W powojennych wspomnieniach znajdujemy wiele opisów gwałtów i innych „swawoli”, jakich dopuszczali się sowieccy żołnierze wobec ludności cywilnej na zajmowanych terenach w 1945 roku i później. Na ogół uchodziło im to bezkarnie,
a często też dokonywali tych różnych aktów zbrodni i wandalizmu za milczącym przyzwoleniem dowództwa, które starym azjatyckim obyczajem, dawało swym podkomendnym jakiś czas na „rozładowanie stresów” po ciężkich bojach
na "Bogu ducha winnych" cywilach.
Znam takie miejsce, gdzie dokonano egzekucji dwóch czerwonoarmiejców za niesubordynację i gwałty dokonane
już na polskich osadnikach wiosną 1945 roku.
Na obrzeżu zabytkowego parku znajdują się resztki ozdobnej bramy, na której do dziś widnieją ślady rozstrzelania.
Opis wydarzenia zawdzięczam panu Z., który u niemieckich właścicieli pobliskiego majątku był robotnikiem przymusowym,
a po wojnie pozostał tu na resztę swego życia.
Opowiadał mi, jak to stacjonujący w budynku dworu żołnierze, podobno wbrew wyraźnym zakazom swego dowódcy,
wybrali się na poszukiwanie „wodki i diewoczek” do zabudowań folwarcznych i niestety znaleźli to, czego szukali.
Ktoś pobiegł do dworu po ratunek i sprawa zakończyła się ekspresową egzekucją. Mój informator wspominał, że nikt z uczestników tego wydarzenia nie był wówczas trzeźwy.
Z tymczasowych mogił, gdzie gromadzono różne znajdywane w okolicy zwłoki, wszystkie przeniesiono na początku lat 50. na Cmentarz Żołnierzy Radzieckich.
Pozostała ta smutna pamiątka, której szczegółowego adresu nie podaję, bo wielu osobom jest znana, inne łatwo domyślają się tego miejsca, a jeszcze inni i tak znajdą, przyjdą do mojego parku i niektórzy nie wiem po co wydłubią z muru ostatnie tkwiące w nim pociski.

Dreszcz mnie przeszedł tak samo jak wtedy, gdy oglądaliśmy tą ścianę. Historia, którą opowiedziałeś jest jakże inna od tysięcy historii upodlonych niewinnych istot. Tu sprawiedliwości stało się zadość, ale po głowie lata mi przekorna myśl, że wcale nie o sprawiedliwość chodziło. Myślę, ze dowódca w swym pijanym zapędzie postanowił pobawić się w batiuszkę Stalina w lokalnym wydaniu. Wiadomo było przecież, że kto Stalina nie słucha temu kula w łeb. A diewoczki... ech.



Są tacy, co lubią ocierać się o śmierć. Są też tacy, którzy po wyjęciu i zidentyfikowaniu rodzaju broni umieściliby je z powrotem na ich miejscu.

Swoją drogą pięknego masz tego lwa.