Bardzo się cieszę, że zaczęliście znowu pisać:)
Przyznam się otwarcie...długo rozmyślałam, czy nie popełniłam gafy, wklejając tu poezję tak znanych i zacnych autorów ( to jest oczywiście tyko i wyłącznie moja subiektywna opinia ).
Nie mniej jednak, coś chyba musiało być na rzeczy, skoro nastała tak długa cisza.
W związku z powyższym i również z uwagi na fakt, że jestem najmłodszą - czyli ostatnią zarejestrowaną forumowiczką w kąciku poezji, mówię SORRY

-- 10 sie 2011, 2011 23:55 --

Z dedykacją dla kwidzownika



Do matek (które swym dzieciom czytają moje wiersze) - Jan Brzechwa


Powiedział ktoś, żem zmyślny strateg,
Bo gdy dla dzieci piszę wiersze,
Właściwie piszę je dla matek.
Te złośliwości nie są pierwsze;
Niech szydzi ten, kto lubi szydzić,
A zresztą... czego mam się wstydzić?

Wyznaję, nieraz żal mi szczerze
Mateczki, mamy czy mamusi,
Która do rąk mą książkę bierze
I swemu dziecku czytać musi.
Żal mi, że drogi czas jej kradnę
I że się męczą oczka ładne...

Wyznaję, myślę nieraz czule,
Jak wyglądają te mateczki,
Mamusie, mamy i matule,
Kiedy czytają me książeczki?
I o czym każda skrycie marzy?
I czy ma miły wyraz twarzy?

Czy spośród mam śpieszących z biura
Lub z pracy, już zmęczonych trochę,
Uśmiechnie się niekiedy która,
Gdy wspomni moje wiersze płoche?
Czy się uśmiechnie i, być może,
Pomyśli czasem o autorze?

Wiadomo przecież od stuleci,
Że taki rzeczy jest porządek:
Do matek trafia się przez dzieci
Tak jak do mężczyzn - przez żołądek.
Czy to uwłaszcza matkom miłym?
No cóż, przyznaję się. Zgrzeszyłem.

Lubię twarzyczki wasze młode
I często sobie wyobrażam
Wasz wdzięk i powab, i urodę,
I mimo woli się rozmarzam.
A gdy marzenie mnie kołysze,
Wtedy dla dzieci wiersze piszę.

-- 11 sie 2011, 2011 00:15 --

kwidzowniku mój drogi,
wiersz Twój w podobie mam
prócz jednej strofy
" Obowiązki, bachory. Prysnął czar z epilogiem"
zabrakło weny, fantazji, radości
a może jesień dopadła już Ciebie
i zwyczajnie innym zazdrościsz miłości

Krynia
Cytowana strofka, to przecież z empatii, a nie potrzeby zwierzeń.

Nie chyba - tylko na pewno

Zapytałem swojego
czemu mając wielu
on tylko do mnie
tak mówi w tłumie
a ja do niego

Zaskoczony tym co
usłyszał - głośno rzekł
i złośliwie - tak by inni
którzy nas otaczali
wyraźnie słyszeli

Oni tak mówią tylko
gdy czegoś potrzebują
czyli od święta - a my
czynimy to co dzień

Więc chyba dlatego
mając niby wielu
mamy tylko jednego...
przyjacielu

Do żółwia ważka rzecze
Olbrzymie pradawny
Żeś widział dużo przecie
Nie przeczę, boś sławny

Ja żyję tylko chwil parę
Ale fruwam wszędzie
Widzę, co twoim wcale
Udziałem nie będzie

Na to żółw, chociaż stary
Zawtórował na to
Lepiej pożyć z umiarem
Niż krótko, bogato

Popsute dzieciństwo i dorosłość

Przez całe swe dzieciństwo
byłem skazany na koszmar
powtarzany każdego ranka
zwierzył mi się ktoś kto nie
nawiedził swej matki i ojca

Koszmar który mnie straszył
że jak nie pójdę na melinę
po butelczynę w której oboje
odnajdywali sens to na pewno
nigdy nie urosnę nawet we śnie

Więc dlatego spełniałem ich
obłudne życzenia które miały
wyzwolić mnie od paskudnego
dzieciństwa które śmierdziało
wódą i papierosowym dymem

Ja chciałem mu coś powiedzieć
lecz poczuwszy alkohol i dym
powstrzymałem się od wykładu
który miał zmienić jego pogląd
na nienawiść która mnie a nie
jego bardziej zabolała

Wracając do domu myślałem
czy ten ktoś miał rację czy nie
że tak nienawidził tych którzy
popsuli mu dzieciństwo oraz
dorosłość o której tak marzył

kwidzowniku mój drogi, pierwsza riposta na Twój wiersz, która przyszła mi do głowy

Jan Brzechwa- ZOO


Matołek raz zwiedzał zoo
I wołał co chwila: O-o!
Jaka brzydka papuga!
Żyrafa jest za długa!
Słoń za wysoki!
A po co komu te foki?
Zebra ma farbowane żebra!
Tygrys
Chętnie by mnie stąd wygryzł!
Na, a zajrzyjmy pod daszek:
Żółw - tuś, bratku, tuś!
A to? Ptaszek.
Niezły ptaszek -
Struś!
Wreszcie zbliża się do wielbłąda,
Uważnie mu się przygląda
I powiada wskazując na niego przez kraty:
Owszem, niezły. Niczego! Szkoda tylko, że garbaty!



-- 14 wrz 2011, 2011 22:25 --

Druga myśl w mej głowie zaświtała, że napiszę Ci kontrę do wiersza sama

Żółw, jak to żółw, powolny, ociężały
na życie układa niespiesznie swe plany
nie smakował jeszcze, tej rozkoszy, ekstazy
przez lata pracował na to, co nigdy się nie zdarzy.

Ważka, wariatka chciała żyć tu i teraz
opaliła skrzydełka, popiół zdmuchnęła
od pszczół wosku ukradła, lotki polepiła
na podbój nowych lądów w drogę wyruszyła.

Żółw w sieć się zaplątał, zjedli go tubylcy
szlag trafił umiar jego, rozsądek i cnotę
nie pożył sobie, bo życie odkładał na potem
ważka życie garściami czerpała, żyła na bogato

Skorupa żółwia leży dziś w ogrodzie
zdobi wzniesienie przy basenie
a nieopodal lata sobie ważka, co ma w poważaniu
życie w ascezie i umartwianiu.

autor - krynia

Tym, co nieustannie na drapane liczą
Zacytuję stosowny wierszyk Jachowicza

Nie rusz Andzu tego kwiatka.
Róża kole, rzekła matka.

Andzia mamy nie słuchała,
Ukłuła się i płakała.

By jednak dać odpór krętaczy wymówkom,
Uzupełnię wierszyk o pointę krótką.

Dzieci, widząc jak Andzia
Nad palcem bolała,
Chociaż Kryńcia się ciągle
Z Andzi naśmiewała

Wzięły sobie do serca
Od mamy naukę,
Aby z ostrożności
Brać życiową sztukę.

Z okazji jutrzejszego Święta chleba dedykuje ten skromny wierszyk - wszystkim którzy przyjdą podziwiać go na deptaku - wierszyk który pachnie chlebem .

Każdy - świeży czy czerstwy
tak samo pięknie pachnie
potem - złocistym łanem
słońcem i makiem

Każdy tak samo ślicznie
jak kwiaty w ogrodzie
na łące czy w sadzie
ba - nawet jeszcze
bardziej ładnie

Dlatego nie narzekajmy
że czasem jest twardy
przecież każdy chleb
jest siebie warty

Obce kraje

Na firmamencie gwiezdny bezlik mnogi
Od wieków znaki podróżnikom daje
By im właściwe pokazywać drogi
Na szlakach morskich trafiać w różne kraje

Po oceanach wiodąc przeciw falom
Z wiatrem w pogoni w białe żagle dmącym
By po horyzont kierowani dalą
Pędzili ku lądom słonecznym, gorącym

Ku nieznanym portom z ludźmi nieznanymi
Po towary nowe, nikomu nie znane
Owoce dojrzałe kolorami swymi
W tropikalnym słońcu codziennie skąpane

Niech się to sielanką bajeczną nie zdawa
Bo trud marynarzy temu towarzyszył
Walkę ze sztormami każdy z nich poznawał
I oczekiwanie pośród morskiej ciszy

Tak było ... Ale czasy pozmieniały wiele
Żagle nie królują już na morskiej mapie
Wiatr już tylko megawaty we wiatrakach miele
Antypody zwiedzisz, leżąc na kanapie

Właśnie dlatego

Pytasz pan dlaczego
on mnie bardzo
a ja jego

Skąd czerpiemy moc
której wystarcza
od rana po noc

Więc panu odpowiem
w naszych sercach
płonie ogień...

Gorący - lecz miły
nic nie parzący
bardzo tkliwy

I właśnie dlatego
tak ona mnie
a ja jego

Równocześnie

Układając porąbane drwa
usłyszałem śpiew żurawi
i gęsi leczących w stronę
zachodzącego słońca

Dlatego usiadłem na pniu
i machając doń dłonią
pomyślałem że o to właśnie
w tej chwili równocześnie

Zostały zamknięte jedne
drzwi a otwarte drugie za
którymi widać jesienne
barwy i czuć zimowe

...

Dzieciakiem w kołysce nie znałem go wcale
Chodziłem, gdy matka go pokazywała
Po lekcjach poznawałem dziwiąc się stale
Czemu nam już tylko wiara pozostała

Potem świat dorosły. Ziemia obiecana
Coraz dalej było, by z nim konferować
Sam się zbliżył. Pomógł. Wtedy zaszła zmiana
Dalej mogłem istnieć. Życiem się radować

Czy to prawda, co było tego dnia przełomu
Może sen, może jawa. Wiem jednak na pewno
Zechciał mi ocalenie zgotować z pogromu
Teraz czuję że serce to ciepło, nie drewno

Wiersz jesienią recytowany

Nie ważne czy jednej osobie
lub większemu gronu
będziesz recytował
letni wiersz

Ważne byś śmiało patrzył
jej lub im w oczy tak
by poczuli jego smak

Czyli późną jesienną porą
ujrzeli kwiaty motyle
tęcze i wiatr

Nieważne - oczywista rzecz że ma być razem - przepraszam za błąd .