Nadzieja i wiatr

Wiatr zakochał się w nadziei
pisał dla niej wiersze
o tym jak piękne
są noce

Mówił do niej słodko dotykał
chciał by czuła jaki jest
delikatny że umie
pieścić

Wiatr był tylko wiatrem
lecz dla niej stał się
kochankiem który
dobro wróży

Bo ma w sobie coś co jej
nie wstydzi jest jak
lekarstwo które
nie boli

Wiatr i nadzieja dziwna
para która sobą
nic a nic nie
wstydzi

Gość który widział pogrzeb i bal

Czego może chcieć od
życia ktoś taki jak on
gość który widział
pogrzeb i bal

Czego może chcieć od
życia skoro był tu
bywał tam kochał
góry echo wiatr

Czego może chcieć
skoro wie co to
uśmiech i łzy nie
boi się prawd

Czego może chcieć ten
spokojny człowiek przed
którym same otwierają
się drzwi

A może on nic nie chce
prócz tego by świat
był sprawiedliwszy
by życia się nie bał

Zapach porannej kawy

Zachód słońca
pełnia księżyca
zaćmienie burza
po niej tęcza

Dom pełen miłości
zapach porannej
kawy i uśmiech
bliskiej osoby

Cóż jeszcze trzeba
by poczuć spełnienie
by nie żałować tego
co było co jest

By na końcu drogi
być szczęśliwym
nie płakać tylko
życiu się ukłonić

Nie widzi tego co by chciał

Człowiek czasem błądzi
nie widzi tego co chce
tylko pusty horyzont

Czasami płacze jego
łzy są ciężkie
smakują jak wina

Czasem szuka racji
która nie boli jest
mu bliska

Człowiek czasem kłamie
nie widzi prawdy
tylko jej cień

Czasem nie jest sobą
nie potrafi się
uśmiechać

Jednak na końcu tych
dróg odnajduje to
co pachnie nadzieją

To ona otwiera okna
i drzwi - częstuje
miłym snem

By świat dalej był światem

Jest wspaniała
ma swoje prawa
nie lubi wojen
podatków i zła

Jest rozśpiewana
roztańczona
czasem smutna
lub zagubiona

Na krawędziach
lubi lawirować
kocha wolność
oraz wrażenia

Lubi gdy ktoś ją
mądrze wspiera
uwielbia piwo
co chce ubiera

Nie patrzy do tyłu
widzi co trzeba
nauczona kochać
uwierzyła w Boga

Taka jest dziś ona
i podobnie jak my
kiedyś dla innych
przyszłością

Więc budujmy jej
fabryki muzea domy
sadźmy duże lasy
pielmy ogrody

Bo gdy dojrzeje
zrozumie że ona
musi sterować po
to by świat dalej

Dalej był światem
a nie zgliszczem
czy cmentarzem
lub jego wrakiem

Nie warto się tego wstydzić

Każdy z nas rzeźbiarzem
malarzem aktorem poetą
własnego życia

Nic że dłuto krzywe pędzel
byle jaki pióro nie pisze
widowni brak

Każdy z nas jest sobą
raz się boi a raz nie
swojej roli

Która ma wiele bram
za nimi różnie bywa
jest uśmiech i łza

Każdy z nas jest tym
kim jest - nie warto
się tego wstydzić

Pacierz i zboża kwiat

Pacierz kochanie tęcza
babie lato zboża kwiat
niebo pełne gwiazd to
wszystko jest piękne

Mógłbym tak bez końca
ale rady temu nie dam
bo tak dużo tego więc
tylko się uśmiecham

Wiatr się śmieje i cień

Myślenie mi dokucza bo
zapomniałem o czym
zapomniałem

Mój cień się śmieje
wiatr chyba też
bawi ich to

Żona głowę truje
wmawia mi że
się starzeje

A ja tak po ludzku po
prostu o czymś
zapomniałem

Ale to odnajdę
pokaże im że to
wypadkowa

Swój cień podepczę
wiatr przegonie
się uśmiechnę

Gdy ojciec był pijany

Gdy ojciec krzyczał
to matka płakała
bo nam pod stołem
walił się świat

Lecz gdy miał humor
to się uśmiechała
widząc jak na blacie
rośnie domek z kart

Trudny sen

Spada w dół
trwa to długo
nie widzi dna

Zaczyna wątpić
boi się że
je dogoni

A wtedy pęknie
piękny plan
na życie

Spada w dół
mordę drze
że aż strach

Bo wie że na dole
gorszy czeka
kram

Budzi się mokry
mówi do siebie
ale głupi sen

Nie uczą opluwać zmęczonych drzew

Jego drogą życia są myśli
one otwierają okna i drzwi
pokazują gdzie śpi grzech
a gdzie sens dnia i nocy

Nie wstydzi się ich są
jego codziennością
która wie czego chce

Jego drogą życia są myśli
to one uczą kochać a nie
opluwać śmierci i cieni
zmęczonych drzew

Niby ten sam los

Wczoraj łzy i smutek
dziś uśmiech nie
tylko słońca

Wczoraj było pod górę
dziś wiele lepiej
aż miło iść

Wczoraj zagubienie
teraz o wiele lepiej
łatwiej sobą być

Wczoraj i dziś niby ten
sam los a mimo to
inny jest

Droga życia

Idę drogą życia
nie potykam się
czuje ową drogę
kłaniam się jej

Przecież to ona
prowadzi mnie
tam gdzie mam
być sobą

Idę drogą życia
kłaniam się temu
co fajne co ma
w sobie sens

Przecież to ona
mym światłem
który nie wstydzi
się prawd i łez

Idę drogą życia
to ona uczy mnie
pokory - to ona
kusi mnie

Zakrętem czyli
nieznanym
nie boje się
trudnych chwil

Idę drogą życia
tylko ona wie
kim jestem czym
zachwycam się

Szanuje ową drogę
nie poddaje się
marzę i snie tak
by nie bolało

Idę drogą życia
a jak długo to
tylko ona wie
i mój los

Jest tak piękna jak las który nadziei się kłania

Lubię zaciszne miejsca
w nich odnajduje spokój
to one marzeniem kuszą
są weną mojej poezji

To one upiększają moje
myśli są lekiem na trud
o który się ocieram
choć tego nie chcę

Lubię zaciszne miejsca
to one pomagają mi być
tym kim dziś jestem
czyli człowiekiem

Który prawd się nie boi
widzi wschody i zachody
lubi gdy inni się cieszą
nie smucą się nie płaczą

Lubię zaciszne miejsca
w nich czuje ciszę która
jest tak piękna jak las
który nadziei się kłania

Przeminęło z wiatrem Wichrowe wzgórza

Przeminęło z wiatrem
Wichrowe wzgórza
to zacne tytuły
warte pamięci

To tytuły o miłości
pełno w nich uczuć
smakują jak chleb
są spełnieniem

Przeminęło z wiatrem
wichrowe wzgórza
to czysta poezja
wciąż się tli

To ona pozwala
zawrócić czas
pozwala wierzyć
w magie miłości