Mam wrażenie że to daleko

Choć to tylko blat
kuchennego stołu
rankiem nas dzieli

Zaczynam tęsknić
bo mam wrażenie
że to wielki ocean

Więc uśmiecham
się do niej i proszę
by podała swą dłoń

Wyjście głupie i złe

Gdy ktoś mówi mam dość
bo życie dało mu w kość
że nie jest wstanie już
przezywać nowych burz

Sznurem się podpiera
to co przednim zaciera
więc mówię bracie dość
musisz silniejszym być

Nie myśleć że jest zły
że świat ma tylko kły
które zanurza w tobie
nie wmawiaj tego sobie

Przecież takich jak ty
kocha uśmiech i łzy
z których nie tylko zło
wyrasta również dobro

Weź sprawy w swoje ręce
wylecz swoje chore serce
chore na lęk i obawę
zrób sobie mocną kawę

Potem w stół pięścią walni
uwierz w siebie się ogarnij
idź przed siebie śmiało
a życie nie będzie bolało

Otworzy przed tobą drzwi
ubarwi smutne sny
spełni marzenia twe
a ty poczujesz że sznur
to wyjście głupie i złe

W środku nocy prosili o kromkę

Zapukał smutek i łzy
nie otworzył bał
się że mu popsują
fajny dzień

Zapukał stary grzech
nie zgodził się
nie wpuścił go
bał się bólu

Zapukało zapomnienie
chciało zawrócić czas
zbuntował się
schował za cień

Zapukała miłość chcąc
pokochać jednak
nie był gotowy
iść na całość

Zapukał głód w środku
nocy prosząc o kromkę
nie postarał się
bał się chwili

Zapukało niemożliwe
prosząc o zrozumienie
zastanowił się -
przegrał

Jedyny most

Powiedzieć prawdę
która może swą siłą
zawalić jedyny most
łączący dwa brzegi

Czy poczekać aż sam
się zawali pod ciężarem
zebranych kłamstw

I dalej udawać że nic
się nie stało pomimo
tego iż coraz bardziej
zaczyna boleć sumienie

To one uczą kochać

Jego drogą życia są myśli
one otwierają okna i drzwi
pokazują gdzie śpi grzech
a gdzie sens dnia i nocy

Nie wstydzi się ich są jego
codziennością która wie
czego chce

To one uczą kochać a nie
opluwać śmierć i cienie
dostojnych drzew

losem skrzywdzony

Radość go spotkała
rzekła aleś głupi
nieraz byłeś obok
a się oddalałeś

Ja potem płakałam
ty zaś udawałeś
twardziela którego
nic nie wzrusza

Jednak po czasie
mocno cierpiałeś
czują się losem
skrzywdzony

Ja byłam tuż obok
ty mnie nie
widziałeś - tylko
pytam dlaczego

Bukiet polnych kwiatów i chleb na stole

Bukiet polnych kwiatów w
wazonie zapach porannej
kawy chleb na stole

To wszystko miło zaczyna
kolejny dzień ozdobiony
uśmiechem

W którym widać nadzieje
pachnącą jak ten bukiet
i chleb który cieszy

Wyśmiać deszcz i wiatr uszczypnąć echo

Przytulić się do pragnienia
porozmawiać z tym co
niemożliwe uciec
przed byłym

Kopa zasadzić temu
co niewygodne
wyśmiać deszcz i wiatr
uszczypnąć echo

Potem to wszystko
razem wymieszać
może dzięki temu
lepsze zakwitnie

Przy kuchennym stole

Dzisiaj rano jak co dzień
przed wyjściem do pracy
siedząc w kuchni przy stole
raczyłem się ulubioną kawą

Nagle usłyszałem głos w radiu
mówiący coś na temat wiosny
wówczas spojrzałem w okno
i skuszony widokiem słońca
otworzyłem je na oścież

Wtedy doleciał do mych uszu
wesoły świergot gromady wróbli
a chwilę potem kukanie kukułki
i pianie koguta którego próbował
przeszczekać jakiś nerwowy pies

Wówczas uśmiechnąłem się
i powiedziałem sam do siebie
no stary słyszałeś to już wiosna
więc przebudź się po czym
zerknąwszy na zegarek
wybiegłem z domu.

Pusty plecak

Pusty plecak
wędrowiec niesie
lecz to złudzenie
w nim pełno życia

Wiatr zaćmienie
sny marzenia
sporo uśmiechu
troszkę łez

Niby pusty jest
a jednak wiele
w nim skarbów
na nie udane dni

Stopień wtajemniczenia

Czas nas rozumie
ma rację - jest
zwieńczeniem tego
co było jest będzie

On nie jest pustką
w nim ciągle coś
się dzieje - on
nie umiera

Nigdy nie jest
nieporozumieniem
tylko prawdą która
nie kłamie

To cząstka
człowieka który
z nią przegrywa

Oraz stropień
wtajemniczenia
tylko umierający
więcej o tym wie

Czas to tykająca
bomba - kiedy
wybuchnie nie
wie nikt

Czemu krzywy bywa świat

Byłem tu byłem tam
widziałem uśmiech
ból łzy i żal

Lecz gdy wróciłem
zacząłem myśleć czemu
krzywy bywa świat

Bo ten uśmiech
rozumiem ale ból
łzy i żal już nie

Mimo że dobrze wiem
że los to nie żart
bo bywa trudny

I muszę się z tym
pogodzić czy tego
chcę czy nie

Prawda i miłość

Usłyszawszy prawdę
nie powiedziała głupi
nie pokazała drzwi
ani nie zapłakała

Tylko tuląc go
powiedziała że mimo
iż sobie z niej drwi
- wciąż go kocha

On zawstydzony tym
nie wiedział czy za
drzwi ma uciec
czy wejść pod stół

Lecz zamiast tego
spojrzałem na nią
i płacząc rzekł ja
też cię kocham

Porozmawiam z echem przytulę się do drzewa

Jutro nie będę narzekał
na to czy na tamto
pójdę do lasu by
porozmawiać z echem

Przytulę się do drzewa
nie będę mu się żalił
podziękuje mu za to że
jest majestatyczne

Jutro nie będę narzekał
bo wiem że życie to nie
tylko smutek i łzy
bywa że się uśmiecha

Lubi marzenia i nadzieje
to one są jego sensem
który zawsze ma racje
tak jak miłość i tęsknota

Więc powtórzę jeszcze raz
jutro nie będę narzekał
trudne myśli wyrzucę za
siebie niech wiatr się martwi

Nikt tak jak ty

Nikt tak jak ty mnie nie obejmie
ani nie przytuli gdy już odejdziesz
nie z własnej woli

Nikt tak jak ty nie pogłaszcze
dobrem nie poczęstuje uśmiechem
nie uraczy ani od łez nie uchroni

Tak moja droga nikt tak jak ty
mojego życia nie upiększy
ani sensem nie okrasi

Dlatego kochaj mnie proszę tak jak
ja kocham ciebie od początku
naszego świata