Cieszę się bardzo miły kol. że wiersz przypadł .
Z tym zakończeniem to Święta racja.
pozd.

Bohater dnia

Stojąc na krawędzi rozpaczliwie krzyczał
k---a mam już dość po czym cofnął się
i zniknął zmuszając tych na dole do
zmrużenia oczu

A sam przysiadł zakrywając twarz
i cicho szepnął do siebie
nie bądź głupi stary weź się w garść
i spójrz szerzej na otaczający cię świat

Przecież nie tylko z wadliwych segmentów
jest on zbudowanych lecz także z takich
które pozytywnie pozwalają patrzeć w dal
za którymi można odnaleźć własne ja

Chwilę po tym przemyśleniu wstał i patrząc
w dół zaczął machać uśmiechnięty do tych
na dole i głośno wołać - świat jest zbyt
piękny by tak okrutnie się z nim żegnać

Gdy to usłyszeli zaczęli bić mu brawo
śmiać się i płakać wołając chodź do nas
bohaterze dnia

WEHIKUŁ CZASU

Zbudujmy myślą, wehikuł czasu,
by pędzić w czasoprzestrzeni.
W przeszłość raniącą, razem wjechać,
nieznaną przyszłość odmienić.

Podróż po fałdach zdarzeń odbyć,
powiązać urwane chwile.
Wydobyć to, co w oku szkłem było,
by dalsze przemierzać mile.

Zatrzymać się krótko w teraźniejszości,
uchwycić przyjaźń iskrzącą.
Ulotność chwil, życie docenić,
czy miłość w sercu płonącą.

Na wspólnej drodze, wspólnymi siłami,
zamazać przeszłość wspomnieniem.
Wyrwać ze zgiełku, w ciszy zanurzyć,
cieszyć się krótkim istnieniem.

Bajeczka na dobranoc

PTASZEK I KWIAT

Mały,szary ptaszek,
w kwiatku się zakochał.
Nie mógł spać po nocach,
w podusię,z liści szlochał.

Kwiatuszek był wesoły,
śmiał się wciąż i gadał.
Ptaszek zrozpaczony,
ciągle z drzewka spadał.

Poleciał więc do wróżki,
co się sową zwała.
Za małą opłatą,
troszkę czarowała.

Pyta sowa ptaszka:
czy o miłość chodzi?
I czy tak naprawdę,
chcesz się z tym pogodzić,

Żeby Twej wybrance,
skrzydełka wyrosły?
Dla mnie żaden problem,
I z grzybów,zrobię sosny.

Króciutko pomyślał,
skinął tylko główką.
A że stara sowa,
była dobrą wróżką...

Zanim był na miejscu,
by usiąść na gałązce.
Z daleka już zobaczył,
kwiatuszka piór tysiące.

Siedzą gdzieś na drzewie,
dwie słodkie nierozłączki,
Trzymając się czule,
za ptasie małe rączki.

Bo sowa w czarowaniu,
ogromny błąd zrobiła.
I w miejsce skrzydełek,
dłonie umieściła...

Dobranoc pchły na noc, karaluchy pod poduchy, a szczypawy do zabawy

[center]:(

Ty z nikąd przyszłaś, lecz już zostałaś,
Wiele zmieniłaś, choć tego nie chciałaś.
Pierwsze spojrzenie na Ciebie z daleka,
Od tamtej pory na dotyk Twój czekam.

Nie chciałem tego, tego co wyszło,
Żeby być z Tobą, jak wtedy, tak blisko.
Zdarzyło się jednak, cudowne chwile,
Wiem teraz jednak, że warte grzechu były.

Od tamtej pory wiele się zmieniło,
Do rzeczywistości wrócić trzeba było.
Zostały wspomnienia chwil z Toba spędzonych,
Choć pięknych, namiętnych, do końca nie spełnionych.
[/center]

Nad równią nastał świt i słońce promieni
pióropusz rozpostarło, świecąc po horyzont.
Cienie, niczym goliaty, co legły na ziemi,
Z każdą chwilą maleją, drzewa, trawy liżąc,

Okolica się budzi w jaśniejącym brzasku.
Z zagród dobiega sygnał piejących kogutów.
Wszystko pięknieje pośród słonecznego blasku,
... tylko Felek nie może odnaleźć swych butów!

Czemu dziś a nie wczoraj

Wczoraj mówili jesteśmy silni
dziś obnażają swoją słabość
bo idąc drogą codzienności
potykają się o własne myśli

Myśli które o prawdę pytają
czemu dopiero dzisiaj a nie
wczoraj wyżej zaczęli cenić
tych których nie doceniali

Bardzo ładnie Waldemarze. Wiersz o tym, o czym myślimy patrząc na te gadające głowy w telewizorze.

Nie pędź tak - zwolnij

Nie pędź tak człowieku -zwolnij
potem usiądź na przydrożnym
kamieniu by móc zobaczyć coś
co przesłania ci codzienna pogoń

Spójrz - tam w zaroślach ptak
buduje swoje gniazdko a obok
motyl upiększa swą barwą zieleń
pomyśl - czyż nie jest to piękne

Nie pędź tak człowieku - zwolnij
nie pozwól by ta szalona gonitwa
kaleczyła swą prędkością obrazy
które wyzwalają tyle emocji

Gdy z nieba runął samolot, stanął czas
wszystko okryto kirem, by żal nie miał przeszkód
cała Polska stanęła we łzach
całe życie zrewidowało swą wartość
cała sprawa się dopełniła
cała ziemia przyjęła ofiarę

Na oczach tłumu stał nagi, bez pozorów czcigodności
Stał, ale najlepiej by uszedł
Wił się, bo wytykano go palcami
Odwracał głowę z odrazy, bo obnażył ich małość
Miał odzienie, ale dla nich był niczym
Miał sumienie, tyle że bez wartości
Miał prawdę, która paliła
Miał rację bez akceptacji
Nie miał nic z nich
Jakby już ich nie było

Jedną klamrą spięte

Zapach konwalii i bzu
widok kwitnących sadów
rzewny słowika śpiew
wesoły rechot żab

To wszystko razem
jedną klamrą spięte
tworzy maj piękniejszym
od wielobarwnej tęczy

Bez konsekwencji

Będąc dzieckiem bez konsekwencji
marzyłem w dzień a nocą śniłem
o wielkich wspaniałych podróżach
z jednego końca świata na drugi

Dzisiaj choć jestem już dorosłym
muszę często za to słono płacić
pomimo tego że dla niektórych
byłem i zawsze będę dzieckiem

Na wieży stanął zegar
Wskazówki przestały się ścigać
Kurant – wybijać godziny
Godziny – mijać
Tylko świt nadal nastawał i zmierzch
I ludzie już nie spoglądali w górę
Bo czas stał się niewidzialny
A zegarmistrz zmarł
…dla nich

Zanim odejdziesz

Zanim odejdziesz uśmiechnij się
i ręką pomachaj żeby upiększyć
to co psujesz

Dopiero wtedy obróć się i idź
idź do diabła próbując zamazać
łzami własny wstyd

A nie zachowuj się jak tchórz
któremu brakuje odwagi na
uczciwy ludzki gest

Gest polegający na prostych
słowach - przepraszam was
za swoją słabość