-- 30 cze 2013, 2013 17:23 --

Żal do znikającej nocy

Esy floresy tańczące po ścianie oraz trele morele
słyszane z dworu, wczesnym rankiem zwabiły mnie
z łóżka na taras zmuszając do uśmiechu i wyciągnięcia
rąk do kogoś , kto siedząc w wiklinowym fotelu tulił
filiżankę z kawą patrząc z żalem tam gdzie powoli
znikała noc .

Widząc to powiedziałem - nie smuć się proszę miła
gdy dzień się zmęczy i pójdzie spać , ona wróci
i otuli swą powłoką pod którą nasze ciała znowu
za kosztują najpiękniejszej że wszystkich gier
we wszystkich istniejących światach.

Zmęczona tęsknotą

Od wielu wielu już lat
o tej samej porze dnia
spogląda przez okno
ta sama - lecz inna
zmęczona tęsknotą twarz

Mająca wciąż nadzieje
że za chwilę ujrzy tych
którzy zapomnieli że ona
choć już staruszką jest
ciągle zwie się ich matką

-- 6 lip 2013, 2013 18:44 --

Czemu tylko ja

Ojciec jak niewolnik pracowalw lesie
od rana do wieczora ,
matka również, kilometry pokonywała
sprzątając klatki wielkich wieżowców.

Aby owoce ich wzajemnej miłości
głodne nie chodziły spać
a zimową porą miały ciepły ciuch.

Lecz dziś tylko ja pamiętam jaką cenę
za to zapłacili ,harując aż do środka bólu
którego nie wytrzymał by nawet wól.

Dlatego często nad ich grobem samotnie
zapalam wdzięczności znicz ,kieruje wzrok
ku niebiosom pytając! czemu tylko ja
marnotrawny syn.

Punkt widzenia

Miał nad sobą nieba bezmiar i myśli niesforne
Pod stopami ziemię twardą by stąpać pokornie
Na głowie stanął odważnie zmieniając świat cały
I wtedy spostrzegł że stał się jakiś całkiem mały

Spojrzał w dół a tam niebo błękitne i chmurne
W głowie roją się z kolei nowe myśli durne
Przecież dźwigam nad sobą całą ziemską kulę
Jestem w niebie - ale wtedy stracił pion bidulek

Matrosy

Ocean pofalowany. Doliny i góry
Woda pełna energii. Nieba pułap bury
Horyzont tnie samotnik. Na gnieździe marynarz
Szkwał tarmosi wanty, podwięzie obcina

Żagle w balon napięte. Maszt trzeszczy i stęka
Całą nadzieję złożono na sternika rękach
Wypatrują światła portu. Tam to ich schronienie
By ratować własne życie oraz całe mienie

Już fala rośnie wielka i pokład zalewa
Następna jeszcze gorsza, grzywę piany wdziewa
Nagle nad nimi światło latarni prześwieca
Azymut ucieczki na siebie żeglarzom poleca

Ostatkiem sił dopłynęli. Żagle w strzęp porwane
Bryg cały. Schodzą, lecz każdy cokolwiek mizerny
Mimo, że te tarapaty są im dobrze znane
Na dziś mają dosyć. Idą do tawerny.

Na co nam to

Czemu woda jest mokra, czemu ogień parzy
Na co tlen wciąż wdychamy, razem z nitrogenium
Czemu, kiedy żyjemy, robimy się starzy
I nie dożywamy dziesiątki milenium

Do czego cepy służą karatece w akcji
Po co bomba wybucha, kiedy nie ma racji
Z czym kojarzyć półksiężyc wśród ginących ludzi
Oraz dziecko, które straszny w nocy sen obudzi

Rzeczywistość nas karmi aż do obrzydzenia
Taką papką bułeczki z krwią ofiar niewinnych
Byśmy przypadkowo nie mieli olśnienia
Że można i bez tego, dla idei innych

Woda jest nam niezbędna, tlen równie potrzebny
Ale po co nam bomby, karabiny, zbrodnie
Żeby w końcu pył na to spadł kosmiczny, srebrny
I stało się bezpiecznie, mądrze i pogodnie

Ukryte w albumie

Całe swoje życie ukrył w albumie
na które patrzy z pokorą
zwłaszcza na dzieciństwo
i młodzieńcze lata jakie
ozdabiali ojciec i matka .

Całe swoje życie widzi w albumie
na które patrzy dziś dumnie
wzrokiem szczęśliwego
wciąż starca .

...

Na obrazkach chwile dawne, pożółkłe i szare
Łatające pamięć świeżym, co historia zatrze
Nowym czyni i odtwarza to, co było stare
By wspominać młode lata i patrzeć, ... i patrzeć

Obydwa ostanie wiersze mi się podobają. Może dla tego, że traktują również o fotografii.

Unia

Starożytnych Wenedów strona - Pomezania
Przytulona do Wisły, w grody ozdobiona
I je strzeże swym nurtem, jak wojów kompania
A Kwedis - rozlewiskiem Prawisły chroniona

Całe wieki odcinała pojezierza wschodu
Od borów zachodnich, przed drapieżnym zwierzem
Które kierowane tysiącem powodów
Nękało, aż przemogło żelaznym puklerzem

Przetoczyły się potem historii przemiany
Wisła zawsze płynęła i dzieliła strony
Mimo szlaków, co wiodły handlowe kompany
Gdy czas trwogi nadchodził, była do obrony

Lecz kiedyś, z czasem, mosty na niej postawiono
Marienwerder na zachód miał otwartą drogę
Jednak, kiedy mu nazwę na Kwidzyn zmieniono
Zamiar nowego mostu wiek leżał odłogiem

Gniew nastał nagle w Gniewie i w Kwidzynie także
Gdy nowy czas nastąpił, a most nadal w planie
Postanowiły władze, że będzie. A jakże
Stanie i nie przeszkodzą temu żadne dranie

Zamiar w konstrukcję ziszczono. Most stanął wspaniały
Połączył oba brzegi niczym pierścień ściśle
Ukoronował marzeń naszych sen wytrwały
I Kociewie z Pomezanią stały się Powiślem

Nowy most to fakt

Tonie żart ani kawal
Marzenia się ziściły
Nowy most stał się faktem
Dwa brzegi się złączyły .

To nie żart ani kawał
Auta się mijają
Drogę do nowych wyzwań
Przez Wisłę skracają .

Dlatego tym wszystkim
Którzy się przyczynili
Jakąś małą cegiełką
Owe cacko stworzyli .

Podziękujmy dziś wszyscy
Radosnym uśmiechem
Niech on dotrze do nich
Nadwiślańskim echem .

-- 3 sie 2013, 2013 14:22 --

Bezradni


Nie płaczą nie zaznają smutku
nie umierają są wieczni
a mimo to są ciągle bezradni
jak małe zwierzątka
jak małe dzieci

Więc po co są nam potrzebni
ponoć tacy mądrzy i wielcy
którzy na Stalina i Hitlera
nie umieli podnieść
swej boskiej ręki

-- 3 sie 2013, 2013 14:28 --

Nigdzie indziej

Nigdzie indziej
Tylko tu ...
Cisza i spokój nas boli .
Nigdzie indziej
Tylko tu na cmentarzu
Płacz od smutku
nas uwolni .

Letnia noc


Gdy dochodzi pierwsza
podsłuchuje świerszcza

Gdy zbliża się druga
podziwiam jak w trawie
świetlik mruga

Gdy wybija trzecia
podziwiam jak słodko
śpią małe łabędzia

O czwartej ktoś mówi
że noc go bardzo nudzi
więc mówię do niego

Spójrz na horyzont
widzisz - hen daleko
nowy dzień się budzi

Stąd do wieczności

Ślad na śniegu w nadziei że już jestem wieczny
Bo wszyscy to widzieli i poświadczyć mogą
Bo teraz to przede mną krajobraz bajeczny
A ja u jego progu ślad odbiłem nogą

Przeminie kiedyś śnieg biały i stopnieją lody
Kwiaty rozkwitną blaskiem jakby wzeszło słońce
Zielenią napęcznieją sady i ogrody
A mój ślad zniknie pod światłem czystym i gorącym

Lato na łące

Wieczorna serenada powoli rozbrzmiewa
W trzęsawiskach podmokłych pośród łąk soczystych
Z dala korale świateł błyszczą poprzez drzewa
Odbijając na falach snop lśnienia srebrzysty

U góry księżyc sunie w majestacie blasku
Pośród chmur gdzie pasmami droga go prowadzi
By czar nastroju strzec pilnie do rannego brzasku
Aż wszystko zaśnie bo wszyscy będą z tego radzi

A gdy wschód mgły obudzi i ciepłem wypłoszy
Rosę w nicość przemieni pary niewidzialnej
Wyjdą z ukryć żyjątka niczym z pełnych koszy
Łąka zazna pogody letniej i upalnej

Bać się czy nie

Czy bać się przesądów
takich jak stłuczone lustro
lub czarny kot

Czy warto wierzyć w coś
co kusi magią podobnie
jak późno jesienna
w lesie noc

A może przejść obok
nich obojętnie robiąc
dobrą minę im
na złość

...

Za każdą w ciemnościach nocy kępą
Coś się czając puls w galop przemienia
Czemu w dziczy oddanej ostępom
Jest strasznie dla każdego jelenia