Wydrapywać pozorami


Jakimi należy szyć
będące na początku
ledwo co widzialne
nie mocno bolące

Czy się nie martwic
zwyczajnie tylko żyć
nie bać się strupów
pozorami pozbywać

Przecież naprawdę
gruba nie pomoże
chyba że szczera
jak poważna myśl

Czy kłamstwo ma sens


Czy prawda ma rację
a kłamstwo sens
pyta ten który błądzi
między nimi

Ktoś kto nie wie co
jest więcej warte
większą władze ma
którą stworzono

Dla anioła i diabła
oraz dla Boga
a nie dlatego który
musi z nimi żyć

Polityczna nić

Nikt nie zabroni mi marzyć
ani kolorowo śnić
Mówić prawdę uczciwie żyć
ja o tym decyduje

Bo nie interesuje mnie wcale
polityczna nic
Która fałszywie podpowiada
kim i jakim mam być

Świat nie potrzebuje smutku


Świat potrzebuje uśmiechu
radości prawdy czułości
mądrych decyzji chleba

Nie potrzebuje kłamstwa
smutku wojen podłości
bez sensownego głodu

Te powyższe przemyślenia
są jak zderzenie czołowe
dwóch niepodobnych cech
na jednym torze

Których skutkiem katastrofa
która tylko na niewinnych
się skupia

Niechciane które łapy wyciąga

By nie dotrzeć doń za szybko
trudnymi idzie nie łatwymi
które czas bardzo skracają
bez litośnie go zbliżając

Do tak prosto zwanej mety
na której czeka niechciane
które swoje zimne łapy
w jego stronę wyciąga

Dlatego tak żyje i kombinuje
by jak najdłużej iść koślawo
wybierając nie proste zgrabne
lecz bardzo kręte drogi

Niekochanie kalecz


Co rano wstaje i lustra pytam
o czym dziś wiersz napisać
czy o tym jak słońce wschodzi
czy o tym jak piękna jest burza

A może o miłości dziecięcej
którą niekochanie kaleczy
o której tak mało świat mówi
zwłaszcza ten już dorosły

Tak tak nie obrażajmy się
ten wiersz jest tylko pretekstem
do tego o czym wiersz napisać
tak by niekochane były kochane

Brutalne szczęście

Już od szczenięcych lat
szukał szczęścia tu i tam
nie jeden kram odwiedził
gdzie koguciki i wiatraki
ubarwiały chwilowo czas

Potem wracała rzeczywistość
słońce za chmury się kryło
ojciec znowu wracał pijany
krzyczał do mnie należy świat

Wówczas matka cicho płakała
a on szybko umykałem pod stół
by uniknąć brutalnych łap
które gorsze były od wzroku

Dopiero gdy był nastolatkiem
spotkało go jego szczęście
na które czekał od zawsze
ojciec tak się upił że zmarł

Jedni chwalą drudzy gnoją


Są tacy którzy chwalą świat
ale i tacy którzy przeklinają
mówią to jedno zakłamanie
że nic że tęcze i kwiaty

One tylko prawdę zamazują
którą każdy inaczej widzi
zwłaszcza ci którzy na gorzę
którym zawsze jest dobrze

Mówią Bóg świat stworzył
nie wolno nań się obrażać
tylko z nim się pogodzić
że tylko w tym jest sens

A gdzie leży czysta prawda
kto najwięcej o niej wie
musisz sam czytelniku dojść
tylko aby nie we śnie

Czemu tak późno


Choć nie umie się modlić
i nie jeden zjadł grzech
gra losowi na nosie
wciąż żyje jest obecny
szczęście mu pan brat

Choć nie umie się śmiać
i nie jeden skradł grosz
ciągle ma nadzieje
że gdy dotrze do końca
ktoś lub coś szanse da

Szanse nauczenia się
tego co w sobie ma sens
co uśmiechać się nauczy
coś dać innym od siebie
być sobą nie udawać

Święto zmarłych po mojemu


listopad otwiera minione
otwiera smutek i łzy
ozdobione chryzantemą
i światełkiem znicza
który ku pamięci się tli

listopad budzi myśli
w których biją serca
na tle jesiennych liści
otulonych bielą mgły
dodającej powag chwili

Niech czasem zasmuc


Bywa tak że przeszłość
nie pozwala być sobą
kaleczy dzisiejsze
które wciąż podgląda

I to nie wcale z zazdrości
tylko dla przestrogi
przed tym co już było
co ciągle mocno boli

Ale bywa też czasem taka
że wspominać ją miło
co dzień naśladować
budować z niej jutro

Tak więc nie patrzmy na
nie bardzo obojętnie
niech nas czasem smuci
a czasem rozwesela

Miliardy pocałunków i pieszczot


Miliardy pocałunków
pieszczot słodkich słów
aktów miłosnych
ozdobionych szeptem
kocham cię

Tak tak mój czytelniku
to nie wstyd o tym
mówić śpiewać malować
pisać że warte jest

By gwiazdy i księżyc
podglądały ten tak
piękny miłosny stan
który tak wiele serc
sobą upiększa

Losem podniecane

Człowiek ma różne
czasem dobre lub złe
które jemu są dane
czy tego chce czy nie

Od nich nie ucieknie
ani się nie schowa
one są mu wpisane
w jego kalendarz

Który go częstuje
raz w lepsze a raz
gorsze które losem
są podniecane

Nie boi się trzyma latarnie

Na dnie niepewności
śpi ukryte kłamstwo
światła się boi

Zaś na jej szczycie
widoczna prawda
trzyma latarnie

W której tli się światło
mające w sobie moc
o imieniu sens

O życiu pięknie i śmierci


Nie można pisać o życiu
nie znając nie szanując
jego wartości z których
zbudowany jest jego sens

Nie można pisać o pięknie
którego się nie widzi mimo
że jest tuż tuż obok na nas
na wyciągnięcie ręki

Nie można pisać o śmierci
która była jest i będzie
o którą się ocieramy
udając że jej nie ma

Bez tej powyższej trójcy
których ktoś nie zna nie
rozumie - na pewno nie
można pisać zwłaszcza
wierszy