poczakaj az Twoje dzieci beda w gimnazjum.......

Wczoraj wieczorem nasza dwójka szalała na świeżym śniegu pół godziny. Ale to była zabawa, a nie przymus w przedszkolu (bo chyba do tego pijesz).



I w tym cały problem. Widocznie kryteria doboru są słabe. Moi znajomi mają odpowiednie predyspozycje. Jak widać nie wszyscy.



Wybiorę odpowiednie gimnazjum.

Nie chodzi mi o przymus tylko o nadopiekuńczych rodziców, którzy wychowują dzieci pod sterylnym kloszem ale o tym było w temacie o którym piszesz więc nie będę powtarzał.
A może są słabe dlatego, że wcale nie ma tak dużo chętnych to podjęcia się tak ciężkiego i pełnego poświęcenia wyzwania. Tacy ludzie jak Twoi znajomi to raczej mniejszość.
Proszę, nie rób sobie jaj. Jeżeli masz taki plan to zacznij już dzisiaj starania o otwarcie prywatnego gimnazjum do którego będą chodzić tylko Twoje dzieci.

Tak, to beztroskie wychowanie widać już na ulicach i zachowaniach młodych ludzi. Rozwalają śmietniki na ulicach, skaczą po samochodach, dewastują, plują i broń Boże się odezwać i zwrócić uwagę

Piotr_J, myślę, że jeszcze doświadczysz tego na własnej skórze jak kiedyś Ci jakieś dziecko w pociągu przyklei gumę do żucia na czoło.

Jak widzę to beztroskie wychowanie to mnie czasami szlag trafia. W szkołach robią co chcą z nauczycielami, a nauczyciel nie może nic zrobić. Te aroganckie zachowania widać wszędzie. Ech szkoda gadać. Jak nie wychowasz za młodu to wyrasta później taki na nietykalnego cwaniaczka.

Takowe już istnieje w naszym mieście, więc po co wyważać otwarte drzwi?



I zapewne robią to te dzieci, które nie były bite, zaznały ciepła rodzinnego i partnerstwa na linii rodzic-dziecko. Rozśmieszyłeś mnie. To, że uważam kary cielesne za głupotę, nie oznacza, że moje dzieci będą mi wchodzić na głowę.



Może, ale nie umie. Został nauczony, że jedyną metodą wychowawczą jest kij. Chodzi głównie o starszych nauczycieli. Młodsi próbują z dziećmi nawiązać partnerski dialog. Oczywiście generalizuję.

Jeśli przez wychowywanie za młodu uważasz używanie kija, to jestem przeciw.

Jest wiele sposobów karania. Często sam dialog to zbyt mało. Jeśli złodziej będzie się bał, że za to, co czyni spotka go kara, to zastanowi się zanim coś ukradnie. Jeśli inny urwis który dewastuje publiczne czy też prywatne mienie będzie wiedział, że za zły czyn spotka go kara, którą odczuje "na własnej skórze" - przynajmniej zastanowi się zanim to uczyni i może strach przed karą odwiedzie ich od złego.

Jeśli mój syn będzie urwisem w szkole to wyrażam zgodę na użycie tzw kija przez nauczyciela.

Masz syna? Wychowaj go tak, żeby nie był urwisem. Znajdź mu tyle zajęć, żeby nie musiał się nudzić i z nudów nie przychodziły mu do głowy głupoty. Sprawuj nad nim nadzór. Poznaj jego zwyczaje, kolegów, radości i smutki. Bądź jego kumplem. Zbuduj z nim igloo, jedź na wycieczkę rowerową. Itd, itd.

Wtedy nie będziesz musiał go bić.

Mam. Córkę również.

Dziękuję Piotr_J za "dialog". Niestety mnie nie przekonałeś dialogiem. Może gdybyś użył kija?! Kto wie?

Tak przy ludziach? Chodź na piwo, tzn. marchewkę.

wez tylko pod uwage, ze jest tam konkurs swiadectw, wiec sila rzeczy nie wszystkie dzieci moga sie tam dostac.
nie liczac tego, ze i dla niektorych sprawa oplatnosci moze byc blokada........

Ależ ja nie chcę, żeby chodziły tam wszystkie dzieci. Wystarczą te, które chcą się uczyć, uczestniczyć w dodatkowych zajęciach, rozwijać się, zamiast rozrabiać.

Na razie Olka nie przynosi nam wstydu i staramy się, żeby tak zostało.

a co maja zrobic te, ktore mimo checi sobie nie radza?
nie wszystkie dzieci niezdolne sa leniwe i niezdyscyplinowane, tak jak i nie wszystkie zdolne sa pracowite, grzeczne i bezkonfliktowe.
czasami mozna pomyslec o innych, nie tylko o wlasnych dzieciach

catani, nie zbawię całego świata. Gdybym miał takie ciągoty, to startowałbym na premiera.

Wystartowałem na ojca dwójki dzieci i o nie muszę się martwić. Gdybyśmy wszyscy zaczęli martwić się o swoje dzieci, to nie mielibyśmy bandytyzmu w szkołach.

Izolowanie dziecka od tych mniej zdolnych, biedniejszych i mniej ambitnych na pewno nie jest najlepszą metodą wychowawczą. Jest duże prowdopodobieństwo ze wyjdzie z tego zadufany w sobie laluś, który przeżyje depresje na pierwszym życiowym zakręcie.

Nie zamierzam dzieci od nikogo izolować. Mamy kontakt i z rodzinami biedniejszymi, i z dziećmi z różnych środowisk (choćby zaprzyjaźniona rodzina zastępcza). Ola chodziła do przedszkola integracyjnego, gdzie miała styczność z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie i umysłowo. Przez 6 lat szkoły podstawowej też funkcjonuje w całkiem normalnym środowisku szkolnym. Później zobaczymy. Być może do tego czasu grono pedagogiczne gimnazjów poradzi sobie z problemem rozpuszczonych dzieci. Niczego nie przesądzam w chwili obecnej.