http://statichg.demotywatory.pl/uploads/201008/1281106948_by_ch4ron_500.jpg Co za ludzie

I kto tu teraz przytuli 8 mln sierot po Jarosławie Kaczyńskim. Prezes drugiej największej partii w Polsce nie zajął się pierwszą od 16 lat podwyżką podatków (pierwszą podwyżką VAT w ogóle). Ani słowa o zamrożeniu płac w administracji, o wyższych cenach żywności, wyższych podatkach na książki, o akcyzach na węgiel i zawrotnym zadłużeniu państwa. Prezes ma tylko jedną troskę - krzyż.
Ten jeden krzyż i jedną pamięć po katastrofie lotniczej. Ale jego wyborcy są tylko ludźmi. Mają rodziny do wyżywienia, kupują dzieciom książki do szkoły, gazety, opał, martwią się, czy przy takiej degeneracji finansów publicznych utrzymają pracę, czy w ZUS wystarczy na ich emeryturę. PiS im w tym nie pomoże . Do SLD nie pójdą.

Intelektualnie plan finansowy Tuska lewicę też przerasta, a ich nowa idee fixe - walka z kościołem, zniechęca. PO ze swoim programem małych kroków, czytaj - zmieniaj tak, żeby niczego nie zmienić, wpisuje się w zachowawcze programy rządu Jarosława Kaczyńskiego. Trudno jednak o dobrą chemię, kiedy po jednej stronie stają zwolennicy krzyża drewnianego, a po drugiej krzyża z puszek zimnego Lecha. Kiedy debata sprowadza się do wymiany impertynencji.

PO brak pokory, żeby przejąć porzuconych. PiS brak alternatywnego lidera. PSL brak wszystkiego. Ale za rok są wybory. Pamiętamy, jak się kończą, kiedy do urn startują sfrustrowane miliony, na gwałt szukające swojego Leppera.
Tomasz Wróblewski (Dziennik.pl)

Średniowiecze. Może kogoś urażę ale nasze władze powinny rozpędzić ten motłoch siłą. Plac przed pałacem prezydenckim to nie miejsce na paciorki i modły. Chcą się modlić to marsz do kościoła, do którego i tak chodzą kilka razy dziennie. Z takimi ludźmi się nie dyskutuje. Krzyż powinni usunąć, a w jego miejsce nie powinni nic stawiać. Smoleńsk to miejsce na tablice czy też inny pomnik. W jakim my kraju żyjemy, że mohery i kościół rozkazują politykom co mają zrobić. Komorowski chciał zostać prezydentem, a nie potrafi zrobić porządku z bandą debili.

Pękniecie

Pałac Namiestnikowski, który w Trzeciej Rzeczypospolitej stał się siedzibą prezydenta, jest miejscem o długiej i znaczącej historii. Tutaj ogłoszono powstanie Układu Warszawskiego, który przypieczętował podział Europy. Tutaj obradował Okrągły Stół, co utorowało drogę wyborom czerwcowym i pokojowemu demontażowi obozu.
I wreszcie właśnie tutaj – przed Pałacem Prezydenckim – zbieraliśmy się w dniach żałoby narodowej po katastrofie smoleńskiej, żeby być razem.
To miejsce pamięci szczególnej. Solidarności w przeżywaniu bólu towarzyszyło i towarzyszy poczucie głębokiego pęknięcia w społeczeństwie. Dla jednych katastrofa smoleńska była zbiegiem okoliczności, za które nie wiadomo, kto odpowiada i wątpliwe, czy tego dojdziemy. Drudzy widzą w tej tragedii celowe zaniechania, partyjniacką zaciekłość lub zamach i od początku wiedzą, kogo winić.

Za kształt przestrzeni publicznej odpowiada władza publiczna. Nie ma prawa chować się tu za Kościół i stosować niekończących się uników.
A przyczyna jest jedna: tchórzostwo władzy niezdolnej do przewodzenia zbiorowym emocjom ani do przeciwstawiania się, gdy prowadzą one na manowce.
Przed Pałacem Prezydenckim oglądamy tymczasem rejteradę władzy, ucieczkę od wypełniania misji publicznej i standardów zachowań. To do tej roli wybieramy w demokratycznym państwie swoich przywódców. Widzę w tym kontynuację pęknięcia, które ujawniła katastrofa smoleńska. Nie ma odpowiedzialnych za każdy kolejny ruch. Pod koniec skumulowanie przypadków doprowadza do dramatu lub tragedii. Tym razem doprowadziło do gorszących scen ulicznych.

Gdzie powinien stanąć pomnik tego czasu i miejsca? Sprawdziłem to w naturze. Najpierw – czego nie robiłbym. Nie ustawiałbym pomnika na osi Pałacu Prezydenckiego. Ani przed pałacem, ani nawet po przeciwnej stronie Krakowskiego Przedmieścia. Niewielka kordegarda przed Ministerstwem Kultury słabo zniesie każdy pionowy element.
Jest natomiast świetne miejsce na granicy między placem przed kościołem Wniebowzięcia NMP, dawnym Karmelickim, a lewym skrzydłem Pałacu Prezydenckiego.
Myślę, że monument powinien być polerowanym blokiem czarnego granitu z wyrzeźbionym od góry pęknięciem, na tyle wyraźnym, że groźnym. Śladem po ciosie, który musimy znieść i podziale, który się dramatycznie zarysował. W tym pęknięciu powinien płonąć znicz – symbol pamięci o ludziach, którzy zginęli. Na tym prostopadłościennym bloku należy umieścić w reliefie tylko godło Polski – orła w koronie i napis Smoleńsk z datą 10 kwietnia 2010.

Obie strony pomnika powinny być takie same, na węższych, bocznych ścianach umieściłbym biało-czerwoną szachownicę z marmuru jako jedyne przypomnienie okoliczności tragedii.
I nic więcej. Żadnych nazwisk, opisów, krzyży. Musi nam wystarczyć pamięć wymiaru tragedii. To ma być miejsce refleksji o klęsce państwa polskiego na własne życzenie. Niech każdy z nas pozostanie ze swoimi myślami. Jak wtedy, gdy spotykaliśmy się wspólnie przed Pałacem Prezydenckim, nawet gdy różniliśmy się, i to bardzo. Niech każdy ogląda swoje odbicie w czerni granitu. I pamięta, że Polska jest nie tylko najważniejsza, ale jedna. Niepotrzebna tu jest ekspresja figuralna czy słowna.

Choćbym pozostał w mniejszości wśród architektów i polityków, twierdzić będę, że fizyczny i estetyczny kształt naszej przestrzeni publicznej mówi wszystko o naszym państwie: słabości jego instytucji i anarchistycznej wolności obyczajów obywatelskich. O nieodpowiedzialności rządzących, którzy szukają łatwych usprawiedliwień, a nawet chowają się za nieodpowiedzialnością rządzonych.

Lekcja jest oczywista. Lęk władz przed decyzją, bezwład jej podejmowania prowadzi do tego, że mija moment społecznej gotowości akceptowania kompromisu. Zawsze twierdziłem, że czas jest pieniądzem polityki. Przed Pałacem Prezydenckim decyzję podjęto za późno i połowicznie. Ludzie bronią krzyża, gdyż władze nie powiedziały, co i gdzie powstanie w zamian.
Kształt naszej przestrzeni publicznej rozpaczliwie odpowiada chaosowi w naszych umysłach. Relacja sfery publicznej do prywatnej, obowiązków narodowych do własnych czy grupowych interesów jest przekrzykiwaniem się, a nie współbrzmieniem. Nieważne, co ktoś mówi, ale kto i z jakiej pozycji.
Czesław Bielecki (Cały tekst - http://www.rp.pl/artykul/2,520265.html )

Czy ci ludzie nie pracują??