Witam obu szanownych kolegów. Po wielu internetowych wojażach przypomniała mi się e-kwidzyn owa stanica, więc jestem.
Do drukowania, jeżeli całe wiersze nie mieszczą się, radzę każdy wiersz podzielić na połowę. Da się, bo specjalnie tak sylabizowałem, by było dwa razy po pełnych dziesięć sylab.

A teraz wiersz odsztywniający nieco swoją autokrytyczną treścią.


Poezjowanie

Każdy, kto zgrabnie składa wiersze
Chciałby być już poetą
Wypełnia strofy elokwencją,
Myśląc, że to jest pierwsze

Rymy układa raz za razem
Bo przecież wiersz bez rymu
To nie wiersz, ale zwykła proza
A rym, kunsztu pokazem

Gdy problem masz czytając produkt
Tekściarz to, czy poeta
Nie łam już dłużej nad tym głowy
Z pewnością to wierszokleta

W jednym nawiasie się mieścimy

Choć z różnych krain pochodzimy
Rożne mamy nazwiska i imiona
Do jednej rodziny należymy
Czy się to komu podoba czy nie

W jednym nawiasie się mieścimy
W różnych Bogów możemy wieżyc
Kochać swoje matki i swych ojców
Podziwiać to co jest tego godne

To nic że różni się nasza mowa
W czasie bólu się rozumiemy
Mimo że dzielą nas zasieki i mury
Wszystko o sobie dokładnie wiemy

Nas wszystkich własnością niebo
Dla wszystkich słońce i księżyc
Każdy ma prawo do swej mogiły
która wspomnieniem życia jest

Do którego mamy wyłączne prawo
Było i jest tylko naszą własnością
Po którą inni wyciągali swe łapska
Lecz prędzej czy później przegrywali

Bo ludzkość to jedna wielka rodzina
Która prędzej czy później ale na pewno
Głośniej niż nam się to tylko wydaje
o prawdę do zachłannych świata zawoła

Sama nie zaiskrzy

Sama do nas nie przyjdzie
do drzwi nie zapuka
Potrzebuje ciepłej chwili
która doń przemówi

Przemówi nie tylko sercem
lecz i rozsądkiem
Ona sama nie zaiskrzy
musi się o coś otrzeć

Zapłonąć chcianym ogniem
rozpalić namiętność
Obudzić dotyk i inne zmysły
zabarwić szare obrazy

Obrazy które czułość maluje
nie tylko w sypialni
Barwami których nikt a nikt
przeciwny nie zeszpeci

Bo jest to dama niezwykła
przychodzi tylko proszona
Do tych którzy jej pragną
przez nich oczekiwana

Jego życie jego nić


Podjął wyzwanie
co ma się stanie
Życia się nie boi
nawet jak nabroi

Nie jest świętym
żadnym wyklętym
Nie musi się bać
z diabłem kumać

Niema nic za uszami
idzie prosto latami
Kocha tylko sobą być
to jego życie jego nić

Więc nie mówcie mu
co źle co dobrze brzmi
Jego wiedza o życiu
leży na prostym byciu

Prostym i jasnym jak
słońce i księżyc które
Mu ciągle towarzyszą
śmiech i płacz słyszą

Rozumieją każdy ruch
nie mylą się nigdy bo
Stworzył ich sam Bóg
który widzi tamto i to

To nie zabawka na dnie kartonu

To nie chwast który
można wyplewić
Nie mucha którą
da się zgnieść

To nie byle zabawka
na dnie kartonu
Nie płomyk który
łatwo zdmuchnąć

Cały świat i wszech
musi z nim obcować
Tak długo jak będzie
słońce i księżyc

Które ktoś lub coś
wymyśliło nie tylko
dla niego

Ciasne buty zapach wiatru

W mieście się zagubił
odnalazł za miastem
w nim nie był sobą
czuł że buty ciasne

Teraz boso chodzi
pieści stopy trawą
czyje zapach wiatru
który życiem pachnie

Tylko raz w tygodniu
odwiedza owe miasto
do niego się uśmiecha
choć czuje się ciasno

Przepraszam wszystkich - w powyższym wierszu ma być czuje zapach - tak jakoś wyszło
Ślę ukłony

Ballada o młodej bohaterce

Heroica

Pośród ślepych okiennic i gruzowisk ceglanych
A po wsiach, zgliszcz pożogi w zagrodach
Nadszedł koniec potwora w śmierci ranach zadanych
Chociaż zło wciąż się kryło w odwodach.

Obwołano czas przemian, ludzi zajęto pracą
Ale władza się swego domaga
Kto jej nie chce popierać temu kulą zapłacą
Nic nie znaczy dla takich odwaga

Powrócili do siebie uwolnieni z obozów
Więzień i niewolniczej roboty
Podwożeni okazją samochodów lub wozów
By nabrali do życia ochoty

Każdy tragedię przeżył. Cudem ocalił życie
Ocierając się o śmierć codziennie
Widział, jakie jest kruche, podpatrując to skrycie
Ratunku wyczekiwał niezmiennie

Z lasów jeszcze nie wyszli, ci co kuli nie chcieli
Ale i oni kulą płacili
Ludzie drżeli o życie. Przecież po jednym mieli
Przed milicją w piwnicach ich kryli

Nadszedł marzec. Po roku odbudowane domy
Chełmska wieś. Para ludzi gdzieś zmierza
Młoda wiekiem dziewczyna i jej starszy znajomy
W odwiedziny, na dalsze obrzeża

Nagle wpadają w sidła. Kim są, ci wnet spytali
Dla pewności, czy na nich czekali
Jego zbili dotkliwie. Jej katusze zadali
Dziewczynę do lasu zabrali

Zastrzelili Henryczkę, co piętnaście lat miała
Bo wietrzyli w niej groźnego wroga
A ta przecież szła drogą, bo odwiedzić dziś chciała
Ludzi, by z Biblii poznali Boga

Tak zginęła za wiarę Żur Henryka, z rąk wrogów
W NSZ-tu bojówce ćwiczonych
By umieli zabijać również dzieci, co Bogu
Winne tylko swój czas poświęcony

Zauważył

Patrzyłem na obrazki z Huebbl'a
Końska głowa zasłaniała gwiazdy
Słupy mgławic rodziły błyszczące punkty
Gdzieś w dali dyski galaktyk
Kłóciły się o wejście w drogę
Jasny pierścień z czarną kropką w środku
Jakby wpił źrenicę we mnie
Jakby wszystko o mnie zobaczył
I poddał sądowi
...
Odłożyłem je białym do góry

Bajka filozoficzna tylko dla dorosłych



Bał się końca dnia
mówił jest w nim coś
co zawsze sięga dna
za którym to ono jest

Bardzo się tego bał
bo nie wiedział co
naprawdę tam jest
choć bardzo chciał

Dlatego już od lat
śpi przez cały dzień
nocami zaś wędruje
szukając odpowiedzi

Co tak naprawdę jest
ukryte za powyżej
wspominanym dnem

Mimo to podziękowałem jej

Siedząc pod nią płakałem
i ona płakała
czym byłem zdziwiony
przecież nie czuje

A jeżeli nawet to nie tak
mocno jak ja
mimo to ukłoniłem się
jej nisko

I mocno podziękowałem
za to że również żal
do losu ma podobnie
jak ja

I

Bo nie wiem czy tam

By kiedyś nie żałować
każdego mgnienia chwili
Każdy dzień każdą noc

Przezywam o początku
do samego ich końca
obojętnie jakie są

Bo nie wiem czy tam
gdzie kiedyś zawędruje
będę miał czas na to by

Każdą z tych nieudanych
mógł cofnąć naprawić
na plusie z nią być

Żeglowanie

Kiedy cię znudzi życie na lądzie i pod stopami twarde kamienie
Kiedy pomiędzy domami ciasno, a w lesie brak ci widoku nieba
Zaczyna wołać świeży plusk jezior i sfalowane wiatru zadmienie
Bierzesz manatki, swoją żaglówkę. Teraz nad wodę wyruszyć trzeba

Przystań już czeka i most na falach, a w dali płyną skrzydła żaglowe
Gdzie tło drzew leśnych murem stojących, nad brzegiem trzciną porosłym wszędzie
Choć znane z dawna, bo rok w rok bywasz, za każdym razem zdaje się nowe
Jak toń bezmierna wodnej przygody, bo żeglarz nigdy nie wie jak będzie

Już łódź na wodzie, więc stawiasz żagiel. Grot wnet łopocze wiatrem naglony
Odpychasz keję, ustawiasz boma i żagiel z dumą powietrze wdziewa
Miecz wciskasz, łapiesz ster i na burcie siadasz, jak balast, w tył wychylony
Na koniec wpływasz w twój świat bajkowy, z wiatrem w zawody, wolny jak mewa

Kwidzowniku witam - chyba się powtórzyłeś - wkleiwszy ten wiersz drugi raz - za uwagę przepraszam
może tak chciałeś .
pozd.

Nie przepraszaj, bo to ja powinienem za skutki niesprecyzowanego powodu powtarzania się. Wiem, że to coś ze starczymi dolegliwościami. Czytałem, że tak się zaczyna demencja, więc za jej skutki przepraszam. Jedyna z tego pociecha, że w tym wieku powtarzanie jest również jeszcze podstawą nauk. Dzięki.
Jak to się zacznie dziać na tej samej stronie, trzeba będzie podjąć radykalniejsze kroki.