flower887 niezły panegiryk Ci wyszedł

Ja też Ją lubię

flower887, bardz fajny skrocony opis
na razie nie wiem co powiedziec
tymczasem obietnica: jak wroce masz.. whiski ode mnie

Piwem zamiast winem

wiersz o miłości
słodkiej jak wino
chciałem napisać

lecz jak widzicie
słabo mi wyszło
a wiecie dlaczego

bo zamiast winem
swe myśli osłodzić
zrobiłem to piwem



Życzę wszystkim pomyślności w Nowym Roku

Wieczny odpoczynek .... [*]


Odeszłeś nagle po ciuchu
Pan wezwał Cię dzisiaj
do nieba...
Walkę z chorobą
przegrałeś.
Teraz już jesteś
w niebie !!!

Serce się z bólu
rozrywa, oczy
od łez zapłakane.
Tu pozostała rodzina
i Twoi przyjaciele.

Tak trudno jest się
pogodzić że, nie ma
Ciebie wśród nas.
Lecz pamięć o Tobie - Krzysztofie
zostanie po wieczny czas !!!

Witaj Flower 887 - dla mnie wiersz smutny podwójnie
ponieważ ocierałem się bardzo blisko o Krzysztofa .



Twój zainspirował mnie do napisania wiersza który dedykuje Krzysztofowi .

Ktoś - czy może czas i los

kto zamyka drzwi bezkarnie
w korytarzu zwanym życie
za którymi umierają nie
spełnione ludzkie sny

a może robi to nie ktoś
tylko czas i los się bawi
a my bojąc się prawdy
kogoś o to oskarżamy
również bezkarnie


pozd.i życzę radosnego Nowego Roku.

Ulice szczerych wspomnień


Krocze po ulicach szczerych wspomnień.
na których milion par różnych butów niewidzialnych zastygłych w bezruchu,
gdzie jednych koniec tam gdzie początek, innych zupełnie odwrotnie.
Gdzie początek tam i koniec.


Szukam w nich śladów mojej bardzo krętej drogi,
poszukując dwóch par butów,
tam gdzie koniec to początek, a gdzie początek to koniec.
Krążąc, gdy słońce wysoko świeci, gdy jesienny ciepły deszcz tak tu nagle biały puch przysypał
ślady Te.
Wtem zamknęłam oczy ,gdy otwarłam
czyste drogi były znów.
I znów w drogę się udałam
krocząc tak po swoich śladach.

Krocząc, gdy słońce wysoko świeciło, gdy jesienny ciepły deszcz tak tu nagle biały puch przysypał
ślady Te.

I zasnęłam jak co zwykle chcąc przeczekać chwile te
jednak oczu nie otwarłam.
Mroźna zima zapragnęła właśnie mnie.
Na ulicy szczerych wspomnień na śladach drogi mej
tam początek tam i koniec utracone życie me.

Teraz Ty kroczysz ulicami,
ulicami szczerych wspomnień.
Przystanąłeś tak ja wiem? swojej drogi szukasz
ciągle nieudolnie w noc czy w dzień.
I gdy słońce wysoko świeci, gdy jesienny ciepły deszcz, a gdy biały puch zasłoni ślady
chcesz przeczekać chwile te.

Ja za Tobą cicho szepcze, Ty nie słyszysz jednak mnie.
Moje usta zamarznięte szepczą "proszę Cię odnajdź mnie "

Wybacz Flower małą dygresję.
Naszła mnie taka retrospektywa
Niejedno krocze stąpało po ulicach moich szczerych wspomnień

Porcellus

A tak już poważnie, przeredagował bym to niefortunne zdanie

Darek, Kwiatuszek Cię rozszyfrował, ech,jachtowa codzienność

Porcellus

Magiczna ławeczka

spacerując parkiem
starszy pan powiedział
spójrz tam kochanie

widzisz - ławeczka która
kiedyś nas uszczęśliwiła
znowu jest zajęta

uśmiechnęła się
do niego i odpowiedziała
ach ty mój głuptasie

od lat ci powtarzam
że to nie zwykła jest
lecz magiczna ławeczka

która zawsze będzie
zajęta - po czy dodała
choć - ta obok jest wolna



Przepraszam za literówkę w ostatnim wersie .

Kto zamyka drzwi bezkarnie
w korytarzu zwanym życie
za którymi umierają
nie spełnione ludzkie sny

A może to nie ktoś
tylko czas i los się bawi
a my bojąc się prawdy
kogoś o to oskarżamy

również bezkarnie

Dziwne, pierwsza zwrotka ma rytm druga już nie

Witaj Darku - Nie wiem czy cie przekonam - ale ja to tak tłumaczę ;
wyobraź sobie :
w pierwszej zwrotce ktoś wchodzi w tłum i się go pyta
on tym zaskoczony chórem odpowiada .
Tylko tak potrafię się wytłumaczyć z tego świadomego bałaganu .

Waldemar nie trzeba się tłumaczyć ja tylko piszę o własnych odczuciach, a czytałem z pięć razy.
Mam takie uszkodzenie, że poezję czytam kilka razy z wyjątkiem gdy mi ją ktoś zaśpiewa

Zimowy krajobraz

Skrzący się śnieg i mróz siarczysty
Drzewa skurczone skrzypią i drżą
W dali horyzont ostry i czysty
Sanie w kuligu ostro mkną

Dźwięk dzwonków rozbrzmiewa w dolinie
Słychać echo parskania koni
Rzeczka pokryta lodem płynie
Zimowy pejzaż, jak na dłoni