Odchodząc ...

Odchodząc – spójrz za siebie
Czy coś nie pozostało
Bo może ktoś w potrzebie
Czy wiary wciąż za mało

Odchodząc – ciesz się z tego
Że pola białe zbożem
Bo wiara jest, kolego
I za najdalszym morzem

A kiedy Pan przybędzie
Na sąd, ocenić wiarę
Znajdzie ją w ludziach wszędzie
Co było twym zamiarem

Dom bez drzwi i okien

Na bezkresnym oceanie wyspę
wypatrzyłem zieleńszą od trawy
na niej wielki dom bez drzwi
i okien z liści zbudowałem

Zbudowałem po to żeby ptaki
i zwierzęta które tu bywają
razem ze mną wieczorami
szumu fal i drzew słuchały

Lecz niestety wiatr się zerwał
waląc drzwiami i oknami domu
w którym mieszkam płosząc sen
i zatapiając wymarzoną wyspę

Powódź

Runęły wielkie strumienie
Potoki z gór, jak z rzygaczy
Zalały kraje, przestrzenie
Topiąc potęgą, w rozpaczy

Przerwały groble i tamy
Zbierając z pól oraz domów
Poniosły wszystko, co mamy
Została pustka pogromu

Zawsze i wszędzie

To ona nas życia uczyła
To ona w potrzebie tuliła
Droga Matka - nauczycielka
Osoba wspaniała i wielka

Pani miłości i Pani życia
Naszego na świecie bycia
Więc gdy staruszką będzie
Bądźmy z nią tu i wszędzie

Zawsze do niej piękną mową
Mówmy że jest nam królową
By gdy nadejdzie ostatni dzień
Widziała nas a nie tylko cień

Myślałem, że w Tobie jest jednak więcej optymizmu

Darku. Ja nie napisałem owego dwuzwrotkowca, by tuszować i bagatelizować, ale żeby rozniecić w ludziach, którym udało się nie poczuć skutków powodzi, potrzebę do jakiej takiej ofiarności. To taki mój swoisty dodatek do akcji pomocy dla powodzian.

Chyba że tak, bo mnie zabrzmiał wiersz defetystycznie, albo po powodzi jestem przewrażliwiony

Nikogo - nawet Wielkich

Dostojność oraz piękno
nikogo - nawet wielkich
nie upoważnia do tego
by innych skazywać na
cierpienie

Więc proszę cię bardzo
nie zmuszaj mnie więcej
bym z iluzją i złudzeniem
mylił twą dostojność i twe
piękno

Tak tak - do ciebie mówię
dostojna i piękna królowo
najbardziej dzisiaj wrednie
szumiąca z koronowanych
rzek

W moim domu

W moim domu każdy do woli może
mówić śpiewać malować i rzeźbić
o niej - ba nawet śnić

Ale nikomu - nawet gościom nie wolno
z niej żartować wyśmiewać się
ani kpić

Bo ja swój dom zbudowałem na
fundamencie którego ona jest
najważniejszym spoiwem

Spoiwem posiadającym wielką moc
która ciągle upiększa i rozjaśnia sobą
nie tylko jego pokoje

Lecz każdą mieszkającą w nim twarz
i to nie tylko od wielkiego Święta
ale każdego dnia

Wiosenne porządki

Na progu siedzi kobold posępny, buńczuczny
Doszły go słuchy z dala, że będą wyrzucać
A przecież jeszcze wczoraj zabijał w okrutny
Jak dzikie zwierzę sposób, by dzielić i skłócać
I skrycie się radować, że ludziom los smutny

Przyszła pora rozliczeń w domu i sprzątanie
Za bałagan, rozboje, strach i samowolę
Uprawianie pogardy i naigrawanie
Z ciemnoty, braku wiedzy i lęku przed trollem
Aż przeminie i spokój oraz ład nastanie

Podoba mi się, ale coś tracę rytm w tym miejscu: "A przecież jeszcze wczoraj zabijał w okrutny
Jak dzikie zwierzę sposób, by dzielić i skłócać "

Witam - mi również przypadły te Wiosenne porządki Kwidzownika .
Wiersz z przesłaniem - zmusza do refleksji - bo jak mądrze autor napisał - nawet zło czasem się bardzo boi samego siebie .
pozd. dla autora i kom.

buńczuczny
okrutny
smutny

wyrzucać
skłócać

Może i pierwsze dwa wyrazy nie mają rymu dokładnego, ale uzupełnione trzecim są w wystarczającym kompromisie, by je zaakceptować.

Tak też zrobiłem, bo nie lubię się sprzeczać

Tajemnica wiary

Raz do modliszki zbliżył się pasikonik
żeby zapytać czemu wciąż taka święta
I trzyma łapki złożone na wzór dłoni
kogoś, kto skończyć swych modłów nie pamięta

Tylko czekała, aż był stosownie blisko
I zakończyła jego owadzie życie marne
Po to trzymała tak w tajemnicy wszystko
By audytorium swe przeistoczyć w karmę