i Wojtkowi Fibakowi
satysfakcje sportową da

Po diabła zaglądał

Rozdrapał stare rany
które mocniej zabolały
niż przed zagojeniem

Teraz stoi i płacze
nie wie co ma robić
komu się pożalić

Bo to rozdrapanie
bardzo dokucza
jakby solą posypał

Dziś bardzo żałuje
że do pamięci zajrzał
która mimo że daleka

Potrafi dokuczyć

Nikt nie wie ile zostało


Oto kolejny dzień minął
zostawiając ważny ślad
który w jutro wprowadzi
pokaże jak trzeba iść

By zauważyć co otacza
jak rozmawiać jakim być
by innych dobrem zarażać
uśmiechać się do uśmiechu

Nie chować za parawanem
który psuje miniony czas
nie bać się zaćmienia słońca
nie ukrywać się gdy płynną łzy

Bo życie jest zbyt delikatne
by je kaleczyć byle czym
by je obrażać błahostkami
nikt nie wie ile zostało dni

Ślady które zawróciły

Tak bardzo bym chciał
zobaczyć wszystkie moje
ślady które porósł czas

Zwłaszcza wszystkie te
które za sobą zostawiłem
udając się w nieznaną dal

Z której kiedyś zawróciłem
uznając że tu i tylko tu
zbuduje swój własny kram

Kram miłości i zrozumienia
wierzby pięknego drzewa
pod którym piszę ten wiersz

Który być może pomorze
odnaleźć mi dawny ślad
prowadzący własnie tu

Gdzie żyję i się spełniam
gdzie mam swój mały świat
gdzie inny jest jak brat

Będę się uczył do końca

Co dzień żyje od nowa
uczę się cieszyć chwilą
zachwycać się tym co
mnie od rana otacza
uczę się słońcem

Nocnym niebem pełnym
gwiazd - ptaków śpiewem
oraz zapachem polnych
kwiatów i drzew którym
się nisko kłaniam

Szacunek dla nich duży
mam - uczę się kochać
szanować i uśmiechać
nie martwić grzechami
więcej od siebie dać

Bo wiem że moje życie jest
warte - jest czymś co chcę
dopieszczać - a nie płakać
i się bać tego co na jego
końcu na mnie czeka

Od razu natychmiast


Gdy los się na niego już wkurzy
gdy przeznaczenie się nań obrazi
weźmie sprawy w swoje ręce
powiedział - instynkt mnie kolego
przez resztę życia poprowadzi

Tam gdzie nie rządzi przypadek
gdzie głupoty nikt mi nie wmówi
gdzie poczuje się naprawdę wolny
bo to coś się do mnie uśmiechnie
los i przeznaczenie przekupi stłumi

Pozwoli przed siebie bez obaw iść
i nie bać się trudnych zakrętów
kochać radzić zawsze sobą być
nie obrażać się na byle błahostki
używać tylko delikatnych słów

Szanować nie tylko swojego Boga
nie drwić z diabła ani z anioła
na ojczyznę się nigdy nie obrażać
zwłaszcza gdy o ona pomoc woła
takim powiedział człekiem chcę być

Prostym i zawsze nie zależnym
od losu i przeznaczenia których
od zaraz bardzo chcę się zrzec

Od serca które przeżyło nie jedną rane


Nie lubię gdy kwiaty więdną
gdy ptaki śpiewać przestają
Nie lubię słuchać kłamstwa
śmiać się z oczywistej prawdy

Nie lubię gdy głodni głodują
gdy nie doznają uśmiechu
Wszystkiego co jest mocno złe
gdy niewinne dzieci umierają

Za to lubię gdy kwiaty kwitną
gdy ptactwo jest rozśpiewane
Gdy głodni są najedzeni
wojny śmierci nie powtarzają

Takie życie proste i otwarte
chce uwiecznić w tym wierszu
Szczerym od serca pisanym
które nie jedną przeżyło ranę

Trudno uwierzyć ale taki był

Bał się długich nocy podczas
których sen bolał

Bał się dni w których bardzo
trudno jest iść

Bał się chwil mających w sobie
samą złość

Bał się tego że będzie musiał
innym ustąpić miejsca

Bał się kochać i kochanym być
tylko przez moment

Przestał dopiero gdy cyganka
rzekła - będziesz długo żył

Wiem że trudno wam uwierzyć
ale takim dziwolągiem był

Parę myśli dalej

Świat kwiatów
i miłości które
nie więdną

Świat prawdy
wyrozumiałości
która racje ma

Świat ciągłego
dobra które na
tęczy gra

Świat gdzie białe
jest zawsze białe
nie ma plam

Plam które kłócą
prawdy o prawdzie
nie mówią

Właśnie taki nie inny
świat ujrzałem pare
myśli dalej

Zło

Ono zawsze boli mówił mi ojciec
który pasem lał by wybić je z głowy
kazał się go bać

A dziś mało kto się go naprawdę boi
większość doń się już przyzwyczaiła
mimo że trudną

Bardzo trudną ma twarz której brak
uśmiechu - która na strunach dobra
nie umie grać

Nie tylko dziecko

Przytulić się do wiatru
porozmawiać z ciszą
zbliżyć się do gwiazd

Czy to jest możliwe
czy na pewno ma sens
czy to tylko czyjaś gra

Wiatrem ciszą gwiazdą
czyli czymś co od zawsze
jakąś magie w sobie ma

Takie właśnie marzenia
ma dziś nie tylko dziecko
również dorosły o nie dba

Nasza forumowa poetka przegrała tę nierówną walkę kilka dni temu. Przykre.

Wypytywałem o nią - bez echa - szkoda że odeszła - wiedziałem ,że ma problemy zdrowotne ale
nie aż do tego stopnia .
Wyrazy współczucia wszystkim którzy ją znali - i czytali .
Bardzo mi przykro ...

Przykro

Ktoś komuś powiedział
twoje wiersze są otwarte
więc proszę pisz je dalej
one warte wolnej chwili

Więc on w siebie uwierzył
zaczął znów piórem władać
opisał zorze mgłę i tęcze
już nie musiał tylko marzyć

Bo ci co wiersze jego czytali
raz byli duzi drugi raz mali
smutkiem albo uśmiechem
jego twórczość częstowali

Dlatego dzisiaj tego kogoś
serdecznie wspominam
tym powyższym wierszem
za dobre słowo dziękuje

Wiersz dedykuje Irenie Dudek - spoczywaj w spokoju