Zgubił sny i wspomnienia

Zgubił sny które cieszyły
łzy bardzo bliskie
wspomnienia dziś
już dalekie

Zapomniał imion które
były drogowskazami
oraz o tym że kiedyś
był młodym

To wszystko pustką w
W jego życiu to droga
o wielu trudnych
zakrętach

Zakrętach które dziś
trudno wyprostować
bo czas zbyt poważnie
je wyprzedził

Bawiące się dzieci i świerszcz

Jakie to piękne kłaść się do snu
z myślą że jutro będzie ładniej
niż wczoraj i dziś

Że pokaże nam iż warto jest żyć
bo horyzonty nie są tylko ciemne
czasem coś się tli

Jakie to piękne budzić się widząc
uśmiechy nie łzy czuć szczere
ciepło od nich bijące

Słyszeć śpiew ptactwa szum drzew
krzyk bawiących się dzieci które
przedrzeźnia świerszcz

Jakie to piękne być świadkiem prawd
którymi częstuje bezinteresownie
kolejny ale inny dzień

Rzeźbiarz bez dłuta

Zawsze myślał że tylko krajobrazy
rzeźbi bez dłuta mijający czas
lecz pewnego dnia idąc ulicą poczuł
się głupio ponieważ ktoś kto go znał
minął go jak obcego

Więc dlatego teraz stara się nie zerkać
w lustro ani kalendarz by nie wiedzieć
jak coś przemija rzeźbiąc nie tylko
krajobraz ale również jego twarz
ozdabianą zapomnieniem

Gdy świerszcz melodyjnie gra

Lubię poranki pachnące kawą
gdy chleb na stole czeka
przez okno słońce zagląda

Lubię noce ozdobione
gwiazdami gdy świerszcz
melodyjnie gra

Owe lubienia moim sensem
którego się nie wstydzę
bo zawsze racje ma

Lubię te ranki oraz noce
z nimi zawsze wygrywam
czuje się jak w baśni

Tak moi drodzy te noce i dni
podarował mi los dlatego
szacunek dla nich mam

Staram się je zrozumieć
bo wiem że moje życie
z nimi to piękny dar

Miłość

Przepisu na nią
w żadnej książce
nie znajdziecie

Drogi do niej
żaden drogowskaz
wam nie wskaże

Bo ona jak wino
sama musi dojrzeć
nim ujrzy światło

Dopiero potem
do serca zapuka
i sobą zarazi

To tylko krok

Choć niby długa droga
między jedną a drugą
to ci którzy ją przeszli
mówią że to tylko krok

Krok bardzo malutki
dzieli te tak oddalone
ale bardzo sobie bliskie
dwie rzeczywistości

Którym ktoś na chrzcie
nadał przepiękne imiona
nazywając je po prostu
dzieciństwem i starością

Są korytarzem pełnym drzwi

Czym są myśli lekarstwem
a może to trucizna która
w głowie miesza

Czym są myśli sposobem
czy wypadkową życia
która kuleje

Czym są myśli korytarzem
pełnym drzwi czy
nicością

Czym są myśli sposobem
na życie czy zwykłą
ciemnością

Czym są myśli sposobem
na lepsze udające
udane

A może myśli to farsa
która człowieka
wyśmiewa...

Kurka wodna sam nie wiem
czy warto myśleć
czy nie

Miło gdy ktoś obok

Miło gdy ktoś obok
gdy cienie dwa gdy
ktoś lubi niebo
pełne gwiazd

Miło gdy ktoś kocha
burzę drzewa wiatr
wspomina miniony
trudny czas

Miło gdy dzień i noc
nie przeszkadzają żyć
a grzech warty jest
wspomnienia

Miło gdy życie umie
widzieć dal która
raz cieszy a raz
smutkiem raczy

Miło gdy prawda nie
ukrywa kłamstw a
szczerość buduje
dumny most

Mówiło dziś ja rację mam

Miał trudny sen do
drzwi pukał smutek
w kuchni chleba brak

Jakby tego było mało
w kącie stało zmartwienie
mówiło dziś ja racje mam

Pomyślał więc czy to
prawda czy fałsz
czy radę temu da

Nagle się obudził obok
stała nadzieja
uśmiechała się

Mówiła nie martw się
to był tylko sen
który pomylił drzwi

0amiętają o tym leśne drzewa

Na skraju lasu stoi zapomniana chata
mieszkały w niej miłość i nadzieja
pamiętają o tym leśne drzewa

kiedyś w tej chacie było słychać
uśmiechy bo ci co w niej mieszkali
byli bardzo szczęśliwi

Dziś tylko echo i wiatr ją odwiedzają
czasem nocą księżyc zajrzy
oraz zabłąkane cienie

Stoi samotna zapomniana nie umie
zrozumieć czemu tak okrutnie
ją potraktowano

Czemu w jej izbach tylko stary
pająk z ciszą rozmawia czemu
los był niełaskawy

Za nim cień prawd i kłamstw

Człowiek po świecie wędruje
za nim cień prawd i kłamstw
zatrzymuje się i myśli
które z nich racje ma

Człowiek po świecie wędruje
mija smutek mija żal
zatrzymuje się i myśli
czemu trudny bywa świat

Człowiek po świecie wędruje
lecz nie potrafi zrozumieć
dlaczego wszystko co mija
nie zawsze jest na tak

Uwaga uwaga za chwile wjedzie pociąg do marzeń

Na stacji radość
megafony przemówiły
uwaga uwaga za
chwile wjedzie
pociąg do marzeń
proszę odsunąć się
od krawędzi peronu
proszę zachować spokój

Na stacji radość
wielkie poruszenie
każdy chce wejść
do tego pociągu
pasażerowie się
uśmiechają czują
że to właśnie
ten moment

Że mimo iż bilet
trochę kosztował
warto przeżyć tę
podróż która może
spełnić marzenia
oraz sny że będą
na końcowej stacji
bardziej szczęśliwi

Miłość to poezja
ma fajne drzwi
kolorowo śni

Miłość to potęga
to ocean udanych
nocy i dni

Miłość to horyzont
nigdy nie boli
zawsze na tak

Miłość zawsze cieszy
nawet gdy pada
są smutne sny

Miłość to radość
czasem smutek i łzy
czyli spełnienie

Nie ma co gdybać to los decyduje

Niestety bywają udane
i trudne dni
nie ma co gdybać trzeba
się z tym pogodzić

Nie zawsze słońce świeci
wiatr ciepły bywają
trudniejsze takie które
smucą się i gubią

Niestety tak to działa
człowiek nic nie poradzi
nawet gdyby bardzo chciał
tak było jest i będzie

To wszystko zależy od losu
którego nie pokona żadne
zaklęcie to on decyduje
czy gorzej czy lepiej będzie

Niech ta plotka nie tylko mnie cieszy

Spacerując po lesie
dziękowałem drzewom
i ciszy za ich
dostojeństwo

Spacerując po lesie
czułem się jak ktoś
kto o nic się
nie martwi

Spacerując po lesie
czułem jak radośnie
bije moje serce
a dusza się cieszy

Spacerując po lesie
nie myślałem o jutrze
które nie wiadomo
co przyniesie

Spacerując po lesie
podziwiałem wiatr i echo
które miłą plotkę
pod pachą niesie

O której wiersz napiszę
gdy wrócę do domu
niech owa plotka nie
tylko mnie cieszy