Marzenia i brzegi zdarzeń


Wspólnym mostem marzeń
połączyć brzegi zdarzeń
móc do siebie przywołać
do danej chwili dopasować

Tak by nie zaskakiwały
z znienacka nie uderzały
by były zrozumiałe i jasne
dla mądrych myśli przyjazne

Bo tylko otulone marzeniem
nie będą zaskoczenia cieniem
tylko faktem mocno przyjaznym
w naszym życiu czymś ważnym

Od nas zależy ozdobi lub zeszpeci

Być zakałą zerem razić innych wzrokiem
budzić w nich strach - łatwo się nauczyć
aż do tego stopnia by się siebie bać

Aby być przykładem dla innych i wzorem
częstować uśmiechem trzeba więcej trudu
mimo że dobro za wzór nam przyświeca

Jak widać powyżej wybory mamy dwa
który za młodych lat głośniej przemówi
ten życie zeszpeci lub ozdobi nam

Dlatego pisząc ten wiersz moi drodzy
życzę wam a zwłaszcza młodszym
wyboru dobrem ozdobionego

Zrobić na złość podstawić nogę

Podstawić nogę smutkowi
bardzo głęboko zakopać żale
oczyścić duszę z grzechów
starać się by nic nie bolało

Potem dogonić marzenia
zbudować dom pod lasem
uczyć się od niego pokory
płakać nie unikać prawdy

To wszystko klamrą spięte
tworzy świat pogodny piękny
do którego dąrzyć warto
a nie tylko o nim marzyć

Kto lub co szepnęło mu do ucha

Ściana do ściany
sufit do podłogi
powoli się zbliża

Ktoś czuje że coś
co dobrze zna
zaczyna uciskać

Coraz bardziej
dotkliwie go
w sobie zamyka

Więc się mota
woła o pomoc
lecz nic z tego

Jest już za późno
nawet Bóg tego
nie zatrzyma

Coś szepnęło mu
w ucho do którego
ściana się zbliża

By było ciekawiej
obraz wyżej opisany
też się kurczy

finału więc nie ujrzysz
i myślę że dobrze nie
krwawić sobie już i tak

Wystraszonego tym
wszystkim ciała i
umysłu

Słonce i gwiazdy
drogie mi wskazują
oraz ja oświetlają

Słonce i gwiazdy
mnie prowokują
do mnie przemawiają

Słonce i gwiazdy
lepsze jutro budują
gorsze oddalają

Słonce i gwiazdy
do mnie się tulą
nadzieje dają

Słonce i gwiazdy
sens mego bycia
sobą upiększają

Więc jak in nie ufać
jak się nie tulić
zaufanie nie darzyć

Tylko ty nikt inny

Nikt prócz ciebie mnie nie obejmie
ani nie przytuli gdy już odejde
nie z własnej woli

Nikt tak jak ty nie pogłaszcze już
dobrem nie poczęstuje uśmiechem
nie uraczy ani od łez nie uchroni

Tak moja droga nikt tak jak ty już
mojego nowego życia nie upiększy
ani sensem nie okrasi

Dlatego kochaj mnie proszę tak jak
ja kocham ciebie od początku
naszego świata

Tak bym bardzo chciał

Strat nie liczą po prostu udają milczą
a ich sprawcy świat oglądają
nie za krat

Niestety tak to jest skonstruowane
że mimo krwawych śladów na dłoniach
niewinność ich chwali

Tak moi drodzy wojny o dzieciach mało
mówią ponieważ wielcy tego świata
mają z tego profit

Dlatego nie pytają nas o zdanie tylko
swoje niecne prowadzą gierki
i świadomie zabijają

Wiec dlatego myślę że nadeszła pora
by ten precedens w końcu ukręcić
a obudzić uśmiech

Uśmiech na wszystkich dziecięcych twarzach
w każdym zakątku świata od rana
do wieczora

To wyjście głupie i złe


Gdy ktoś mówi mam dość
że życie dało mu w kość
że nie jest wstanie już
przeżywać nowych burz

I sznurem się podpiera
to co przednim zaciera
więc mówię bracie dość
musisz silniejszym być

Nie myśleć że jest zły
że świat ma tylko kły
które zanurza w tobie
nie wmawiaj tego sobie

Przecież takich jak ty
kocha uśmiech oraz łzy
z których nie tylko zło
wyrasta również dobro

Weź sprawy w swoje ręce
wylecz swoje chore serce
chore na lęk i na obawę
zrób sobie mocną kawę

Potem w stół pięścią walni
uwierz w siebie się ograni
i idź przed siebie śmiało
a życie nie będzie bolał

Otworzy przed tobą drzwi
ubarwi smutne ci sny
spełni marzenia twe
a ty poczujesz że sznur
to wyjście głupie i złe

Słusznie czy nie go tak nazwałem

Gdy zobaczyłem jak się śmiał
z nieśmiałych i zagubionych
którym los podstawił nogę
nazwałem go chamem

Jednak po czasie pomyślałem
czy na pewno miałem rację
może on był bardziej chory
bo zdrowy by się nie śmiał

Może jemu los też podstawił
swoje bardzo długie nogi
a on nie umiał złapać się
czegoś - stracił równowagę

Nie sportową tylko bardziej
psychologiczną która też
bardzo boli

Cieszmy gwiazdy księżyc innych i siebie

Cieszmy się każdym nowym dniem
nie martwmy się że noc go dogania
cieszmy się wszystkimi krajobrazami
przez obie pory różnie upiększane

Cieszmy się swoimi konturami od
wieczora do samego rana kochanie
nasze niech będzie przykładem dla
księżyca i gwiazd niezwykłym rajem

Cieszmy sobą wszystkich zagubionych
którym los połamał ich drogowskazy
może nasza radość uraduje zaprowadzi
gdzieś tam gdzie sens swój odnajdą

Cieszmy się każdą najmniejszą chwilą
radujmy się nią ze wszystkimi ludźmi
spotkanymi na swojej jedynej drodze
która zaprowadzi nas w nieznane

Ona też się cieszy

Siedząc przy piwku
pod swoją wierzbą
pomyślałem że niema
na świecie nic a nic
piękniejszego od życia

Niema na te twierdzenie
żadnego wpływu piwo
które pod nią wypiłem
po prostu tak wyszło
samo od siebie od serca

Bo pod moją wierzbą
tylko szlachetne rodzą
się myśli nie puste które
prowadzą w nieznane
one są po prostu ciepłe

I choć ta wierzba często
nie jedną łezkę uroni
ja się z bardzo cieszę
bo wiem że ona również
że swego życia się cieszy

By świat dalej był światem


Jest wspaniała
ma swoje prawa
nie lubi wojen
podatków i zła

Jest rozśpiewana
roztańczona
czasem smutna
lub zagubiona

Na krawędziach
lubi lawirować
kocha wolność
oraz wrażenia

Lubi gdy ktoś ją
mądrze wspiera
uwielbia piwo
co chce ubiera

Nie patrzy do tyłu
widzi co trzeba
nauczona kochać
uwierzyła w boga

Taka jest dziś ona
i podobnie jak my
kiedyś dla innych
przyszłością jest

Więc budujmy jej
fabryki muzea domy
sadźmy duże lasy
pielmy ogrody

Bo gdy dojrzeje
zrozumie że ona
musi sterować po
to by świat dalej

dalej był światem
a nie zgliszczem
czy cmentarzem
lub jego wrakiem

Czy można go zrozumieć

Gdy zacznie nas denerwować
nie złośćmy się tak na niego
tylko spróbujmy zrozumieć
nie przyszedł z własnej woli

coś lub ktoś go tu skierował
zapytajmy kogoś lub czegoś
niech się nam wytłumaczy
czym zasłużyliśmy na taki
które nas złości i gniewa

może uśmiechnie się do nas
pozwoli spokojnie nam spać
nie będzie już prześladował
pozwoli grać w otwarte karty
nakaże się nie bać - zmusi

by śmiało na ziemi stać o
równowagę się nie martwić
dobrymi myślami podlewać
chwilę mętne nie jasne
które się nam przytrafiają

Przecież życie to egzamin
który warto dobrze zdać
poprawki już nie będzie
dlatego każdą chwile
trzeba garścią kraść

Matczyna fotografia

Już nic piękniejszego
w mym życiu się nie stanie
od chwil z nią spędzonych
które do dziś serce chwali

Już nic piękniejszego
mi się nie przydarzy
nikt czymś nie zaskoczy
ani mocniej nie pokocha

Już nic piękniejszego
nie stanie mi na drodze
ponieważ jej ciągle żywa
fotografia na to nie pozwoli

To nic że czasem trudno go zrozumieć

Na świat się pogniewał
wyzwał go od różnych
on zamiast go skarcić
rzekł nie będę się kłócił

Że zna życie i jego drogi
przy których stoją znaki
które trzeba zrozumieć
we wskazany się udać

Nie patrzeć na pobocza
tylko iść przed siebie
zadumać pod krzyżem
nie myśleć o zakręcie

Bo to nic nie pomorze
co ma być i tak będzie
pogniewany odpowiedział
masz rację drogi świecie

Po czy w pas się ukłonił
i przeprosił wymownie
wyciągając ku niemu
obie swoje ręce