W sobotę 29 maja, podczas wycieczki rowerowej, zmarł Janusz Antoniów.

Janusza znałem od kilkunastu lat. Był nie tylko moim znajomym, ale takze serdecznym kolegą w pracy...
Od kilku dni "żył" tą wycieczką ...ciesząc się jak dzieciak z nadchodzącego weckendu i fajnej, rowerowej przygody.
Ostatnio służył mi radą i pomocą, gdy wybierałem rower dla siebie....heh
Tym bardziej smutne i przykre, bo zmarł ... w trakcie jednej ze swoich ulubionych pasji...

dzisiaj sie dowiedzialem o tym nieszczesciu telefonicznie od jednego kolegi ze starego skladu KTRu.
rece mi normalnie opadly.
JANUSZ pozostanie w mojej pamieci jako czlowiek pomocny, wesoly i przyjacielski. zawsze fajnie sie bawilem na wycieczkach rowerowych przez niego organizowanych.
lakoc

Informacja dla zainteresowanych...

Wyprawa rowerowa zaplanowana i opracowana przez Janusza "Ceśka". Miało to być prawie 700 km. Za wsią Wąwolnica na 56 km pomiędzy Nałęczowem a Kazimierzem Dolnym przerwaliśmy wyprawę.

Ostatnia wyprawa Janusza

Do wyprawy przygotowania trwały niemal cały rok. Przewidzieliśmy niemal wszystko, tylko nie to, że jeden z nas pozostanie na trasie.
Głównym pomysłodawca i wykonawcą przedsięwzięcia był Janusz „Cesiek”.
Początkowo liczyliśmy - trasa będzie miała 660 km, jednak po konsultacjach i korektach wyszła ponad 700. Wiedzieliśmy, zakładaliśmy, że to jeszcze nie wszystko. Może mieć i 730.
Zależało od pogody i atrakcji wzdłuż trasy. Łącznie z dojazdem do Lublina i powrotem do domu zarezerwowaliśmy sobie 10 dni. W zupełności wystarczająca ilość na tyle kilometrów.
Zaczęło się zgodnie z planem.
Punktualnie o 9:20 dotarliśmy do Lublina. Zwiedzanie. Wypad do Majdanka a stamtąd w kierunku Nałęczowa. Po drodze kilka ciekawych zabytkowych kościołów.
Dochodziła pora obiadu. Zatrzymaliśmy się w zajeździe „Jamajka”. Godzinna przerwa.
Do Nałęczowa mieliśmy niecałe 12 km. Wcale nam się nie spieszyło. Byliśmy przed czasem.
Pogoda wyśmienita. Słoneczko. Wiatr ( co prawda delikatny ) w plecy. Tylko jechać i podziwiać.
W Nałęczowie ( 46 km ) spędziliśmy około 1,5 godziny. Objazd ciekawych miejsc. Zwiedzania. Drobne zakupy. Fotki i w drogę.
Przed nami Wąwolnica z ciekawym kościołem. Wiele rzeźb w drewnie. Zwiedzanie i kolejne 20 min przerwy. Rzut oka na mapę. Obieramy kierunek – Kazimierz Dolny.
Tuż za wsią na 56 km naszej trasy, na podjeździe przerywamy i kończymy wyprawę.
….

Zdjęcie Janusza z 80-tych lat, w parku na Miłosnej.

To nie jest mój tata. Mam dużo Jego zdjęć z lat 80 i wygląda całkiem inaczej. Zresztą przez ten czas dużo się nie zmienił. Pozdrawiam

Zapewne wiesz lepiej, ale to zdjęcie ja mu robiłem. Byliśmy wtedy na spacerze z sąsiadami, którzy mieszkali na transformatorze. Nie jest najprzedniejszej jakości, ale oddaje charakter Janusza.

Zgadzam się z siostrą, też mam zdjęcia ojca z lat 80-tych i wygląda na nich zupełnie inaczej. I jeszcze jedna sprawa, nigdy nie zgolił brody od czasów wojska.Pozdrawiam,Syn.

W tamtych czasach nie mógł nosić w wojsku brody. Chyba, że był w ZOMO, ale i tam na to zapewne nie pozwalano.
A teraz test na znajomość swego ojca. Jak nazywał się kierownik, z którym ostatnio bezpośrednio pracował ojciec i w jakiej firmie?

Bratu chodziło o to, że odkąd wyszedł z wojska, a nie odkąd do niego poszedł, to takie oczywiste. Druga rzecz - co zdjęcie ma do nazwiska kierownika, pod którego podlegał tata?
Wydaje mi się, że jedno z drugim ma niewiele wspólnego. Skoro tak się Pan "popisuje" swoją wiedzą, to może powie mi Pan, co było napisane na tylnej obręczy w rowerze taty? Można by zadawać takich pytań bardzo dużo, ale tu nie o to chodzi. Nam chodzi tylko i wyłącznie o zdjęcie, które taty nie przedstawia (zaznaczam, że moja mama również to potwierdza). Jeżeli Pan w to nie wierzy, zapraszam bardzo serdecznie do nas, a pokażemy Panu faktyczne zdjęcia. A dyskusja z nami nie ma najmniejszego sensu.

I tym samym zamykam wątek.