Czy pierwszy

Kto ostatni wpadł na metę zamiast w peletonie
Czemu przegrał to z kretesem za czym śpiesznie gonił
Może był kloszardem biednym, lub władcą w koronie
I wolności, czy pozycji tak usilnie bronił

Za dniem drugi dzień podąża, za latami lata
Wcześnieszemu dać pierwszeństwo, czy też ostatniemu
To zapewne się okaże już na końcu świata
Że ostatni był jak każdy i zrównał pierwszemu.

Z wiosną pierwszy liść rozwija wnet zieleń soczystą
Zanim ostatniemu przyjdzie pokazać swą krasę
Kiedy ten ostatni spadnie na ścieżkę piaszczystą
Dawno pierwszy z wiatrem zniknie za borem, za lasem

Nie licz na to, że łokciami pośród swych rywali
Utorujesz pierwsze miejsce na życiowej scenie
Nie po łokciach, ale głowie mądrych poznawali
I w nagrodę za sukcesy obdarzali mieniem

Kim ty jesteś

Kim ty jesteś
dlaczego białe
szaty wdziewasz
czemu łatwe
w trud zamieniasz

Kim ty jesteś
powiedz proszę
czemu plączą
nad tobą brzozy

Kim ty jesteś
diabłem aniołem
czy może jesteś
tylko popiołem

Kim ty jesteś
pytam raz czwarty
uchyl o sobie
choć rąbek prawdy

Dobre, podoba się.

Pytać jest dobrze, lecz zrozumienie
mieć jeszcze lepiej. Toż to SUMIENIE.

Śniłem

Śniłem Eden i ludzi przejmująco mądrych
Jak w pokorze wielbili Ideał istnienia
Którzy wiedzę przemieniali na radość stworzenia
Piękno zasad współistnienia dla wszystkich porządnych

Horyzontem przesłonięte coraz nowe kraje
Coraz większe obszary porośnięte rajem
Woda kryształowa niczym z pięknych bajek
A cała szczodra przyroda owoce rozdaje

Wszystko mieni się pięknem i świeżość przywraca
W świetle Słońca tchnie mocą co owoc wytwarza
Na twarzach błogość rodzi i siły pomnaża
Bo Ziemia swemu Stwórcy za wszystko odpłaca

O miłości cieplejszej niż futro

Kochałem cię wczoraj
robię to dziś
będę jutro

Mówiłem to wczoraj
powtarzam dziś
będę jutro

Śpiewałem wczoraj
śpiewam dziś
będę jutro

o miłości która
cieplejsza jest
niż futro

Deja vu

Byłem w krajach i historii
Miałem w bród pieniędzy
Posiadałem chwałę w glorii
I niewolę w nędzy

Stałem hen na szczytach świata
I zwiedzałem groty
W każdym chciałem odkryć brata
Miałem też kłopoty

Podbijałem, zdobywałem
Na mnie napadano
Co było dostępne brałem
To, co moje brano

Rodziłem się pełnią życia
Zapadałem w niebyt
Czyniłem wielkie odkrycia
Nawet bez potrzeby

W każdym przeżywałem wszystko
Wszędzie także byłem
Z każdym byłem bardzo blisko
W każdym siebie kryłem

Ludzkość była moim ciałem.
Wśród wszystkich urojeń
Nieustannie przeżywałem
Deja vu pokoleń

Ostatnia noc

nie martw się mamo
bardzo proszę
ja tę noc
jakoś zniosę

a jutro rano
się obudzę
twą ulubioną
melodię zanucę

ja wiem mamo
to bardzo boli
poddać się
nie znanej woli

nie płacz mamusiu
moja kochana
tul mnie mocno
aż do rana
.........................

o świcie rzekła
mój synu
i splotła mu
dłonie różańcem

Przyjaźń

Na parapet śnieg pada rytm nadając płatkom
Tworzy białą osłonę w miękkim puchu gładką
Skrzącą, zanim ją słońce nie umieści w kroplach
Z czasem znika i krople spływają wzdłuż sopla

Obok bloku na placu pryzma śniegu siedzi
Wzięta na bok, bo środkiem chodnik hen gdzieś wiedzie
Zamiast bieli, jest żółta, utkana brązami
Pieskom służy wybornie, bo im dobrze z nami

Muzykalna dama

Podczas letniej nocy grając na pianinie
miło się uśmiechała , czym skrawek
księżyca do pełni prowokowała .

Podczas letniej nocy grając na gitarze
słodko się uśmiechała , smutne szare
sny barwą upiększała .

Podczas letniej nocy na harfie grając
bosko się uśmiechała , do wspólnej
zabawy echo zapraszała .

Był

Widział czerwień ziemi
W jasny dzień ostatni

Stał razem z milczącymi
Wespół z nimi padał

Miał z jednej strony pistolet
Z drugiej krew tryskała

Poczuł uwolnienie
W ciemność odwieczną
Bezmierną

Nie mówiąc nikomu

Nie mówiąc nikomu
okna drzwi otworzyłem
tak prostym gestem
do domu zaprosiłem

Ona chętnie się zgodziła
mój zimowy nastrój
swym świeżym oddechem
szybko odświeżyła

Nie mówiąc nikomu
do domu wpuściłem
gdyż tak długą porą
mocno się znudziłem


Ona chętnie to zrobiła
wazon i ściany barwną
mozaikom z promieni
upiększyć się zgodziła

Delikatne jak liść

Gdy sumienie zacznie gryźć
I pod górę zmusi iść
Nie wstydź się spojrzenia w tył
Nie obracaj wspomnień w pył

Gdy sumienie zacznie tlić
Otwórz serce i je czyść
Porozmawiaj z bratnią duszą
Niech jej słowa cię obudzą

Bo sumienie choć jak liść
Trzeba po nim twardo iść
I nie żalić się na świat
Mówiąc że nie każdy brat

Jak mogłem uwięzić maj

Był zimowy wieczór ,
nudą kuszony i ciekawością
udał się do krainy zapomnienia
którą opanował kurz i pajęcza sieć.

Tam pośród różnych staroci
odkrył kufer a w nim pożółkłą kartkę
na której dawno temu , sam napisał wiersz.

Wiersz o wiosennych sadach łąkach
i ogrodach w których królują ciepły wiatr,
róż zieleń i biel.

Gdy wrócił na dół usiadł w fotelu ,
zadumał się i po chwili głośno
powiedział , jak mogłem tak
bezmyślnie uwięzić w kufrze maj .

Powrót do przeszłości

Stare orły zszarzałe. Papier brązem pociemniał
Zza obrazków tapeta ujawnia czar z dawna
Półki w książkach. Pozytywki głos dawno oniemiał
W rogu szafa rzeźbiona, postawna

Na pianinie w wazonie bukiet smutnych chryzantem
Biurko w brązowej bejcy z blatem w gładzi , jak szkło
Obok zegar wysoki, bije dźwięcznie kurantem
Lampa mrok spala po ścianach mdło

Dziś już tylko muzea mają w pieczy nastroje
Dawnych wieków, dawnej aury domowej
By turystom przypomnieć, otwierając podwoje
Wnętrz z historii na powtórkę gotowej