W publikacjach jakie wpadają mi w ręce oglądam nie tylko okładki i szukam znajomych, jak wynikało z pierwszego postu.
W tych okolicznościowych „Schodach” zapoznałem się z 12 wizytówkami organizacji i stowarzyszeń działających na polu kultury w Kwidzynie. Redakcja lojalnie zaznacza, że to tylko cześć z występujących na kulturalnej mapie miasta.
Każde ze stowarzyszeń prezentuje się tu samo, opisując swoje dokonania i „branżową” ofertę dla mieszkańców.
Wszelkie, docierające do mnie z Kwidzyna informacje o lokalnych inicjatywach kulturalnych cieszą i wbijają w dumę, bo kwidzyńska oferta jest bogata i oby tylko tubylcy chcieli ją w pełni wykorzystywać.
Wczytując się w wizytówki w tym numerze „Schodów Kawowych” wpadła mi jednak w oko drzazga. Krótko mówiąc, gdy wszyscy piszą tu o sobie, to moim zdaniem, prezentowanie KTK przez Rzecznika Towarzystwa niezbyt trzyma się tematu i łącznie z zamieszczonymi różnymi przytykami, które jak dla mnie, brzmią
niedorzecznie.
Nie zamierzam kwestionować opinii Rzecznika, że ludzie z Towarzystwa są :
Cytuj:
ogólnie bardzo cenni dla naszej lokalnej społeczności
. Powyższą tezę można uzasadniać licznymi dotychczasowymi dokonaniami KTK, bez potrzeby konfrontacyjnego przeciwstawiania się raczej wyimaginowanym przeciwnikom, którzy
oklaskują przyjezdnych artystów „ z tzw. „warsiawy”, albo jeżdżą na ryby,
Cytuj:
.. chodzą na różnego rodzaju mecze. W kwidzyńskiej społeczności bardzo popularny jest „kosz”, trochę mniej „piłka ręczna”. Wielu lubi z upodobaniem delektować się piwem, jeszcze inni lubią namiętnie oglądać filmy itd. Można wymieniać i wymieniać całe mnóstwo upodobań moich znajomych należących do naszej kwidzyńskiej społeczności.
Są także, wśród opisywanej przeze mnie grupy, ludzie, mający potrzebą spełnienia się w inny sposób, odmienny od oglądania ...
itd. To nie brzmi jak zaproszenie.
W powyższym katalogu upodobań wszystko do mnie pasuje i nie chciałbym się tego wyrzekać, więc gdybym mieszkał teraz w Kwidzynie, to czy wolno by mi było „działać kulturalnie” w tak
odmiennym towarzystwie?
Bardzo dawno temu marzył mi się Kwidzyn wolny i kulturalny jakim jest on dzisiaj. Opłaciłem te marzenia
wilczym biletem i
banicją z miasta (1966), za delikatną krytykę ówczesnych władz i za pomysł (o zgrozo), klubu dyskusyjnego z własną gazetką. (Dzisiaj więcej możliwości publikacji niż autorów.) Nie zamierzam biadolić tu, bo premią za tamto wszystko jest
to co jest teraz w Kwidzynie – i powtórzę: oby kwidzyniacy chcieli z tego korzystać. Im większe będzie uczestnictwo, tym większa skuteczność w podnoszeniu poziomu ofert kulturalnych.
Po zapisaniu tych krytycznych uwag o niefortunnej wizytówce KTK, zaniepokoiłem się trochę, gdy jeszcze raz przeczytałem zdanie w zakończeniu prezentacji Towarzystwa:
Cytuj:
Lubimy i szanujemy wszystkich szczerych i otwartych ludzi, gardzimy szczurami próbującymi podgryzać.
Zwlekam teraz z zaglądnięciem do lustra, by nie ujrzeć tam szczurzego pyska.
...........................................................................................
„Schody” dostaję dzięki uprzejmości p. Justyny, (bo zamiast
pokazywać jej język) grzecznie ją o to poprosiłem i jeszcze raz dziękuję. A powyższe uwagi spisałem dlatego, że dobrze życzę rozwojowi KTK, skąd (mam nadzieję) listonosz czasami coś mi doręczy.
..............
A dopiero teraz znalazłem w
stopce redakcyjnej zakaz, który ewidentnie naruszyłem posługując się cytatami. Niestety
gębę mam niezatykalną i zwykłem ją otwierać bez zezwolenia.
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
Szukaj
- zapewne interpretując tu art. 4 pkt 4 ustawy: "Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego: (...) 4) proste informacje prasowe." (w tym przypadku nie mamy do czynienia z prostą informacją prasową!) lub kierując się brakiem zapisu o zakazie w stopce redakcyjnej czasopisma "Wprost".
