Waldemar - dzięki za wiersz "Maleńka". Przechodząc tam też kieruję wzrok w miejsce, gdzie była ta kawiarenka.

Witam - ja również dziękuje za odwiedziny i za pamięć o tym miłym miejscu .
Cieszę się bardzo że wiersz ci się spodobał .
pozd.

Wolność

Zaczekaj proszę - nie odchodź
pozwól że wytłumaczę czemu
raz jestem a raz mnie nie ma
i nie nazywaj latawcem

Znasz przecież moje uczucia
wolność jest tylko kochanką
więc nie mów żegnaj to koniec
nie jesteś tylko zabawką

Ja na pewno jeszcze tu wrócę
składając u twych stóp kwiaty
od niej podarowane
pachnące wiatrem łąką i lasem

Bo taki już jestem

na dzień dobry i na dobranoc
mówiłem im wczoraj i dziś
powiem to jeszcze jutro
oraz w kolejne dni

że mimo iż czas powolutku
ale jednak nieodwracalnie
zaczyna nas swym kręgiem
niewidzialnym odgradzać

to ja i tak ich wszystkich
na równej płaszczyźnie
zawsze bardzo mocno
kochałem i kocham

bo taki już jestem

Jesień - kim jesteś

jesień powiedz mi
ale tak szczerze
kim ty naprawdę
jesteś

malarzem poetą
czy może jesteś
piękną kobietą

kobietą której
wiatr włosy czesze
a ja patrząc na to
myślą grzeszę

Waldemarze,
tym wierszykiem dałeś okazję, by Ci szczerze pogratulować.
Cieszę się tym bardziej, że nieraz wypowiadałem się tu krytycznie o twoich utworach.
Niczego ze swych poprzednich opinii nie cofam, bo trzymam się niezbędnego minimum standardów "wierszoklectwa", a jakby tego było mało,
to jeszcze bezczelnie uważam, że odrobinę na tym się znam. Stąd pojawiające się tutaj moje bezradne uwagi krytyczne.

W Twoim jesiennym utworze dostrzegam coś, co jest tym nienazwanym, co zwykliśmy nazywać poetycznością.
Jesteś tu wierny swym sentymentalnym nastrojom i to jest u Ciebie szczere. W prostych trzech strofach (udało Ci sie tu uniknąć prostactwa, czyli kolokwializmów),
tym razem bez moralizowania - zamykasz ulotną refleksję i metaforę, która jest czytelna w przekazie. Daje to wyraz Twej wyobraźni i wrażliwości.
Udało Ci się tym razem uniknąć błędów składni, jak i gramatycznych, czego nie wolno robić nawet bardzo awangardowym poetom. Do tego raczej nie aspirujesz, nieprawdaż.

Gdy czyta się ten wiersz głośno, to w jego ostatnich dwóch wierszach słyszę pewien werbalny dysonans. Do tego momentu wiersz ma swoją pogodną melodykę,
a tu w zakończeniu coś mi zgrzytnęło. Może ten wiersz jeszcze w Tobie nie dojrzał i za szybko go wypuściłeś w świat.
Zaznaczam, że nie chodzi mi tu o sferę semantyczną (znaczeniową), nie chodzi mi o zamianę słów, lecz o ich układ, by ich rytm lepiej brzmiał w zakończeniu tego wiersza,
które jest tu kluczowe.
Sentymentalizm, to nie jest to, czego poszukuję w poezji, ale ma on w niej swoje miejsce. Byleby był on szczery i ... udany.

(Tę ostatnią strofę lepiej mi się czyta, gdy brzmi ona jakoś tak: ......

[center]jesteś kobietą
wiatr jej włosy czesze
patrzę na nią
i w myśli grzeszę[/center]

ale to Twój wiersz.
Pozdrawiam

Waldemar, taka sugestia myślą zmienił bym na myślami, wydaje mi się bardziej melodyjnie

Tak.

Witam serdecznie - Zgadzam się z wami że - myślami będzie lepiej .
dlatego zrobiłem małe przemeblowanie ostatniej zwrotki .

kobieta której
wiatr włosy czesze
gdy na to patrze
myślami grzeszę

Wydaje mi się że ta opcja przy głośnym czytaniu brzmi klarowniej .
Co wy na to mili kol.

Kol. z Sadlinek bardzo wielkie dzięki za kom. odnośnie wiersza.
Ja zawszę cenie uwagi i jak już kiedyś wspomniałem nigdy
nie wyciągam złych wniosków lecz odwrotnie - uczę się na nich .
Darkowi również w tym miejscu bardzo dziękuje za przeczytanie
i rację co do tej myśli .
życzę wam obu miłego dnia - Waldemar

Co prawda, to, co zamieszczę nie jest moje, ale jako żywo, pasuje do sytuacji.

Pije Kuba do Jakuba
Jakub do Michała
Pijesz ty, piję ja
Kompanija cała

A kto nie wypije
Tego we dwa kije
Łupu, cupu, łupu cupu
(i tu conieco zmienię)
Niech się nie wyłamuje

Wracając do tej pięknej jesieni. Przyozdobię go widokiem "Jesieni" autorstwa Alfonsa Muchy (obrazek ściągnięty gdzieś z netu). Ten wiersz przypomina mi twórczość tego artysty.
Co do wiersza, myślę że obaj popełniliście błąd. Poeta zwraca się bezpośrednio do jesieni. W ostatnich wersach Budslavsky odwrócił się od niej. Ostatnia zwrotka powinna wyglądać tak:

jesteś kobietą,
wiatr włosy Twe czesze
patrzę na Ciebie
i myślami grzeszę

lub gdyby całość trochę rozbudować to...

jesteś kobietą,
której wiatr włosy czesze,
gdy patrzę na Ciebie
to myślami grzeszę

Oczywiście można go jeszcze "doszlifować". Wart jest wysiłku. To jedna z perełek. Waldemarze ...Brawo.

I dodać,
a gdy Ciebie nie widzę
to się niezmiernie cieszę

Dlaczego się cieszysz człowiecze
Z braku widoku mego?
Wszak za mną zima się wlecze
chłód, chlapa i ślizgawka do tego.

Te Twoje piękne wstąpienie
zawsze przynosi lata ustąpienie.

Początek romansu z Tobą przepiękny
koniec zaś zimny i smętny.

Tak, to czas przemijania
czas zbierania i chomikowania

Popatrz, babie lato nas oplata
odlatują ptaki, na mnie też przyszedł już czas.

Piękny ten obraz- wiersz przy nim lekko blaknie .
Ale to nic - ważne że sprowokował .
Miło Rachel że zaglądasz i upiększasz ten kącik .
pozd. Waldemar