Warto się uśmiechać i kochać


Warto się uśmiechać
oraz kochać bo jutro
może na to nie
pozwolić

Warto być człowiekiem
który mówi prawdę
smutki i łzy po kątach
rozstawia

Warto nie bać się życia
iść obok niego niech
wie że jest lekarstwem
które nie boli

Te warto to obowiązek
nic nie kosztuje umie
wynagrodzić tęczą
a nawet echem

Klucz do marzeń i snów

Zgubił klucz do
marzeń i snów
dziś cierpi

Miłość unika go
został mu tylko
własny cień

Za co ta kara losie
uświadom pozwól
by dalej

Cieszyły go noce
i dni by czół
radość

Z każdej chwili by
nie musiał się
wstydzić siebie

Zgubił klucz gdzie
go odnaleźć gdy
wiele drzwi

Ukraińskie matki już to zrobiły

Czytając ten wiersz
proszę nie płakać
ukraińskie matki
już to zrobiły

Czytając ten wiersz
los zapytajcie
czemu im kradnie
fajne chwile

Czytając ten wiersz
uśmiechnijcie się
za tym uśmiechem
widać nadzieje

Czytając ten wiersz
nie martwcie się
biały anioł
nowinę niesie

To z jej nasion nowy
horyzont się urodzi
potem będzie
tylko lepiej

Moje nielubienia

Nie lubię gdy się budzę
gdy dzień boli a horyzont
nie jest ciekawy

Nie lubię gdy smutek puka
mówiąc że dziś on jest
chwili panem

Nie lubię tego świata
gdzie racja przegrywa
a sens boli

Nie lubię gdy miłość
mówi że nie kocha
jest smutna

Nie lubię Boga który
nic nie może mimo
że jest poważny

Nie lubię gdy muszę
kłamać mimo że prawda
jest oczywista

Nie lubię gdy człowiek
nie jest sobą ma
wątpliwości

Przecież życie i tak ma
swoje racje nie można
od tak ich obejść

Wrak na dnie zapomnienia

Człowiek bez wspomnień
to nie człowiek to
wrak na dnie
zapomnienia

Człowiek bez wspomnień
to trudny horyzont
który nie umie
się uśmiechać

Człowiek bez wspomnień
nic nie znaczy to
przepaść głębsza
niż noc

Człowiek bez wspomnień
jest jak choroba na
którą nie ma leku
są tylko obawy

Człowiek bez wspomnień
to ból i cierpienie
smutek i łzy
to rozpacz

Człowiek bez wspomnień
to ciężkie drzwi
za nimi nicość
i czarna mgła

Kocham swoje myśli swój cień i uśmiech

Kocham swoje myśli
swój cień i uśmiech
to wszystko jest moje

Nie musze nimi
z nikim się dzielić
ani pożyczać

Kocham swoje życie
nie wstydzi mnie
ani nie boli

To życie to szczęście
podparte miłością
która mnie uczy

Jak być człowiekiem
który innym nie
dokucza jest sobą

Wichrowe wzgórza

Przeminęło z wiatrem
wichrowe wzgórza
to zacne tytuły
warte pamięci

To tytuły o miłości
pełno w nich uczuć
smakują jak chleb
są spełnieniem

Przeminęło z wiatrem
wichrowe wzgórza
to czysta poezja
wciąż się tli

To ona pozwala
zawrócić czas
pozwala wierzyć
w magie miłości

Życie było jak echo

Życie nie znało dat
dal nie dokuczała
wiatr smakował
łzy nie bolały

Życie było jak echo
było tu było tam
lubiło dni i noce
było w sam raz

Dziś tylko cisza o tym
wspomina i serce
które pamięta
nostalgią gra

A ja słuchając tego
uśmiecham się bo
wiem że minione
racje ma

Głupota szczera jak strach

Tanio sprzeda swoje
marzenia i smutki
nie bedzie targował
dołoży jeszcze łzy

Tanio sprzeda swoją
przyszłość oraz sny
a jak komuś pasuje
doda szczyptę nudy

Tanio sprzeda stare
drzwi które niejedno
widziały widziały
życia trud

Tanio sprzeda chore
sytuacje w których
nie widać światła
tylko czarny dym

Tanio sprzeda komuś
głupotę ponoć ona
nic nie boli jest
szczera jak strach

Tanio sprzeda noc po
której nie ma dnia
jest niepewność
która z życia drwi

Tak moi drodzy skuście
się drugiej takiej okazji
już nie będzie jutro
zamyka ten kram

Smakuje jak chleb

Los pachnie wiatrem
delikatny jak mgła
nie lubi gdy ktoś
z niego drwi

To niewiadoma która
ma wiele drzwi to
za nimi chowie się
przeznaczenie

Los smakuje jak chleb
ale tylko wówczas
gdy nie psuje nam
nocy i dni

To wielka tajemnica
w jej otchłani
uśmiech i łzy
trudne sny

Los naszym horyzontem
grzechu i wstydu
to on naszym
Bogiem...

Nie ma czasu na sny ani marzenia


Nie ma czasu na sny
ani na marzenia
jest twardy jak
przydrożny głaz

Nie ma czasu na łzy
ani na uśmiechy
jest jak wiatr
nie boi się burz

Nie ma czasu na miłość
mówi że ona to nie
wolność że to są
trudne drzwi

Nie ma czasu na nic
ciągle myśli o niczym
lubi ciemność nocy
nie brzydzą go wszy

Cholera co to za typ kto
go wymyślił a może to
ktoś zza światów kto
nie boi sie złych chwil

Koszyk świętości

W koszyku obok chleba i jajka
płacze echo ból i smutek

W koszyku świętości popsuty
czyiś horyzont oraz łzy

W koszyku obok radości
niepewność czuwa

W koszyku tym dużo prawdy
i chrystusowych chwil

Których wiele wam życzę
szczerze i mocno jak nikt

Bóg się dziś uśmiecha


Bóg na niego się obraził
a on na Boga
Bóg mu wybacza
a on jemu

Bóg się dziś uśmiecha
on też nie żałuje
Bóg dziś głosi prawdę
która mu pasuje

Bóg dzisiaj płacze
jego serce boli
Bóg dziś szuka racji
w którą wierzy

Kobieca nagość jest jak niebo

Kobieca nagość podniecała
podnieca i będzie
podniecać

Zwłaszcza ta która kusi
która ma piękne
miejsca

Miejsca którymi rzymscy
i greccy bogowie się
zachwycali

Kobieca nagość to niebo
upiększone nie tylko
aniołami

Tak tak moi drodzy to nie
żaden kłam to
prawda

Prawda której żaden sąd
nie podważy bo jest
zbyt piękna

Słabość której noc nie przekona

Grzech to twardy orzech
prawdy sie nie boi to
coś czego noc
nie przekona

Grzech to tchórzostwo
które nie wie co to
szum drzew i tęcza
co to nadzieja

Grzech to trudne słowo
w jego środku niepewne
które nie ma racji a mimo
to się rozpycha

Grzech to słaba nić na
jej końcu pustka nie
mająca racji która
udaje że śpi

Grzech głupotą do potęgi
której brakuje liczb
udaje że płacze
a to znaczy nic

Grzech to prawda która
nauczyła się kłamać
nawet wówczas gdy
wieje ciepły wiatr