Nie dajcie sępom swych dusz na żer
Nie strawią nic, co je wypełnia
Nie srokom złoto, chwała dla zer
Niewielu wie, co skrywa ziemia

Co w duchu, Duch to tylko zna
Lecz każdy dotyk nie jednaki
To dno, ofiarą być dla zła
W efekcie ból i wstrętu oznaki

Czego się pragnie, mało kto wie
Gdy w oczach ogień i łoskot w piersiach
Bez nich i z nimi tak samo źle
A swoje myśli skrywasz w wierszach

Nie sępom dusze, wodzie motyle
Dla ognia rzeźby drewnianych dzieł
Piękno trwa tylko bezcenne chwile
A serce zrani, jak ostrza szkieł

Bo nie w atrakcji znajdziesz wartości
Nie to jest dobre, co się wydaje
By zyskać, trzeba żyć w wytrwałości
I nie przymierzać do książąt z bajek

Waldemar napisał/a:
Więc żeby rozładować napięcie które w nim straszne ...

kwidzownik na to ...


Nie dajcie sępom swych dusz na żer
Nie strawią nic, co je wypełnia
Nie srokom złoto, chwała dla zer
Niewielu wie, co skrywa ziemia

Co w duchu, Duch to tylko zna
Lecz każdy dotyk nie jednaki
To dno, ofiarą być dla zła
W efekcie ból i wstrętu oznaki

Czego się pragnie, mało kto wie
Gdy w oczach ogień i łoskot w piersiach
Bez nich i z nimi tak samo źle
A swoje myśli skrywasz w wierszach

Nie sępom dusze, wodzie motyle
Dla ognia rzeźby drewnianych dzieł
Piękno trwa tylko bezcenne chwile
A serce zrani, jak ostrza szkieł

Bo nie w atrakcji znajdziesz wartości
Nie to jest dobre, co się wydaje
By zyskać, trzeba żyć w wytrwałości
I nie przymierzać do książąt z bajek
_________________

Dokładnie jak w wierszu kol. kwidzowniku - wytrwałość najlepszym lekarstwem
na te wszystkie przeciwności losu które innym mniej a drugim więcej dokuczają
Bardzo przypadł mi twój wiersz - wiersz który od początku do końca wie czego chcę .
pozd. Waldemar

Dzięki, Waldemarze za przyjęcie moich wynurzeń. Dedykuję je też i dla Flower887, bo to jej rozterki spowodowały motyw dla wiersza.

pomimo że czas oszpecił
ciała i twarze
oni ciągle dumnie patrzą
na siebie

każdego dnia i nocy
rozkoszną grą upajają
zmysły

choć zmienione
ciągle szalem
zwanym miłością
otulone



I znowu ten sam problem - pośpiech złym doradcą - ale teraz wiersz
nabrał rumieńców .

Wysoko w chmurach

Mówisz, że jestem Twym aniołem
I sadzasz mnie na chmurze.
Nie wiem czy chwilkę tu wytrzymam
Czy może troszkę dłużej…
Nie leży w mej naturze
Tak z góry na świat zerkać
Ty widzisz, żem aniołem,
Ja widzę tą z lusterka.
I wcale na anioła mi ona nie wygląda
Ma takie błyski w oczach,
Ciekawie się rozgląda…
Co jeszcze by tu zbroić?
Co jeszcze by zmalować?
Nie można być aniołem
By z nudów nie zwariować.
Chociaż…
Przy Tobie nudno nie bywa wcale,
Każdego dnia…
I nocy bawimy się wspaniale.
To może tu posiedzę?
Popatrzę trochę z góry?
W końcu całkiem wygodne
Są te anielskie chmury.

/flower887/
kobieta.pl


TAAAA DAAAA !!

Namaluj aniołku tęczę

Piękny wiersz

Zapalając znicz na mogile
W jego światełku ujrzał
Pięknem ubarwione
Swego życia chwile

Ubarwione bliskim kimś
Kogoś kogo imię dźwiga
Hartowany jego łzami
Wiecznie młody krzyż

Waldemar, pięknie, po prostu ślicznie - CUDOWNIE

Witam serdecznie - sam nie wiem jak mam podziękować za taki komentarz .
Więc powiem tylko - bardzo dziękuje - najpiękniej jak umiem .

Samemu nie można

Skoro wierzysz w coś
Nie bój się tego -
Tylko śmiało grzesz
Przecież ci wybaczy.

Lecz nie wierząc w nic
Lepiej tego nierób -
Bo samemu sobie
Nie można wybaczyć .

Pamiętnik

Na dnie szafy w starym zeszycie
Mieszkają najskrytsze marzenia.
Mówią o wszystkim, czego pragnę,
Czekają na chwilę spełnienia.

Czasem wyciągnę mój stary zeszyt,
Przeglądnę te wszystkie słowa,
Policzę ile się już spełniło
I chowam mój zeszyt od nowa.

Nikt marzeń mych znać nie powinien,
Aby nie spłoszyć spełnienia.
Ale czasami osnuwa mnie smutek,
Gdy przybywają zwątpienia.

Jak to zwątpienie przegonić?
Czy ktoś bez pomocy to umie?
Trzeba odnaleźć swą bratnią duszę,
Co nasze myśli rozumie.

Nie jest to proste ani też łatwe,
Bo takich dusz nie jest wiele.
Jeśli już przed kimś tak się otworzysz
I on się z tego nie śmieje.

Już więcej szukać nie potrzebujesz,
Znalazłaś, jakich niewiele.
Możesz swój zeszyt do szafy włożyć
Prawdziwi to są przyjaciele.

/flower887/

Bardzo ładny "babski" wiersz.

Rażą mnie tylko dwa fragmenty {Przeglądnę} zamienił bym na Przejrzę i {Prawdziwi to są przyjaciele} na szyk Prawdziwi są to przyjaciele}

koniec

Rzeka

Życie jest jak rzeka, która płynie w nieznane
Jak ta rzeka jest szeroka, taka szeroka jest rana
Gdy rzeka znajduje swe ujście...

Darek ma racje - wiersz ładny i ciekawy - fajnie i lekko się czyta .
No i zmusza do małej refleksji - a to już dużo znaczy .
pozd. i życzę by często
się spełniały .

Walka

O zmroku uciszasz w sobie krzyk -
by nikt nie słyszał, nikt nie widział toczącej się walki.
A gdy mrok zapada gonisz do miejsca najodleglejszego,
całkiem jak Ty opuszczonego-zdanego tylko na siebie.
W mroku siedzisz skulona, całkiem samotna,
upijasz się łzami a rozum zacięcie bije się z sercem.
Które wygra?
Które silniejsze?
nie wiesz...
Wznosisz toast za toastem sama do Siebie, wypełniasz
łzami goryczy kielich - wypijasz do dna sama nie
wiedząc czy to za rozum czy serce?...
Usiłując wstać - upadasz, śmiejesz się do Siebie,
jednak przez łzy.
Pytasz, „ za co?"
To nie Twoja wina...
Nie u Ciebie jednej taka walka się rozgrywa...
Wiem, że już nie chcesz, jednak nikt nie spytał.
Ta walka sama się rozgrywa.
Upita zasypiasz, na kacu zalana łzami powitasz nowy dzień,
a rozum z sercem będzie bił się zacięcie.


Wsłuchując się w słowa tej piosenki:
http://www.youtube.com/watch?v=pLt_4FML7vI

/flower887/