Ktoś próbuje mnie okraść z kochania


Wczoraj się śmiałaś mamo
a dzisiaj płaczesz - czemu
przecież cię kocham dziś
jeszcze bardziej niż wczoraj

Wiem wiem moja córeczko
ale ktoś próbuje mnie
z owego kochania okraść
ja uczę się to zrozumieć

Czemu tak mówisz mamo
przecież kiedyś mówiłaś
jesteś moim aniołkiem
stróżem z wysokiego nieba

Więc nie smuć się nie płacz
gdy już tam zamieszkam
bardziej będę cię kochać
mocniej do ciebie tulić

Chwilę potem odeszła ...
matka całowała jej dłoń
już nie płakała
płakał tylko deszcz

Boje się wypadkowych


Nie boję się przeznaczenia
ani przemijania
one są w mój krajobraz
wkomponowane


Boję się ich wypadkowych
które się czają
znienacka cios bardzo
bolesny zadają

Które tarczy się nie boją
zawsze ją ominą
przed którymi nawet Bogowie
w chmury uciekają

Fajnie zasypiać i się budzić

Fajnie jest się obudzić
ujrzeć znajomy krajobraz
udekorowany bliskim
którego od nowa kochasz

Fajnie jest też zasypiać
mając przed oczami
wszystko co było miłe
co się dziś wydarzyło

Fajne jest takie życie
które się nie ukrywa
ozdobione tylko tymi
co łzy i śmiech cenią

Sens ukryty między wersami


Na niej wzoruje życie
jest mu fundamentem
czuje w niej czysty sens
ukryty między wersami

Który wyraźnie widzę
nawet gdy ciemno jest
czuje zapach tego sensu
który jest moją drogą

Drogą od najmłodszych
której Bóg świadkiem
który czasem pogroził
prosząc o więcej miłości

Która drogowskazem
dla niej najlepszym jest

Barwy burzą malowane

Nie znam się na kwiatach
których bardzo wiele jest
w sierpniowym ogrodzie

Jednak mnie zachwycają
swoimi barwami jak tęcza
burzą malowana

I choć ich imion nie znam
one do mnie przemawiają
zapraszają do ogrodu

Pokazują swoje piękno
ozdabiają nos pyłkiem
zapachem rozpieszczają

Tak tak mój drogi czytelniku
ten wiersz to nie byle bajka
taki jest sierpniowy ogród

Ogród kwiatem ozdobiony
piękny jak bajka dziecięca
a może bardziej

Jak jak i jeszcze raz jak


Jak kochać by inni to kochanie
też pokochali

Jak się uśmiechać by innych
nim zarażać

Jak rozmawiać by ta rozmowa
była zrozumiana

Jak się zachować gdy ktoś inny
smuci się i płacze

Jak to zrobić i wszystko ogarnąć
być wobec w porządku

Co w w niewiadomym jest


Trzeba samemu sobie
poradzić obiecać
innych nie narażać
czymś niewiadomym

Trzeba sobie wmówić
co dobre jest co złe
czytać drogowskazy
każdy z nich coś wie

I na pewno poprowadzą
gdzieś nie byle gdzie
one w sobie coś mają
człowiek o tym wie

Dlatego tylko sobie
odczytujmy co w nich
czasem ukryte jest
nie kierujmy innych

Bo niestety tylko Bóg
na tym świecie najlepiej
z nas wszystkich wie co
w w niewiadomym jest

I tego nam nie zdradzi
bo za bardzo jest czymś
zajęty co wyraźnie widać
prawie każdego dnia

Nie chodzi o pieniądze


Nikt mi nie zaprzeczy
piękne życie kosztuje
więcej niż się wydaje

I o dziwo wam powiem
nie chodzi o pieniądze
chodzi o coś droższego

O coś czego nie kupimy
coś w co trzeba wierzyć
albo się z tym urodzić

Mieć to w swoim sercu
eksplodować tym nie
tylko w święta - lecz

Każdego dnia i nocy
częstować tym innych
mijanych po drodze

Nic w zamian nie obiecuje

Nie ma takich samych dni
każdy względem siebie
choć podobny sobie był
zawsze czymś się różnił

Nie ma równych smutków
każdy czuje się inaczej
i chociaż bardzo podobne
każdy nas inaczej boli

Nie ma podobnych radości
każda inaczej twarz maluje
i choć zawsze się uśmiecha
każda inaczej nas ujmuje

Ale jest coś na tym świecie
coś bardzo sprawiedliwego
każdego równo traktuje
zawsze do siebie podobna

Kosztuje zawsze tyle samo
nic w zamian nie obiecuje

Nie sztuką kochać w łóżku


Nie sztuka kochać w łózko
lecz gdy smutek dopada

Nie sztuką płakać na pokaz
lecz wtedy gdy żal obok

Nie sztuką mówić prawdę
która nie ma szczerości

Nie sztuką zabijać miłość
która nie umie kochać

Nie sztuką ciągle uciekać
lecz dotrzeć do celu

Nie sztuką śmiać z innych
lecz szczerze z siebie

Nie sztuką jest umieranie
sztuką na to zasłużyć

Uczyć się minionym żyć

Błędem iść przed siebie
nie oglądając się za
nie wszystko co minione
było nic warte - złe

Po drodze musiało być coś
co zostało w pamięci
co podpowiadało nam
w którą stronę iść

To nic że czasem otarliśmy
się o smutek i łzy
musiały być też radosne
i ciepłe chwile

Dlatego wart dalej zmierzać
oglądając się za siebie
uczyć się minionym żyć
nie żałować byłego

Usiadły na zeszyci

Motyla dziś ujrzałem
jak się cieszył życiem
częstował oczy barwą
której nawet tęcza by
się nie powstydziła

Usiadł na zeszycie
w którym pod wierzbą
próbowałem coś napisać
mało tego przysiadł drugi
widać pierwszy przypadł

A może o mnie chodziło
i chciały podsunąć wenę
by o nich wiersz napisać
bez upiększania słów
przecież są tak piękne

Krąży w okół kochania

Miłość i zdrada
odwieczna para
krążąca ciągle
w około słońca

Zastawia sidła
od bardzo dawna
bo wie że zawsze
pokusie ulegnie

Wie że niema nań
nikt lekarstwa
że to nie żadna
ciężka choroba

To coś co ma sens
mówi o kochaniu
do którego czasem
niestety się wkrada

O nie tak nie można

Za zapomnienie się schować
udawać że nic się nie stało
czy to się na pewno opłaca
czy nie dopadnie nas kiedyś

Co było co obok nas minęło
nie umieliśmy tego docenić
uśmiechnąć doń przemówić
tylko nogę mu podstawiać

Do tego robić głupią minę
wmawiać że nic się nie stało
że widocznie los tak chciał
że kiedyś przestanie boleć

Moi drodzy tak nie można
musimy widzieć co mijamy
wczuć się w daną sytuacje
pochylić przednią swe czoło

Podpowiedzieć albo pocieszyć
a jak trzeba mądrze poradzić
przecież to nic nie kosztuje
z czasu na pewno nie okradnie

On tak czy tak do przodu goni
ani na chwile nie zatrzymuje
więc dlatego warto go na te coś
w miarę możliwości zużyć

W tyłek nie kopnie

Pierwszy rąbie drwa
drugi kopie ziemniaki
trzeci zbiera miód
czwarty to kupuje
bo wie że zima tuż

Że niema co liczyć iż
ominie mróz i śnieg
one w naturze tkwią
nigdy jej nie opuszczą
zawsze w nią będą

Tak mawiał dziadek
mawiała tak babcia
którzy mówili mi
masz opał i ziemniaki
zima kopa ci nie da