...

Co przyszłością było w przeszłość się obraca
A choćby to, co teraz miało być po wieki
Złudzeniem tylko bywa, bo się wnet zatraca
I w nowe przeobraża, jako obraz rzeki

Czemu tak

Siedział nad strumykiem i płakał
Co się stało? Pytano po wielekroć
Podniósł głowę i odpowiedział
Bo coraz mniej wody

Po wielu dniach spadł deszcz
Strumyk stał się rwącą rzeką
Zalał całą dolinę i ta zapłakała
Wody było już pod dostatkiem

Każdy człowiek i ptak

Gdy był jeszcze dzieckiem wypadkowa
dobra i zła skazała go na życie w małym
pokoiku w którym nawet latem panował
mrok i chłód gdyż tylko zachodząc
zaglądało doń słonce

Dlatego gdy zbliżała się noc jego twarz
ozdabiał uśmiech ponieważ czół że ona
znowu przeniesie go tam gdzie pachnie
tym co kocha każdy człowiek i ptak

A on po niej będzie do świtu wędrował
w jedną tylko stronę w stronę słońca
i nad ranem wróci by cierpliwie czekać
zakończenia dnia i rozpoczęcia nowe
być może już ostatniej nocy

Bo może tej zdąży zbudować duży dom
że szkła z tarasem by już więcej nie musiał
o świcie powracać do małego pokoiku w
którym tylko na obraz patrząc mógł się
zachwycać tym co kocha każdy człowiek
i ptak

Niby mały ale najpiękniejszy

Zamiast codziennie do niej dzwonić
wyszukując pod sufitem pięknych słów
które dawno temu utraciły moc i blask
lepiej rzadziej ale osobiście odwiedź ją

Usiądź obok przytul i rozjaśnij swym
uśmiechem jej bardzo zatroskaną twarz
twoja bliskość będzie zawsze najlepszym
lekarstwem na zranione tęsknotą serce

Więc nie wysilaj się codziennie - tylko
co jakiś czas racz ją swoja obecnością
niech ma świadomość że nie tylko ona
za kimś tęskni lecz ktoś za nią również

Uwierz że ten niby mały gest w stronę
tak zacnej osoby jaką jest twoja matka
to najpiękniejszy i najcenniejszy z czynów
którymi może pochwalić się współczesny
świat

Tu mieszka ktoś kto kocha żyć

Jak ją oszukać
za koko się przebrać
jaką maską zasłonić twarz
by po otwarciu powiedziała
przepraszam - pomyliłam drzwi

A może nie kombinować nic
i aż do końca być sobą
a na drzwiach napisać
tu mieszka ktoś
kto kocha żyć

Ma być za kogo a nie - za koko - za błąd przepraszam .

Powozem z bukietem pachnącym wiatrem

Ciekawska z rana dzwoni do koleżanki
powiedz mi droga bo nie wytrzymam ...
jak udała się randka , jaką furą podjechał
jakim kolorem róż cię przywitał i do której
wytwornych zaprosił restauracji - no i wiesz...
wybacz ze pytam - czy był słodszy od miodu
podczas nocnej gry

Ta wysłuchawszy wszystkiego spojrzała
uśmiechnięta na partnera którego czule
pocałowała po czym kładąc na jego ustach
dłoń zaczęła opowiadać

Wyobraź sobie moja miła że było cudownie
cudowniej niż myślisz ponieważ przyjechał
po mnie powozem zaprzęgniętym w ogniste
rumaki i podarował bukiet tęczowych kwiatów
które pachniały wiatrem a potem zaprosił na
przejażdżkę po okolicznych lasach podczas
której pięknie mówił o miłości

I dopiero nad ranem odwiózł mnie do domu
a na pożegnanie życzył romantycznych snów
uwierz mi to była - jednak ciekawska jej
przerwała mówiąc - bredzisz czy śnisz moja
droga i wyłączyła telefon dzięki czemu już
nie usłyszała jak oboje zaczęli głośno się
z niej śmiać

Jak tu żyć

Jak żyć w tym świecie, który z brania uczynił sedno
Jak myśleć, czym kierować? Jak trwać swą duszą biedną
Na jakim oprzeć kredo to, co po nas zostanie
I jasne dla pokoleń było ofiar przesłanie

Co masz do powiedzenia, by mogło cię osłonić
Czym zająć chcesz swój umysł i przed upadkiem chronić
Komu ufać i wierzyć, a komu odpór dawać
By po eonach istnieć i bytem się napawać

Jak ci smakuje taka miłość

Gdy częściej bije
niż mówi kocham
nie wmawiaj sobie
że to nie boli

Lecz uprzedź jego
niecne zamiary
i pierwsza walni
czym popadnie

A potem zapytaj
no jak mój miły
jak ci smakuje
taka miłość

Później bez żalu
otwórz drzwi nie
dając się nabrać
na kolana

Niech się dziwi
czemu przegrał
bitwę skoro miał
tarczę ochronną

Ty zaś weź głęboki
oddech i bez chwili
wahania wyrzuć z
pamięci obrazy

Obrazy malowane
podrabianą a nie
prawdziwie czystą
miłością

Bądź obecny - nie uciekaj

Patrz mi w oczy bądź obecny
rozmawiaj ze mną o niej
tu i teraz

Nie uciekaj myślami do miejsc
w których nigdy jej nie było
i nie będzie

Nie zakrywaj twarzy - płacz
przecież na szczerości
rodzą się uczucia

Uczucia których zadaniem
jest zbliżać do siebie
a nie oddalać

Nie zazdrośćmy jej - niech będzie orężem

Nie zazdrość jej innym
ciesz się razem z nimi
im wczoraj tak jak tobie
dziś - dokuczał smutek

Lecz nie poddali się mu
walczyli - pokonując go
radosnym uśmiechem
mijanych ulicą ludzi

Ludzi takich jak on ja i ty
którym złośliwość losu
nieświadoma tego co robi...
psikusa rzucając kłody

Więc nie zazdrość innym
radości - niech ona będzie
orężem który pozwoli
zwyciężać twe smutki

Radość jest lekarstwem
Wydaje mi się, że człowiek radosny to człowiek spełniony, czyli bardziej zdrowy
Myślę, że nie ma radości bez miłości.

Dobrze, że dobry Bóg daje nam takie osoby jak Ty Waldku. Dzięki Tobie, a właściwie Twojej twórczości, które zamieszczasz na forum, możemy przeżyć coś wspaniałego, od smutku do radości, możemy się na nowo narodzić i uwierzyć w sens życia. Gdy czytam Twoje wiersze, a już sporo nabazgrałeś , wracają chwile. Czuję podobnie jak Ty... gdzieś jest ta bratnia dusza , dzięki której mogę powiedzieć: ' tak to jest właśnie to...'

"Gdy jest się młodym, każdy człowiek i każde zdarzenie wydają się wyjątkowe.
Z wiekiem uświadamiamy sobie w coraz większym stopniu powtarzalność i podobieństwo tego, co nas spotyka.
W rezultacie doznajemy mniej radości i zaskoczeń, ale też i mniej rozczarowań, niż w młodych latach".
Albert Einstein

Nie mogłam się powstrzymać, by nie zamieścić tego pozytywnego filmiku, który jest kwintesencją radości !!!
http://www.youtube.com/watch?v=QiCOmqvWUaw

Pozdr

Flower 887 czyżby dopadła Cię "jesienna deprecha".
Niech moc radości i poetycki power
będzie z Tobą 887Flower.

Witam serdecznie Flower - twój kom. pod ostatnim wierszem tak mnie wzruszył
swą dobrocią że aż zwilgotniał mi wzrok .
Cieszy mnie bardzo że tak czule mówisz o mych próbach przekazania
tym którzy tu zaglądają swego widzenia ludzkich radości i żalu .

Dlatego chce Ci podziękować dedykacją wiersza który napisałem z okazji
zbliżającego się Dnia Zmarłych .
Jeszcze raz wielkie dzięki za ten wielki prezent który sprawił mi tyle radości .
pozd.

W imię Miłości

Kochane dzieciaki
zdaję sobie sprawę
że mimo dorosłości
bardzo was zaboli
ma dzisiejsza prośba

Pragnął bym byście
pierwszy raz stojąc
nad moim grobem
obok płaczącej mamy
nie pogłębiali jej żalu

Zróbcie to ale później
już pod osłoną nocy
gdy nasza mamunia
będzie spala zmęczona
tym smutnym dniem

Zróbcie to w imię miłości
którą zawsze darzyłem
darze i będę darzył do
końca swej misji tych
którzy są mi najbliżsi

A jeśli Bogowie pozwolą
to może jeszcze dłużej
będę to robił kibicując
waszym uczuciom
z niebiańskiej loży

Zawiedziony malarz

Wczoraj będąc w sadzie
podziwiał jego barwy
dzisiaj widzi inny obraz
bardzo szary obumarły

Wiec zapytał sadownika
który płacząc grabił listki
powiedz miły przyjacielu
kto to zrobił czyja wina

On po chwili cicho rzekł
nawet jak ci powiem kto
to i tak go nie ukarzesz
gdyż jest nie uchwytny

Po czym obaj zadumani
spojrzeli w jedna stronę
gdzie kapotą stracha
bawił się jesienny wiatr