Bajka baśń legenda

Każda bajka baśń legenda
jest dla mnie jak kolęda
której słuchać uwielbiam
złote chwilę z nią spędzam

chwile które czasu nie mierzą
w czar magię i zaklęcia wierzą
chwile wesołe ciepłe i miłe
mające w sobie tajemniczości tyle

Dlatego mimo mojej dorosłości
tkwi we mnie coś z dziecinności
która fantazji się nie boi
która czasem łezkę uroni

Jeszcze jedną chwile

Dziś za lato toast wznoszę
o jeszcze jedną chwile proszę
zanim z jesienią się zamieni
zanim podda się czerwieni

Dziś za lato zdrowie pije
przecież już za moment minie
więc niech słońca nie żałuje
jeszcze jedną tęcze zbuduje

Dziś do lata się uśmiecham
na jego zrozumienie czekam
niech się bardzo nie śpieszy
niech mnie sobą jeszcze cieszy

Bym mógł spokojnie się poddać
na barwy jesienne spoglądać
pamiętając o pięknym lecie
które w zieleń odziane i kwiecie

Czasem o gwiazdy zahaczy

Choć nieraz światła się wstydzi
wszystko dokładnie widzi
czasem o gwiazdy zahaczy
trudne grzechy wybaczy

Więc jej nie wyśmiewajmy
za ręce trzymając kochajmy
mówmy o niej piękna mowa
rano wieczorem całą dobą

Ona lekarstwem na każde zło
maluje wyraźne dla nas tło
które wyraźnie pokazuje
że nic a nic nie kosztuje

To nie choroba

O niej warto rozmawiać
nie wolno nóg podkładać
nie wolno się jej wstydzić
nie wolno śmiać i szydzić

Przecież to nie jest choroba
to dar podarowany przez Boga
dlatego warto o niej pisać i śnić
warto przy niej sobą zawsze być

Ona nasz wiele nie kosztuje
zawsze dobrem się wzoruje
tak tak mowa o miłości
więc ukażmy jej więcej
zrozumienia i czułości

Przyczyna

Skąd radio głosem ludzkim brzmi
Skąd telewizor obraz tworzy
Gdzie motyw, który wszystko złoży
Skąd to, co prezentujesz ty

Ja się nie wstydzę

Rano w południe czasem wieczorem
raz ze smutkiem raz z humorem
o czymś lub o kimś pisze wiersze
czasami gorsze czasami lepsze

Wiersze które mają przemówić
swoim ciepłem kogoś otulić
jednak sprawę sobie zdaje
jak to trudne jest zadanie

Dlatego gdy mam wolną chwile
głowę swa przed weną chylę
tak powstają moje wiersze
raz te gorsze raz te lepsze

Czasem szare czasem w kolorze
pisane w domu pisane na dworze
wiersze przez was czytane
dobrze i źle spostrzegane

Lecz ja tego się nie wstydzę
po swojemu życie piszę
poetycko i lirycznie
czasem smutno czasem ślicznie

O poecie

Przypomniał kiedyś się nad poezją
Bruno Milczewski w myślach zamętu
Grudziądz go stworzył swoją finezją
A on mu oddał dzieła talentu

Kiedyś, po reprymendzie władzy
Niepocieszony piwo popijał
Dając frustracji głębi wyrazy
Czoło co chwila o stół obijał

Zasłynął przy tym słowa skandując
W proteście skargą serca oddolną
Prawdą bezwzględną wokoło plując
„Jam jest poeta! Mnie wszystko wolno!”

Na stacji zapomnienia


Nie na każdej stacji się zatrzymuje
więc mało kto nań bilet kupuje

Zaś ja co niedziele to robię
i siedząc na peronowej ławeczce
przejeżdżającym się przyglądam

Mając nadzieje że właśnie ten
na mojej stacji się zatrzyma
i na peron wesoło wysiądą

Kolorowe marzenia i sny
których od lat wypatruje
na małej stacji zapomnienia

Ktoś kto kocha żyć


Jutrem się nie martwi
dniem dzisiejszym żyje
nad smutkiem się pastwi
uśmiechem go bije

Jutrem się nie martwi
daną chwilą żyje
idąc się nie garbi
życie z niego bije

Tak wygląda ktoś
kto losowi mówi dość
ktoś kto sobą umie być
ktoś kto bardzo kocha żyć

Smutna chwila w życiu poety


Już nie umie wierszy pisać
Już nie umie w nie się wczytać
Dlatego siedzi i popłakuje
Zal i smutek kumuluje

Jednak serce mu podpowiada
Śmierć to nie parawan
Każe podnieść głowę do góry
Wysoko aż po chmury

Tam odnajdziesz pytanie
Co się z bliskim teraz stanie
Potem pokaż śmierci veto
i znowu stań się poetą

-- 28 paź 2014, 2014 15:08 --

Drwina i głupi śmiech

Gdy ktoś z ciebie drwi
albo głupio się śmieje
prawdą go bij
po całym ciele

Tak by go przerosło
że to co komu robi
do jego serca doszło

Może wówczas zrozumie
że ta drwina i śmiech
są po prostu głupie

Wszystkich Świętych i Zaduszki po mojemu

Chociaż cmentarz to smutne miejsce
dziś raduje się dusza moja i serce
pamięcią wracam do minionych chwil
do czasów gdy ktoś bliski ze mną był

Myślę ożyciu myślę o przemijaniu
myślę o niebie o beztroskim raju
w którym ktoś bliski odnalazł drogę
na którą spokojnie dziś patrzeć mogę

Drogę którą oświetlają dziś znicze
których jest tyle że ich nie zliczę
które tajemną moc w sobie mają
które dziś wzrok mi zraszają

Błąkającym się po cmentarzu duszom
drogę świętą pięknie oświetlają
Tak przezywam Wszystkich Świętych
i Zaduszki które późnym wieczorem
przytulam do poduszki

Zamyślony na spacerze

Głową w słup walnął
potem go przeprosił
po chwili się ocknął
i głośno zaklął

Kurka wodna
tego już za wiele
nawet na chodniku
wiatr w oczy mi wieje

A słup jak to słup
stał nie wzruszony
na jego czubku
siedziały wrony

Które głośno krakały
chyb się z niego śmiały
lecz mu było nie do śmiechu
udał że nic się nie stało
i odszedł w pośpiechu

Kiedyś na Słowiańskiej stał słup na środku chodnika
w którego walnąłem na spacerze .
W pierwszej chwili myślałem ze z kimś się zderzyłem
i autentycznie powiedziałem przepraszam .
Owe zdarzenie zainspirowało mnie do napisania
zabawnego limeryku - mam nadzieje że rozbawił .

Miłosne wariacje


W kolejna rocznice ślubu zapytała
kochanie czy pamiętasz nasze
pierwsze wspólne śniadanie
pierwszy obiad i kolacje

Czy pamiętasz pierwsze przy
świecach miłosne wariacje

Tak pamiętam odpowiedziałem
to były najpiękniejsze w chwile
które do dziś przetrwały
które czasowi się nie poddały

To dobrze że wciąż pamiętasz
powiedziała tuląc się do mnie
a ja czując jej ciepło poczułem
się kolejny raz cudownie

-- 9 lis 2014, 2014 11:47 --

Moja modlitwa

Wieczorem się rozliczam
z dobrego i zła
umysł i ciało oczyszczam
z zamarzanego tła

Wieczorem się rozliczam
z minionego dnia
niczego nie przemilczam
prawda ulgę mi da

Tak wygląda ma modlitwa
którą księżyc podgląda
wieczorna z dniem bitwa
szczera i swobodna

Samotna i zapomniana

Jeszcze nie dawno
wesoło się śmiała
po lasach i łąkach
swobodnie hasała

W barwnej sukience
z wiatrem się kumała
oczy miała duże piękne
innych nimi czarowała

Dziś na skraj u lasu stoi
samotna zapomniana
wiatr targa jej włosami
twarz pokrytą ma łzami

widać że się czegoś boi
i nie potrafi uwierzyć
iż zima też pola lasy
i łąki pięknie ustroi

-- 19 lis 2014, 2014 16:34 --

Dwie godziny

Dwa godziny się starałem
dwa godziny się męczyłem
Barwne słowa dobierałem
ręce i umysł dręczyłem

W końcu krzyknąłem o rety
skończyłem wiersz pisać
Wreszcie doszedłem do mety
która inni będą czytać

Wiersz o kwiatach i łąkach
wiersz o życiu i śmierci
O spotkaniach i rozłąkach
który wzrok i słuch kręci

Wiersz o snach i marzeniach
który sam się broni
O ludzkich korzeniach
mających w sobie ciepło
i dużo woni

-- 19 lis 2014, 2014 16:35 --



-- 19 lis 2014, 2014 16:36 --



-- 19 lis 2014, 2014 16:43 --

[quote="Waldemar"]Samotna i zapomniana

Jeszcze nie dawno
wesoło się śmiała
po lasach i łąkach
swobodnie hasała

W barwnej sukience
z wiatrem się kumała
oczy miała duże piękne
innych nimi czarowała

Dziś na skraj u lasu stoi
samotna zapomniana
wiatr targa jej włosami
twarz pokrytą ma łzami

widać że się czegoś boi
i nie potrafi uwierzyć
iż zima też pola lasy
i łąki pięknie ustroi

-- 19 lis 2014, 2014 16:34 --

Dwie godziny

Dwie godziny się starałem
dwie godziny się męczyłem
Barwne słowa dobierałem
ręce i umysł dręczyłem

W końcu krzyknąłem o rety
skończyłem wiersz pisać
Wreszcie doszedłem do mety
która inni będą czytać

Wiersz o kwiatach i łąkach
wiersz o życiu i śmierci
O spotkaniach i rozłąkach
który wzrok i słuch kręci

Wiersz o snach i marzeniach
który sam się broni
O ludzkich korzeniach
mających w sobie wiele
ciepła i dużo woni

-- 19 lis 2014, 2014 16:48 --

Ostatnie dwa wiersze są okej - powyższe są z błędem nie umiem ich skasować .
Za co serdecznie przepraszam .

Miłość prosta i przyjemna

Nie musisz nic mówić
ani szeptać
Nie musisz od rana po
kuchni dreptać

Wystarczy że obok usiądziesz
swe spracowane dłonie
ku moim wyciągniesz

Że swym uśmiechem
poranną kawę osłodzisz

Przecież miłość to nie
słowa i czyny
Nie trzeba wdrapywać
się na wyżyny

Wystarczy zwykły mały gest
który równie jak ona
ciepły i miły jest

Nie musisz nic mówić
ani szeptać kochanie
Ona i tak do końca
z nami zostanie