Kto wyżej nasika na ścianę


w berka z wiatrem się bawiłem
w chowanego często kryłem

na korze wiersze pisałem
gdy się podkochiwałem

w dołek z młodszymi się grało
niezły grosz z tego miało

w piłkę nożną grałem
często w szybę trafiałem

tłumiki szmatą zatykałem
ubaw z tego dobry miałem

klamki sąsiednie wiązałem
następnie do drzwi pukałem

w wojnę często się bawiło
nie jednego Niemca zabiło

chłopięcą wymyśliłem zabawę
kto wyżej nasika na ścianę

sąsiadowi rower podkradałem
Szurkowskiego udawałem

na pachtę się chodziło
papierosy w piwnicach paliło

na kocie się znęcałem
puszkę do ogona wiązałem

dziś się z tego śmieje
myśląc jak inne jest
obecne pokolenie

Dobrze to ująłeś ! tak było

"Bezsenność o 00:10"

Niepewność nie daje spokoju
Nie pozwala odpocząć, powoduje bezsenność
Rzeczy tego pokroju
Robią z doroslego czlowieka bezradne dziecko
Nikt nie mowil że będzie latwo
Nikt nie mowil że będzie lekko
Topiąc sie w tym wszystkim szukam czegoś co będzie tratwą
Chce poczuć troche nieba, chcąc ominąć piekło...

-- 18 kwi 2014, 2014 22:26 --

"Wybór"

Gdzie oni są, chyba coś zrobiłem nie tak
Gdzieś popełnilem błąd, czuje strate i strach
Straciłem to co było dla mnie bardzo ważne.
Boje sie o to,że tego nie odzyskam pomimo że walcze.
Czym jest moja walka w porównaniu z rzeczywistością
Większość sie poddała, chce iść droga najprostszą
Modle sie,żeby mnie to nie spotkało, kościół omijam.
Mój czas sie zbliża...

Unicestwienie

O świcie nie wzeszło słońce
Nie było poranka
Śniadania

Nic

… nawet ego

-- 26 kwi 2014, 2014 18:29 --

Natura

Siedział w sali. Obok inni wyciągali karteczki z rękawów
Wszystko zapomniał. Dobrze, że jest dużo czasu
Na stole kartka z wyzwaniem do walki
Przez okna zaglądała wiosna
Coś zaczął i przerwał
Oddał pracę
Wyszedł
…

Jak tu nie kochać wiosny


Zakwitły sady zakwitły ogrody
Na dworze więcej ładnej pogody
Przelotny deszczyk popaduje
Na łąkach i skarpach trawa faluje

Ptaszki od rana radośnie śpiewają
Ludzie życzliwie się uśmiechają
W parkach wesoło bawią się dzieci
Po niebie srebrzysty klucz leci

Starsi przesiadują na ławeczce
Trzymając się słodko za ręce
Czując miły zapach bzu i sosny
Więc jak tu nie kochać wiosny

Czy nie tak

Na razie jest dobrze
Lecz może być drugie
Jak staną na Odrze
O sorry. Nad Bugiem

Jak znów się przetoczą
Przez Lublin nad ranem
Ogłoszą manifest
Że jesteśmy stanem

Oby znowu Zachód
Nie zawiódł jak wtedy
Trzęsąc się ze strachu
Napytał nam biedy

Nie wstydźmy się trzymać za ręce

Za ręce się trzymając
patrzmy sobie w oczy
wzajemnie uśmiechajmy
bądźmy siebie godni

Za ręce się trzymając
mówmy pięknie gestami
niech ta mowa będzie
dla innych orędziem

Za ręce się trzymając
idźmy przed siebie
nie łudźmy drogowskazem
kierujmy zmysłem i sercem

Trzymajmy się za ręce
bo tych którzy tak czynią
prędzej czy później
przypadną laury i wieńce

-- 8 maja 2014, 2014 12:53 --

-- 8 maja 2014, 2014 13:21 --

Zew

Za progiem tysiąclecia
Znów słychać wojny zew
Bo pokój hen uleciał
I leje się ludzka krew

Znowu są ponad życie
Ważniejsze swój zysk i siła
I zamysł czyniony skrycie
A nie to czy racja była

Tak już przez wieki całe
Pięściami się drogi toruje
Wyolbrzymiając co małe
Podstępne i to co się knuje

Czy pokolenia znów muszą
Tragedią znaczyć swe ślady
I zanim swe kopie skruszą
Dla zbrodni żyć zamiast rady

Zapomnienia płacz

Wiersze pisać każdy może
w domu teatrze na dworze
wiersze kwiatem pachnące
po kwitnącym krzewie się pnące

Wiersze każdy pisać może
lecz nie te trudne pisane
na zapomnianym ugorze

Wiersze chwastem oplecione
twardą ziemia dziką trawą
i kamieniem ozdobione

Zimnym wiatrem potargane
smutnym echem przeplatane
wiersze które nocą widzą
zapomnienia płacz słyszą

Retrospekcja

W czajniku woda szumi ogniem
Oknem wpada garść promieni
I prostokątem rozjaśnia podłogę
Uchylonymi drzwiami wciska się kot

Bezgłośnie zalega na ławie
Mruczy i trawi mysz
Już południe
Sjesta

Cicho płacze i żałuje


Gdy był młodym chłopcem
Lubił błądzić po lasach i górach
A czasem po dachach i chmurach
Lecz zawsze drogowskaz odnajdywał
Który drogę do domu wskazywał

Po czym innym opowiadał o świecie
O zimowych szczytach tęczowym lecie

Dziś starcem będąc błądzi myślami
Wędruje tymi samymi szlakami
Lecz drogowskazu nie odnajduje
Więc cicho płacze i żałuje
Chwil które dawno minęły
Dróg które na szczyt się pięły

Kwiecistych łąk i pól makowych
Świetlików żab i pasikoników zielonych
Lecz po chwili radośnie się uśmiecha
Myśląc nie tylko mi życie jak rzeka
W jednym kierunku bezpowrotnie ucieka

Co to grać w dołek?

To była gra na pieniądze.
Poprostu ,wydłubywało siedołek wielkości pięści i z odległości ok 2m (zależy jak się ustaliło odległość) rzucało sie odpowiednią monetą (20gr,50gr,1 zł 2 zł, 5 zł) do tego dołka .I kto peirwszy wrzucił to kasował wszystko .
Była tez metoda w ściągacza, pod ścianę ,o ścianę , oczywiście na monety .A później na cukierki albo oranżadę było .Albo żal .....

O, ja w to nie grałam. Najwyżej w wyścig kapsli

Wcześniej nie było kapsli . Butelki z piwem i lemoniadą czy oranżadą zamykane były porcelanką z gumową uszczelką zaciskaną zmyślnym zaciskaczem z drutu.
Trochę wcześniej grało się w "fenigi" (różne stare nieobiegowe monety ) w rzucanego albo o ściankę.