Przedwiośnie

W ogrodzie pełno pąków nabrzmiałych
A przecież jeszcze marzec
Błękit chmurami przykryty cały
Natura zaczynać każe

Przebiśnieg pierwszy w przedwiośnia biegu
Otrzymał w nochal prztyka
Bo miał się wybić nad połać śniegu
Tymczasem brak przeciwnika

Kretom pobudkę już ogłoszono
Mimo, że sen ich morzy
I kopce stawiać wszem zalecono
Nikt spać się już nie położy

Kawki na drzewach sejmik zwołały
I radzą nad każdym badziewiem
Nie trwało długo i poleciały
Dalej, czy bliżej? Nie wiem

Mimo upływu lat

Światłem mych oczu
Sensem moich snów
Zbawiennym cieniem
Najpiękniejszą poezją

Byłaś dla mnie matko

Dlatego ciągle żyjesz
w mojej pamięci

Dlatego bardzo często
Zapalam znicz na
Twojej mogile

Widząc twą uśmiechniętą
Twarz która do mnie
przemawia - Twarz która
zmusza do płaczu

Zachod

Udręka wspomnień owinięta w kokon
Nie sposób się wyzwolić
Lepiej nie wychodzić
bo ciepło
bo słońce było jedno
I zaszło
Pozostał cień, który wyciska z oczu rosę

str. 1
UŚPIONE WNĘTRZE

Dlaczego ona
ciągle się miota
czego łaknie
za kim tęsknota

Chcę być przy niej
taką mam potrzebę
innej ścieżki szukam
bo tą się nie uda

W nocy myślę
pukam do jej wnętrza
kogoś się boi
komuś nie dowierza
obarczona różnymi myślami
śnię i ją mam ciągle przed oczami

Patrzę na Twój uśmiech
widzę z lotu ptaka
jesteś już w przestrzeni
w Tobie siła taka
ta siła omota
niejednego człeka
to na Ciebie czekam
i zbyt długo zwlekam

Teraz on dał znaki
ona je odkryła
bał się odrzucenia
na ruch się zdobywa
widzi radość w oczach
taka w nich potęga
tak ładnie wygląda
szczęście się pamięta

Podaj mi rękę
idźmy na keję
rozwiążę supeł
niech się coś dzieje
weźmy żaglówkę
płyńmy daleko
rozwiń swe skrzydła
lataj wysoko

Nabierz powietrza
bo to Twój żywioł
chcę trwać przy Tobie
to wiatr mnie przywiał
z podmuchem radości
chcę dać Ci szczęście
poczucie bliskości
szczęśliwy żyję
w Twej obecności

Kwidzyn, 13-11-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

str. 1
MOJA MAMA

Mamo, te słowa budzą mnie od rana
Mamo, cała noc znów nie przespana
Razem praca w polu, bo tak trzeba
Gdy w domu zabrakło nam chleba

Drogą wracamy od gospodarza
Burza złapała, czasem się zdarza
Plecy i ręce załadowane
Idziemy jak konie potem oblane…

Nie czujemy zmęczenia
Żart napięcie zamienia
Rozpętała się burza
Słowa piorun zagłusza

My się z tego śmiejemy
Otuchy sobie dodajemy
I choć ciężar przygniata
W głowach ciepła herbata…

Mamo, te słowa czułość oznaczają
Mamo, wspomnienia z Tobą wracają
Ciepły uśmiech na zmęczonej twarzy
Ona jest w moim sercu i marzy

Chce spokojnego domu dla dzieci
Chce miłości, która rany leczy
Chce szczęścia dla każdego z osobna
Moja mama, tkliwa i łagodna…

Ona dawała spokój
Przed nią wiele widoków
Uczyła wybaczania
Zawiść słabość odsłania

Pogłaszcze, gdy potrzeba
Skarci, jeśli inaczej się nie da
Upiecze nam ciasteczka
Kotu naleje mleczka…

Mamo, tak mi Ciebie brak
Mamo, daj mi jakiś znak
Leżysz cichutko w grobie
Słońce nie grzeje Tobie

Wkoło grobowa cisza
Ziemia hałas wygłusza
Patrzę na Twoje zdjęcie…
Matkę zawsze doceńcie!

Kwidzyn, 01-11-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Komentarz: Jest to apel do tych dzieci, które matkę odsunęły, a miejsce jej w szeregu zastąpiły innymi
osobami. To wołanie kobiety z działki, kobiety porzuconej na gospodarce, gdzie córka, przyjeżdżając do tej
samej miejscowości, nie pomyśli, by matce kupić kawałek chleba, masła… Jest takich wiele matek, które
w ciszy, samotnie przełykają ślinę goryczy nie chcąc jałmużny.

O Niej

Osłaniała, gdy dzieliłem, by było mnie więcej
Żywiła najlepiej, jak mogła i miała
Siłą bycia się stałem, jej mocy rumieńcem
Była matką we wszystkim, bo wszystko oddała

Waldemarowi...

Jedyna rada

Gdy ci życie dokopie i los otumani
A bliscy zawiodą bo nie mają czasu
Czujesz w duszy zaległość przykrytą latami
I nie widzisz wyjścia jakby z głębi lasu

Wróć w strony rodzinne w miejsca porzucone
Zdejmij buty, skarpetki, zanurz stopy w trawie
Zrzuć przeszłość z umysłu jak z głowy koronę
By wrócić w czas szczenięcy, przy wspólnej zabawie.

Miło poznać pokrewną duszę.Zaczęłam pisać wiersze niedawno, więc jeszcze nie mam doświadczenia i chętnie skorzystam z każdej wskazówki.
Pozdrawiam

Siła wiary

Cóż można powiedzieć
O swoim istnieniu
Można dużo mówić
O swoim pragnieniu
Można dobrze przeżyć
Wiele pięknych lat
I nie zauważyć
Kto Twój wróg, a kto brat

Los zweryfikuje
Pokaże gdzie trzeba
Komu możesz wierzyć
Kto przychyli nieba
Los daje sygnały
Zapuka do Twych drzwi
Pokaże kierunek
Gdzie zło, gdzie dobro tkwi

W pędzie codzienności
W wirze swego bycia
Nie zwracasz uwagi
Nad sensem Twego życia
Jego wydarzenia
Ślą do nas sygnały
Dają do myślenia
Jaki ten świat mały

Wiara i nadzieja
Niech nam pomagają
Budują w nas dobro
I do przodu pchają
Wiara czyni cuda
Rezultatem wzrusza
Nie pozwoli zasnąć
Do działania zmusza

Kwidzyn, 22-03-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

str. 1
FENIKS
Już pora, jechać już czas,
Coś goni, coś niesie nas.
Widok Władysławowa,
W porcie załoga nowa.
Jesteśmy już na kutrze,
Szyper zaraz tu dotrze.
Byliśmy już o świcie
Czujemy się znakomicie.

Już wchodzi kucharz Bronek,
Taki wesoły ziomek.
Spojrzał, złożył nam ukłon,
Kluczami o burtę stuknął.
I Krzyś wszedł też na pokład,
Patrzy na załogi skład.
Dał sygnał jednym ruchem,
Płyń nam ciałem i duchem.

Ref.
Kuter płynie, dziobem tnie fale,
Wkoło wolność, czuję się wspaniale.
Zachłysnęłam się jej nektarem.
Tego uczucia nie zapomnę wcale.
Szyper płynie, uśmiech na twarzy,
W oczach błysk z czymś się kojarzy.
Ta iskierka, kochane morze,
Ta miłość przetrwać Ci pomoże.

Co czuję, opisać się nie da,
Z taką miłością żyć potrzeba.
Serce żyje i daje mi znak,
Woda - to twego żywiołu smak.
Włosy, wciąż rozwiane na wietrze,
Łapią oddech, łapią powietrze.
Na fali płynie nasze życie,
Smukły Feniks karmi nim obficie.

Ref.
Kuter zwalnia, to nasz znak,
Poczuj łowów teraz smak.
Dzwonek, i przynęta w dół,
Pompowanie i dorsz twój.
Czekasz, może weźmie drugi,
Już wyciągasz, uśmiech błogi.
Znów rzucasz, ale dalej
Ciągnij, pracuj wytrwale.

Czujesz, sił nabiera wiatr,
Spienione fale, zły znak.
Ty blokujesz nogami,
Pracujesz też zmysłami.
Adrenaliny smak czuć,
Boisz się? - nie wchodź na łódź.
Ona daje życiu smak,
Czujesz się jak wolny ptak.

Ref.
Kuter wraca, dziobem tnie fale,
W koło wolność, czuję się wspaniale.
Zachłysnęłam się jej nektarem,
Tego uczucia nie zapomnę wcale.
Szyper płynie, uśmiech na twarzy,
W oczach błysk z czymś się kojarzy.
Ta iskierka, kochane morze,
Ta miłość przetrwać Ci pomoże.

Kwidzyn, 04-11-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Też coś z marynistyki... Wydobyłem to z magazynu naszych tu zasobów, by odświeżyć.

Matrosy

Ocean pofalowany. Doliny i góry
Woda pełna energii. Nieba pułap bury
Horyzont tnie samotnik. Na gnieździe marynarz
Szkwał tarmosi wanty, podwięzie obcina

Żagle w balon napięte. Maszt trzeszczy i stęka
Całą nadzieję złożono na sternika rękach
Wypatrują światła portu. Tam to ich schronienie
By ratować własne życie oraz całe mienie

Już fala rośnie wielka i pokład zalewa
Następna jeszcze gorsza, grzywę piany wdziewa
Nagle nad nimi światło latarni prześwieca
Azymut ucieczki na siebie żeglarzom poleca

Ostatkiem sił wpłynęli. Żagle w strzęp porwane
Bryg cały. Schodzą, lecz każdy cokolwiek mizerny
Mimo, że tarapaty są im dobrze znane
Na dziś mają dosyć. Idą do tawerny.

Też miło, że będzie nas tu więcej, bo każdy niech buduje, a co z tego powstanie, to się okaże. Pomoc obiecuję, ale nie śmiałbym niczego narzucać, bo wszyscy tu, to amatorzy, a ja jeszcze na dodatek ciągle niedouczony. Ale piszmy, co nam w duszy gra. Może kiedyś, ktoś to oceni.

Ziemia jest pełna istot żywych.
Są wielkie, średnie i też małe.
Czy dzielić je na proste, krzywe?
Czy na te w częściach i te całe?

Są ryby, co zębiska mają,
ale nie to je z nich wyróżnia,
Bo w paszczy gadów też błyskają,
A ssaki? W każdym pełna buzia.

Co pośród ssaków ludzi mieni,
Że ziemski glob opanowali?
Budując domy wśród zieleni,
Zwierzętom wolę narzucali?

Są pośród zwierza i olbrzymy,
Lecz do człowieka nie zrównają,
Bo skąd dobędą w wierszach rymy,
Czy wartość życia rozpoznają?

Choć każde perfekcyjnie żyje
I dają radę swym zamiarom,
To człowiek je na głowę bije
Sponad gwiazd daną silną wiarą.

żeby tak napisać, trzeba to czuć,trzeba to kochać, trzeba tym żyć.
Dziękuję

Powiew wolności
Dałaś wszystko swym najbliższym, to co miałaś,
Dałaś miłość twą, żyłaś dla nich, mijał czas.
Dzisiaj wszystko Ci zabrano i zdeptano
I w szeregu twoje miejsce innej dano.
Ref.
Nie rozpaczaj, nie czuj żalu, dogoń wiatr;
Wejdź na kuter, wypłyń w morze, wolność złap.
Twoje serce niech poczuje życia sens
I uwolnij swe uczucia, otwórz je.
Kuter płynie, dziobem fale dziarsko tnie,
Wkoło wolność, wody żywioł wzmacnia Cię,
Daje siłę, by odnaleźć życia cel.
Z bólu serce twe uwalnia, ogrzej je.

Teraz wracasz już do domu i co tam masz?
Czy ożyło serce, wrócił stracony czas?
To, co kiedyś Ci zabrano i skalano.
Z pamięci nie usuniesz - wiesz komu dano.
Ref.
Nie rozpaczaj, nie czuj żalu, dogoń wiatr;
Wróć na kuter, wypłyń w morze, wolność złap.
Twoje serce niech poczuje życia sens
I uwolnij swe uczucia, otwórz je.
Kuter płynie, dziobem fale dziarsko tnie,
Wkoło wolność, wody żywioł wzmacnia Cię,
Daje siłę, by odnaleźć życia cel.
Z bólu serce twe uwalnia, ogrzej je.

Wybaczyłaś swym najbliższym, zapomniałaś;
Niby wszystko jest tak jak dawniej, w życiu Twym.
To, co kiedyś powiedziano, nie oddano;
Chociaż serce bije, nie odratowano.
Ref.
Nie rozpaczaj, nie czuj żalu, dogoń wiatr;
Stań na kutrze, wypłyń w morze, wolność złap.
Twoje serce niech poczuje życia sens
I uwolnij swe uczucia, otwórz je.
Kuter płynie, dziobem fale dziarsko tnie,
Wkoło wolność, wody żywioł wzmacnia Cię,
Daje siłę, by odnaleźć życia cel.
Z bólu serce twe uwalnia, ogrzej je.

Kwidzyn, 05-04-2013 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)