Pająk cisza i jej cień

W kącie na strychu pająk
śpi cisza go obserwuje
oraz jej cień

Chcą wejść w jego sen
zobaczyć z bliska
o czym śni

Czy ten sen jest kolorowy
czy szary jak jego
niecna sieć

W kącie na strychu czuwa
samotność z której
noc drwi

Wmawiając jej że jest
zbyt słaba by nie
bać się losu

Że umie tylko płakać
boi się uśmiechu
echa i mgły

Pusty plecak

Pusty plecak
wędrowiec niesie
lecz to złudzenie
w nim pełno życia

Wiatr zaćmienie
sny marzenia
sporo uśmiechu
troszkę łez

Niby pusty jest
a jednak wiele
w nim skarbów
na mniej udane dni

Nie musiałem kraść horyzontów

Byłem tu byłem tam
widziałem uśmiech
oraz żal

O życiu rozmawiałem
nie bałem się burz
ani prawd

Byłem tu byłem tam
nie musiałem kraść
horyzontów

One były sensem nie
wypadało ich cieni
się bać

Byłem tu byłem tam
po swojemu świat
kochałem

Nigdy mu nie ubliżyłem
rękę mu podawałem
cieszyło go to

Jak świeży chleb na stole

Poezją jest świeży chleb na stole
filiżanka gorącej czarnej kawy
myśli które nie dokuczają
drogi które nie bolą

Poezją jest myślenie o miłości
rozmowa z kimś o życiu któremu
codzienność się nieudała
uśmiech go łukiem omijał

Poezją jest marzenie i nadzieja
kwitnący kwiat na parapecie
zachód i wschód słońca
w lesie echa spotkanie

To wszystko jedną klamrą spięte
ozdabia nie jeden wiersz
jest czystą poezją która
życie nam upiększa

Wiatr inaczej liście kradł

Już nie ma słomianych dachów
ani przewiewnych chat
drzwi już tak nie skrzypią
okiennice nie kryją snów

Już nie ma tamtych bajek gdzie
dziewczę podglądał nów
wiatr inaczej liście kradł
zakonnica to był boży cud

Już nie ma horyzontów
gdzie uczciwe były łzy
nie ma kładki zakochanych
patrzących w oddalone mgły

Już nie ma to fakt - ale są
wspomnienia ukryte
w szkatułkach - wystarczy
otworzyć je i dalej żyć

W nich odnajduje to coś

Gdy nie mam pomysłu na wiersz
wychodzę z domu i idę przed
siebie by zobaczyć usłyszeć
to i owo ukryć w pamięci

Licząc że w domu po obróbce
urodzi się nowy wiersz
o drzewach i miłości - o tych
którym dokucza samotność

Gdy nie mam pomysłu nie
błądzę po suficie otwieram
drzwi byłego zerkam na
horyzonty które cieszą

W nich odnajduje to coś do
nowego wiersza który
zapłacze albo się uśmiechnie
będzie szczery

Zgubił się wiatr przepadły sny

Zginęło echo i mgła
zgubił się wiatr
przepadły sny
i marzenia

Nie ma miłości
jest tylko żal
smutek rządzi
i ciemna dal

Gdzie szukać tego
co ozdabia kram
pełen wzruszeń
uśmiechu i prawd

Wie o tym horyzont

Pociągiem zdarzeń
licho jedzie - mówi
o nie dziś jest
mój dzień

Nie pomyślało jednaki
że to lipa - bo ten
pociąg jedzie tam
gdzie chce

Nie pomoże semafor
ani byle mgła jego
są tory więc
sobie mknie

Tam gdzie rzeki
drzew cienie
gdzie wiatr miły
wesoły sen

Pociąg zdarzeń
to poezja wie o
tym horyzont

Ale nie wie o tym
licho które pcha
się tam gdzie
go nie chcą

Nadzieja która nie ma złych zamiarów

Spojrzałem w lustro
zapytałem siebie
o to i o tamto
uśmiechnęło się

Powiedziało tak trzymaj
bądź zawsze sobą
a kolejne dni życia
będą cieszyć

Nie przejmuj się gdy
pada i wieje toć
to nie koniec świata
patrz jak pięknie

Zaprasza horyzont
w nim czeka nadzieja
która nie ma złych
zamiarów jest na tak

Poezja która smalcem smaruje kromkę chleba

Co to jest bieda czy to jest głód
a może nicość zamykająca drzwi
co to jest bieda czy to pamiątka
po minionym czy to bólu krzyk

A może bieda to poezja która
smalcem smaruje kromkę chleba
a może to coś co nie smakuje bo
jest jak ziemia rodząca chwast

Czy bieda musi boleć czy musi
smakować jak trudne łzy co to
jest bieda kto prawdę o niej
zna - Bóg anioł czy my

Gdy smutek z nas drwi

Co dzień warto chwalić życie
być jego tłem kłaniać się mu
zawsze być sobą nie bać
się wiatrów i mgieł

Co dzień warto żyć dumnie
nie dokuczać losowi
pozwolić by to on był
sensem nocy i dnia

Co dzień warto iść prosto
nawet gdy trudna droga
a niebo pochmurne
gdy smutek z nas drwi

Co dzień warto głębiej
zaglądać życiu w oczy
czuć jego moc dziękować
mu za to że jest

W grodzie kwitły róże burek radośnie szczekał

W zapomnianej chacie
na skraju lasu echo
i wiatr o byłym
rozmawiają

Cisza do nadziei się tuli
stary pająk to widząc
po swojemu się
uśmiecha

W zapomnianej chacie
kiedyś tętniło życie
słońce tu zaglądało
było fajnie i miło

W ogrodzie kwitły róże
burek radośnie szczekał
na ławeczce dziadek
pykał fajeczkę

Dzieci w berka się bawiły
obok była studnia
żuraw cierpliwie
czekał

Babuleńka w wannie
cynkowej pranie
krochmaliła była
szczęśliwa

Dziś ta chata pusta las
częstuje ją cieniem
który po cichu
popłakuje

Tam gdzie zaduma tuli się do cienia

Za górami za lasami
tam gdzie wiatrem
i echem pachnie

Gdzie kłam boi się
prawdy a marzenia
mają racje

Ktoś nadzieje podlewa
swym uśmiechem
w dal patrząc

Za górami za lasami
gdzie zaduma tuli
się do cienia

Otwierając do lepszego
szeroko okna drzwi
oraz bramy

Wiem że zapytacie gdzie
ta kraina jak ją
odnaleźć

Więc ja powiem wam
musicie nauczyć się
snem bawić

Nie przekupie go choć pieniądze mam

Nie mam żalu do losu
że czasami gorzej jest
próbuje to zrozumieć
nie gniewać się

Bo wiem że i tak nie
wygram z nim nie
przekupie go choć
pieniądze mam
pogodziłem się z tym

Myśląc jakoś to będzie
przecież nie zawsze
wieje zimny wiatr
bywają lepsze dni

Raz się wygrywa a raz nie

Nie zawsze jest fajnie
czasem smutek zapuka
albo wieje i pada
tak to już jest bo

Życie to taka gra raz
się wygrywa raz nie
trzeba to zrozumieć
nie myśleć tylko żle

Cieszyć się z tego co obok
pomarzyć o tym i tamtym
pomodlić się po swojemu
a będzie nam lżej

Iść drogą która nam pisana
na której końcu niewiadoma
o której więcej wie nas los
czy będzie fajnie czy nie