Ja: Chciałbym porozmawiać o tym co było, co minęło, czego zachowane fragmenty i ułomki tak pielęgnujemy nie wiedzieć po co, i czemu tak żałujemy ich utraty.
Przeszłość: To już nie jest możliwe.
Ja: Leo, why?
Przeszłość: Po pierwsze, nie jestem żadna Leo. Po drugie, ze mną o tym nie pogadasz, bo mnie już nie ma. Przeminęłam bezpowrotnie, a w ucieczce w nicość rozsypałam wam jedynie garść fantów, wspomnień i znikających widoków z wyblekających klisz. Taki wyrzut sumienia.
Ja: To z kim mam o tym rozmawiać, z Przyszłością?
Przyszłość: To też jest niemożliwe, bo mnie jeszcze nie ma. Gadaj z teraźniejszością. Z tymi, którzy są. Tyle ci pozostało i na więcej nie licz..
Ja: Więc mam gadać z nimi: http://forum.e-kwidzyn.pl/memberlist.ph ... 0bdadf717d ??? Przecież tylko o tym marzę. Zachęcam ich do tego, jak tylko potrafię, ale jakoś się na to nie kwapią. Miewam wrażenie, że Towarzystwo jest bezdyskusyjnie najmądrzejsze na każdy dowolny i ogólnie dostępny encyklopedycznie temat. Z wielką i prawdziwą satysfakcją czytam nieliczne osobiste wypowiedzi świadczące o autentyzmie przemyśleń i przeżyć choć trochę bardziej skomplikowanych niż doznania fizjologiczne. Liczę, że potrzeba prawdziwości przekazu pokona wszelkie pozy, grymasy i wzajemne „niewątpliwie sympatyczne” (cyt. z: Wojciecha Młynarskiego) umizgi, i pozwoli na mowę od siebie i o sobie, co przecież cenimy najbardziej.
Przeszłość i Przyszłość – chórem: Nie pasuje ci, to spadaj stąd.
Ja: Niedoczekanie

Budslavsky,
Bo tak naprawdę to nie ma przeszłości ni przyszłości, jest tylko teraźniejszość.
My ludziska marne opracowaliśmy sobie różniaste teoryje, by było nam wygodniej.
Są miliony światów i istnień równoległych do naszego istnienia.
Nie na darmo w większości religii istnieje pojęcie zmartwychwstania.
My składamy się nie tylko z ciała ale i z energii przez niektórych zwanej duszą.
Pewnie tak tęsknimy do ludzi i rzeczy, których już niema, nie Budslavsky, one cały czas są tylko nie każdy ma zdolność ich widzenia.
Energia nie znika zmienia jedynie postać
Pewnie dlatego tak lubię Alberta, on to wiedział już dawno, ja się dopiero uczę

Darku, zgodziłeś się powtarzając, że: Czy nie o tym dość dosłownie pisałem, że tego właśnie tu szukam, a Ty chcesz ze mną o Einsteinie? Jestem na to za chudy w uszach i od teoretyzowania uciekam. (A przy okazji, czy nie myli Ci się teoria względności Alberta z pospolitym i wszechobecnym dziś relatywizmem. Że rację ma każdy, kto tylko chce ją mieć; że prawdą jest to, co nam odpowiada, a co nam nie pasuje to nie itd.) Zachwyca mnie bardziej skrobaczka do butów przy jakichś schodkach, albo widoczek który był i wybył. Zresztą podobnie, jak to widuję w zainteresowaniach u Ciebie i u wielu innych naszych współplemieńców. Już widzę, jak się ze mną zgadzasz, gdy teraz napiszę, że nie ma co się tu mądrzyć, a wypada raczej łapać zwidy przeszłości w ocalałych fantach, wspomnieniach i obrazach, przez wszystkich, kogo to jeszcze rajcuje. Nieprawdaż?

A prawdaż, prawdaż jak najbardziej, bo to jest metafizyka pamięci miejsc i przedmiotów, rzecz nie mierzalna niby ale przez wielu głęboko odczuwana.
I tu jest paradoks, można być murarzem, szewcem i posiadać dużo większe zdolności odczuwania niż docent czy profesor zwyczajny.
W ogóle życie jest jednym wielkim paradoksem, więc żyjmy ile się da.
Czego życzę Tobie i wszystkim forumowiczom e-Kwidzyn

............
W cieniu drzew ławeczka stała. Na ławeczce pan dystyngowany, siedział samotnie ze wzrokiem spuszczonym. Widać było, że duma. O czym tak intensywnie myśli? O tym, co było a nie jest? O tym, co może się stanie? Westchnąwszy pomyślała. Rozumiem tego człowieka. Jego rozterki i myśli niewypowiedziane, lecz jak ubrać myśli w słowa, aby oddać całe ciepło płynące ze szczerej sympatii, przyjaźni, i aby poprowadzić rozmowę na poziomie, do jakiego przywykł był mówić. Wszak nie jest to proste zadanie.
Przysiadłszy się obok wyjęła z tomiku wierszy gałązkę konwalii i patrząc na nią rzekła… Dostałam ją w bukieciku. Pewnego wieczoru do sukni przypięłam. Pachniała marzeniami. Dziś jest tylko namacalnym dowodem wspomnień, ale kogo to obchodzi?
Poczym wyciągnąwszy nieśmiało rękę, powiedziała….Pan pozwoli, że ofiaruję?

Budslavsky - moje istnienie na tym forum wzięło się z potrzeby znalezienia śladów swoich stóp w Kwidzynie - bardziej mi nastrój forum to przypomina (mimo że nie ma tu, wśród znanych mi postaci i przyjaciół, nikogo z tamtych lat), niż moje osobiste wyprawy - to czego szukam w kontaktach z Wami, to nastrój "tamtego" Kwidzyna, czasy szczęśliwego dzieciństwa - to smak szneków z piekarni na Kościuszki, zapach munduru mojego Ojca, kiedy wracał z jednostki, to zachody słońca nad pradoliną Wisły, wreszcie katedra i zamek z nieśmiertelnymi działami na dziedzińcu... I okazuje się, że rozmowy (często "podsłuchiwane" jedynie) są bardziej mi bliskie i przypominają mi te czasy, niż pięknie odnowiony Kwidzyn z nowymi osiedlami, sklepami itp. Za te rozmowy, zdjęcia, detale w antykwariacie i wspomnienia jestem Wam wszystkim wdzięczny, choć niestety, czas nie cofa wskazówek na zegarze, mój czas przeminął - wraca jedynie w zdjęciach starych elementów (kominy, pompy, werandy, domy).
Ale to dla mnie takie małe katharsis... I dzięki temu i Przyszłość i Przeszłość jakoś się z sobą łączą. Lubię bywać na forum, nawet jak nie zabieram głosu...

Ladnie powiedziane , do wspomnień dodam kąpiele na Liiwie .