Zapomina i pamięta

Zapomina gdzie mieszka
zapomina jak się nazywa
Zapomina ile ma lat
lecz doskonale pamięta
kto po cichu go przeklina

Tak tak moi mili to prawda
to jego własne dzieci
Dla których jego światło
już jasno nie świeci

Więc proszę wszystkich
nie wstydźmy się tych ludzi
Niech codziennie rano
nas uśmiech ich budzi

str. 1
OSĄDZONA ZA ŻYCIA

Spotkanie poetów,
matka z córką
siadły w ostatnim rzędzie.

Niby nic dziwnego.
Normalnie jak wszędzie.
Patrzysz na relacje między kobietami,
Są razem, lecz przepaść czuć między nimi.

Jedna osądzona przez córkę za życia,
Druga podkreśla akcent jej bycia.
Starsza pani, siwiutka,
pełna uroku i wdzięku.
I ta młodsza,
matkę strofuje bez ustanku.

Co matka zrobiła tak strasznego,
Że taktujesz ją jak coś gorszego.
Nie patrzy na to, co ona czuje,
Lecz brutalnie do ziemi ją wkopuje.

Już skazała, potępiła,
teraz krytykuje i ośmiesza.
Aby spokoju nie zaznała,
Tak kręci, tak miesza.

Powiedz, dlaczego tak umilasz matce ż,
Tobie dała, co miała, żyła cichutko, skrycie.
Ojciec was zostawił, założył inną rodzinę,
Kto osądu dał Ci prawo, dlaczego na nią rzucasz winę.

Kwidzyn, 21-06-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Trudno pojąć a jednak się zdarza

Całego siebie oddał
rzucił na kolana
cały swój świat

Dniem i nocą dla niej
marzył - wróżył z gwiazd
Sobą dla niej był
nie żałował minionych lat

Jednak ona nie zrozumiała
pozwoliła by wolno wiądł
wyhodowany przez nich kwiat

Dziś mówi - mam dość
i rzuca wszystko na wiatr
który w nieznane minione
pcha

Miasto bliskie mi i wam

Kwidzyn miasto młodych ludzi
pełne kwiatów zachwyt budzi
Miasto które dobrze znam
miasto bliskie mi i wam

Tu są piękne zielone parki
i stare przy zamkowe uliczki
Na kamienicach ciekawe tabliczki

Tu jest zamek i jego komnaty
których w dzień i nocą
pilnuje niedźwiedź kosmaty

Tu są baseny i hale sportowe
alejki kwiatowe i trasy biegowe
Dlatego bardzo się ciesze
że tu się urodziłem i wychowałem
jego ciekawą historię poznałem

Kwidzyn miasto bardzo mi drogę
dlatego tylko je
że wszystkich polskich miast
najbardziej kochać mogę

No, no brawo. A ja jeszcze nic na ten temat nie napisałam.Jestem w Kamiennej Górze. Po powrocie trzeba będzie o tym pomyśleć.


Pozdrawiam z pięknego zakątka Polski

Irena

Witaj Ireno - dzięki za ciepłe słowo i pozdrowienia.
Czekam na twój wiersz o naszym mieście .
Pozdrawiam równie serdecznie

Mnie się również podoba

Puk,puk nie umiem odczytać kto odpowiedział oprócz Waldiego. Pomóż mi poznać Ciebie?

Pisze wyraźnie ,Nasz forumowy < Komin > . Miłośnik tego i owego Kwidzyńskowego .

Jest to wyznanie kwidzynskiego bezdomnego, ktory przestrzega przed wpadnieciem w stan alkoholowego upojenia i jego konsekwencjami, wyklu-
czeniem, osamotnieniem, wpadnieciem w odchlan bez mozliwosciom powrotu

JA, ALKOHOLIK

Miałem rodzinę, lecz coś mną targało,
Czegoś chciałem, czegoś mi brakowało.
Koledzy więcej radości dawali,
Oni się śmiali, wódką częstowali.
W swe szpony złapał, trzymał bezlitośnie,
Czekał wytrwale, aż nałóg wyrośnie.
Alkohol zmienił duszę mą i ciało,
Odsunął tych, co serce me kochało.

Ref. Hej wódko, byłaś zaborcza, uparta,
Zniewoliłaś, byłaś wściekła, zażarta.
Zaplanowałaś, zabrałaś mi wszystko,
Podstępem zgasło rodzinne ognisko.
Boże, rozpędź tę lokomotywę,
Która utnie wódki zapędy chciwe.
Pozwoli żyć bezpiecznie,
Wódce drzwi zatrzasnąć ostatecznie.

Wnętrze me pełne, środek dwa promile,
Czas na wytrzeźwienie, teraz trudne chwile.
W środku trzęsie, do ładu dojść nie można,
Jak wytrwać? Walka ciężka, lecz ostrożna.
Nic nie ważne, żona, dzieci, rodzina,
Wódka trzyma, nie chce puścić gadzina.
Może już czas zacząć myśleć o sobie,
Chęć życia wróciła, drgnęło coś w Tobie.

Ref. Hej wódko, byłaś zaborcza…

Bądź dobrym szefem, mój drogi przyjacielu,
Załoga z Tobą zatańczy jak na weselu.
Każdy przyniesie z sobą radości mieszek
I twarz ich pokryje zadowolenia uśmieszek
Możesz wnieść w ich życie wiele zadowolenia,
I w zamian bez trudu wykonać zamówienia.
Zazwyczaj zbieramy to, co zasiejemy,
W zgodzie żyć będziemy, wyniki osiągniemy.

Ref. Hej wódko, byłaś zaborcza…

Patrzę przed siebie, idzie zakonnica,
To jest oznaka zmęczenia od picia.
Nie wytrzymujesz, odpocząć znów musisz,
Odpuść trochę wódko, ty mnie znowu dusisz.
Muszę się przespać, nabrać sił troszeczkę,
Nie ważne gdzie śpię, w łóżku, na ławeczce.
Czuję załamanie między dwoma stanami,
Czas picia wódki, trzeźwienia czas mamy.

Ref. Hej wódko, byłaś zaborcza…

Kwidzyn, 2014-05-24 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

str. 1
Z Ł Y S E N

Wstajesz rano
Złym snem poruszona
Jesteś wyczerpana
I bardzo zmęczona
Jesteś tam
Bezpieczna w swoim domu
Coś jednak czyha
Znienacka, po kryjomu

Rozglądasz się
Ktoś leży u twego boku
Wysuwasz się
Oddalasz krok po kroku
Sparaliżowana
Strach ciągle prześladuje
Napięcie czuć
Ono w tobie niemoc potęguje

A on jak zwierzę
Szalone przy ognisku
Jest tam też
By przyglądać się tobie z bliska
Stoi tak
Gotowy wciąż do skoku
Warczy znów
Tak jakby był w amoku

Dlaczego znów
Szczerzy zęby uparcie
Jakby chciał
Złapać cię na pożarcie
Co w nim jest
Że krzyczy wciąż i gniewa
Pożąda wciąż
A jeszcze Ciebie nie ma

Kwidzyn, 28-03-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Śmie twierdzić że nie każdy

Ponoć każdy ma prawo do wolności
ma prawo do własnego życia
ma prawo do miłości

Każdy ma prawo do własnej religii
ma prawo do marzeń i snów
do iskierki która w oddali się tli

Każdy ma prawo do umierania
ma prawo do godności
do płaczu i śmiania

Ponoć każdy do tych praw ma prawo
jednak ja mam duże wątpliwości
czy wobec wszystkich owe prawa
sprawiedliwie przestrzegane są

Daje do myślenia

Cieszę się bardzo że daje do myślenia - niestety tak jest - a mogło by być tak pięknie ...
pozdrawiam.

Spojrzeć głęboko w lustro - tam iskierka się tli

Dziś niestety nie jest mój dzień
denerwuje mnie nawet własny cień
Chodzę i szukam sam nie wiem czego
wisielczy humor mam mało tego

Zaczynam myśleć czy to ma sens
ubrać spodnie czy ubrać dres
Jakby tego było za mało
na żale mi się zebrało

Więc spojrzałem głęboko w lustro
siebie zobaczyłem nie żadne bóstwo
Potem szybko za pióro chwyciłem
i ten smutny wiersz spłodziłem

Wiersz o szybkim przemijaniu
o głośnym w próżnie wołaniu
Próżnia która przeraża
która mój smutek przetwarza

Lecz mimo to gdzieś daleko się tli
iskierka która umili mi
następne wiosenne dni