Wygodne podejście. To może zadaj sobie pytanie po co stąd i teraz są wysyłani (do krajów niechrześcijańskich) misjonarze.
Jesteś pewien, że nie po to, aby krzewić chrześcijaństwo?

nie zamierzam bronić kościoła bo jako instytucji nie darzę go sympatią ... masz racje w swoim stwierdzeniu z misjami tylko małe ale ... z tego co wiem misje takie mają na celu pomoc ludności lokalnej (często są to kraje III świata) w kwestiach żywności, edukacji, medycyny itp. i pomagają nie tylko "nawróconym"

Nie dam się sprowokować. Możesz wierzyć, że Kościół jest wielką organizacją charytatywną. Ja jestem sceptyczny.

Według mnie KAŻDA religia niosąca za sobą przesłanie "czyńcie dobro" jest warta jej poznania. Nie ma religii idealnej, więc poznawanie kolejnych systemów wartości i czerpanie z nich najlepszych cech zbliża nas, choćby w znikomym stopniu, do ideału człowieczeństwa. Tak więc, będąc członkami jednej wspólnoty duchowej, zawsze pamiętajmy, aby być otwartymi na inne religie. Na pewno to nam nie zaszkodzi.

Widzę, że dyskusja wartko pomknęła do przodu, a ja chciałbym odpowiedzieć na te początkowe.
Odpowiadając na te pytania poczułem się, jak negocjator. Tym niemniej nie wytypowano mnie na takiego organizacyjnie, więc będę tu ferował własnymi, prywatnymi opiniami i rozwiązaniami tego ważkiego problemu.
Może znajdziemy jednak jakiś konsensus.
Nie można oczekiwać, że pozbawimy się całkowicie tej formy propagowania wiary, bo byłoby to wbrew zasadom. Nie chcemy też uchodzić za dzikusów, lub co gorsza wyzutych z kultury i obyczajów. Nie posądzam również, że ta opinia o nas jest wyssana z palca. Przypuszczam jednak, że niektóre elementy motoryczne wynikają z innych przyczyn, niż się podaje. Zarzut wciskania gazet występuje czasem po zorientowaniu się, że to nie od księdza, ale od świadków. Osoba, która zgodziła się najpierw Strażnicę wziąć, orientuje się, że coś nie tak i mówi na odczepnego: "Co mi tu pan (pani) wciska!" A przecież wystarczyło oddać i kurtuazyjnie podziękować. Mogę się założyć, że ich natarczywość nie jest większa od tej, którą prezentują na deptaku w Sopocie roznosiciele reklamówek. Sam to doświadczyłem i nie podobało mi się, choćby nie wiem na jakich wzorcach marketingowych było oparte. Zalecenia naszej organizacji, jak rozpowszechniać literaturę, od traktacików do książek włącznie, ograniczają rozdawnictwo osobom zainteresowanym nią. By się zorientować, czy jest to faktycznie taka osoba trzeba z nią nawiązać rozmowę. Jeżeli jest odwrotnie; najpierw wręczenie, a potem próba rozmowy, to wynika z kilku przyczyn: kompletna ignorancja przez otoczenie tych wartości, jakie rozdawający reprezentuje, lub brak umiejętności kolportera w nawiązywaniu pierwszego kontaktu. Ta druga przyczyna z kolei wynika z typowego nieuctwa, bo przecież na Teokratycznej Szkole Służby Kaznodziejskiej zajęcia z tego rodzaju elementu głoszenia oficjalnego są sukcesywnie prowadzone. Przy odrobinie chęci można się niejednego nauczyć. Życie to jednak weryfikuje i nierzadko surowo ocenia, co widać w waszych wypowiedziach. U "świeżo upieczonych" występuje wraz z gorliwością nie wyrugowany jeszcze duch rywalizacji i chcieliby się popisywać aktywnością odwzorowaną ilością rozdanej literatury. To z tego powodu zrażacie się do nas, a przecież góra lodowa, to to, czego nie widać, a nie tylko to co wystaje z wody. Proponuję faktycznie wciskających sławetne gazetki kwitować propozycją, by wreszcie pobrali nauki TSSK w tym zakresie.
Dodam jednak, że nikt jeszcze nie zgrzeszył przyjmując te papierki zapisane wartościowymi treściami. Są tacy, którzy je niszczą i wyrzucają do kosza. Ja tego nie proponuję z oczywistych względów.

Kwidzownik, powiedz mi, czy kolporterzy, jak ich nazywasz, są w jakiś sposób wynagradzani, czy jest to rodzaj czynu społecznego? Czy ów kolportaż jest obwarowany jakimiś nakazami, czy też jest to dobrowolna praca członków Waszej społeczności?

Nazwałem ich kolporterami, bo to tradycyjna nazwa głosicieli rozpowszechniających literaturę wydawnictwa Strażnica. Już od początków istnienia Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego Strażnica jest to nieodpłatna praca. Literaturę tę sprzedawano po kosztach własnych i ci, którzy cały swój czas poświęcali na tę pracę mogli pieniądze zatrzymać. Były to i tak skromne sumy, bo na resztę utrzymania trzeba było dorywczo dorobić, lub skorzystać z darów innych osób. Dzisiaj rozdawnictwo jest całkowicie bezpłatne, a pieniądze otrzymane od ofiarodawców, którzy z wdzięczności za otrzymaną literaturę ofiarują dowolne sumy, są wpłacane na ogóloświatową działalność organizacji. Na zachodzie nadal literatura sprzedawana jest w cenie kosztów produkcji. Jest to możliwe, ponieważ produkcja literatury nie jest dochodowa, a ci którzy przy tym pracują, robią to nieodpłatnie.
Ci, którzy ją wytwarzają i ci, którzy ją roznoszą, są świadomi swego posłannictwa w rozgłaszaniu Dobrej Nowiny o Królu i Królestwie. Robią to dobrowolnie, bo "darmo otrzymali, to darmo dają". Kierują się zapałem i wdzięcznością dla Boga, któremu służą wiernie i bez szemrania, z nadzieją na cud otrzymania życia wiecznego. Warto, prawda?

kwidzownik,
Na religiach się nie znam, ale muszę przyznać że pisane to Ty masz
Niech żyją wszystkie religie świata

Dzięki Darku za dobre słowo. Zapewne jednak wiesz, co ja już pisałem, że nie na pisaniu, czy mówieniu cała sprawa polega. Gdyby tak było, wszyscy deklaranci byliby już dawno święci i wniebowzięci. Na szczęście to Bóg przez swego Syna oceni każdego pod kątem całokształtu.

Może też dla tego, nie piszę nic na temat relgii tylko wierzę w swojego Boga, a On stara mi się pomóc jak może, a może bardzo dużo

Ale teraz mnie podsumowałeś. Tyle, że to moja wina, bo się napraszałem.
Może jednak wyjdę z opresji, kiedy dodam, że bez teorii nie ma praktyki i najważniejsze, żeby na teorii nie poprzestawać.

Kolego nie wiem czemu to tak odebrałeś? Nikogo nie oceniam za jego przekonania. Uważam że jest to poniżej mojej godności.
Stwierdziłem jedynie, że Masz lekką rękę do klawiatury.
To że Masz chęć niesienia posłania to jest Twoja wola i przekonanie, które szanuję.
Ja raczej jestem empirystą i też nie całkowitym, zaś teorię traktuję jako rzecz potrzebną i ciekawą, niestety zmienną jak kobieta.

kwidzownik,
nie odbierz mnie źle, ale ten wątek jest bardzo "jałowy", można tu dyskutować i tak to nic nie wniesie (bynajmniej pozytywnego).
Co do świadków już kiedyś pisałem, że ja jako członek kościoła rzymsko-katolickiego (z wieloma reformami osobistymi) nie wchodzę cyklicznie z brudnymi buciorami w życie mieszkańców naszego miasta i nie zakłocam im spokoju w domach i na ulicy.
Nie lubię sprzedawców garnków, dywanów i innych dóbr materialnych pukających do moich drzwi, a już napewno nie toleruję osób, które poprzez akwizycję chcą mi sprzedać wiarę...

Jarekm. To nie tak, jak się spodziewasz. Rozumiem, że jałowość rozmów, jakie tu prowadzimy, spowodowała, iż zaogniłeś temat pewnymi obiegowo stosowanymi porównaniami. Nie spodziewaj się jednak, że nic to nie wniesie pozytywnego. Prawda jest pozytywna i wnosi dużo dobrego. Trzeba być jednak pewnym, że to jest prawda. Sceptycy mają z tym wielki problem, ale to ich sprawa. Widzę, że jesteś w sporym impasie, bo z jednej strony jesteś osobą wierzącą, nawet jeśli się w jakimś stopniu zreformowałeś, a z drugiej strony uważasz, że religijne dyskusje nic pozytywnego nie wnoszą. Dodałeś jeszcze, że tu. Ale ty nas nisko oceniasz. Już po tej ilości postów mógłbyś wysnuć bardziej precyzyjny wniosek.

Teraz trochę o tych brudnych buciorach. Po pierwsze, nie wszystkich stać na ekskluzywne obuwie i może wygląda ono, jak buciory. By nie wchodzono z brudnymi, bo nie zawsze jest ładna pogoda, warto mieć przed drzwiami wycieraczkę. Ale jak wejść komuś w życie, dalibóg nie mam pojęcia i powinieneś mi to wyklarować. Wiem, że istnieje takie powiedzenie podczas małżeńskich kłótni, tyle że co mają sporadyczne, a nawet cykliczne odwiedziny znajomego Świadka Jehowy wspólnego ze scysją małżeńską? Na dobrą sprawę to ty i inni ludzie, do których zachodzimy, nam nie dają spokoju, kiedy są nieświadomi niebezpieczeństwa jakie im grozi z tytułu takiej postawy, jaką w swym poście prezentujesz.
Porównałeś bowiem chrześcijańską działalność ewangeliczną, wzorowaną na Jezusie i jego apostołach, do sprzedawania wiary. Jakże daleko jesteś od królestwa Bożego.

Trochę sie zagalopowałeś z tą nieświadomością.
Kończę udział w tym wątku, tak samo jak zamykam drzwi akwizytorom zwanych świadkami Jahowy.

Do zobaczenia w innych wątkach.