str. 1
OSACZONY

Zakładają rodziny,
By móc, dla niej żyć,
Kobieta i mężczyzna
Chcą dla siebie być.
Początki zwykle piękne
Życie w miłości,
Później może być różnie,
Gdy życie w złości.

Bywają tacy mężczyźni,
Co osaczają,
Normalnie żyć nie dadzą,
Bo zniewalają.
Bywają też kobiety,
Takie bezwzględne,
Mężczyźnie zabierają
To, co niezbędne.

Dziś takiego człowieka
Z dali poznałam,
Rozbitego wewnętrznie
Los podsłuchałam.
Człowieka zduszonego,
Brak mu miłości,
W środku tak dobitego,
Skutek naiwności.

Dla niego całym światem
Była rodzina,
Tylko żona i córka
Dumy przyczyna.
Żeby żonie dogodzić
Dawał jej wszystko
Ale ciągle było źle,
Rozpacz blisko.

Gorycz miłość zabija,
On osaczany,
Coraz więcej żądała
Jest zastraszany.
Jak wyrwać się z niemocy,
Zaznać spokoju,
Jak tu pozbyć się strachu,
Nerwowego rozstroju.

Człowieku osaczony,
Walczysz o córkę,
Chcesz odejść z tego świata,
Masz jeszcze furtkę,
Nie zostawiaj córki samej,
Duszy w potrzebie,
Dla niej jesteś tym ojcem,
Popatrz na siebie.

Żyłeś sam bez rodziców
Chcesz dla niej tego,
Uczucia samotności
Bez ojca swego,
Zapewnij bezpieczeństwo,
Daj jej ochronę,
Przywróć jej twarzy uśmiech,
Wtedy poczuje obronę.


Kwidzyn, 06-03-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

To nie coś co być może się uda

Napisać wiersz o niczym
można w każdej chwili
By napisać dobry wiersz
trzeba otrzeć się o wenę

Która prostoty nie toleruje
potrzebuje wzniosłych słów
Byle czym się nie zadowoli
wysoko poprzeczkę zawiesza

Tak tak mój drogi czytelniku
poezja to nie jakiś tam żart
Trzeba umieć ją oszlifować
nie wróżyć jej sensu z kart

By później podczas czytania
smakowała jak wiejski chleb
By sobą nas oczarowywała
żeby była jawą a nie snem

Przecież poezja to niezwykłe
tam coś co być może się uda

Białki / 12.05.2015

Dążenia

W głębi świadomości iskra jakaś błyszczy
Niby aurę tworzy cudnego olśnienia
Rodzi się niepokój w sadzawce znudzenia
Co przyniesie w darze i marzenia ziszczy

Niby w otoczeniu rodzą się spełnienia
Jako zbieg przypadków chwilowych okazji
Ale prze do tego wnętrze twych fantazji
I chęć wydostania z czeluści cierpienia

Kwidzyn 13 05 2015

Witam kolegę po fachu przemówił do mnie twój wiersz - zmusił do refleksji - wygrałeś tym wiersze.
Proszę o więcej - w miarę możliwości oczywiście .
Udanego popołudnia życzę

str. 1
REZULTAT

Co jaśniejsze od słońca
Co unicestwić może świat
Co przeniknie przez wnętrze
Planecie zabierze kwiat

Co zniszczenie tak sieje
Co wybawienia ma gest
Co w pył wszystko zamienia
Jaki przejść trzeba chrzest

Janiszów, 13-05-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Dziękuję za umieszczenie mnie na pierwszym miejscu w rankingu. Obym temu dalej sprostał. Ale Irena mnie bije ilością utworów, że już nie wspomnę o tobie Waldemarze. Jesteś tu pełnoprawnym gospodarzem i nikt ci tego nie odbierze. Na niektóre twoje wiersze, jak zauważyłeś, usiłuję odpowiadać, więc nie mniej mi tego za złe.

Bądźmy dla innych guru

Zachować spokój ducha
nie dać się ponieść emocją
Niech oczy mądrze patrzą
niech serca mają racje

Niech czas będzie łaskawy
nie przyciska nas do muru
Wróg niech będzie mały
bądźmy dla innych guru

Bo życie jest zbyt piękne
szanujmy jego wyzwanie
Nie mówmy że nam obojętne
co się jutro z nami stanie

PRZEKAZ

Zadaję sobie pytanie
Czy chcę dla innych być guru
Tak chciałabym sobą zostać
Nie nosić złota kolorów

Piszę, by docierał przekaz
Do czekających na niego
By mogli połączyć myśli
Czuć bliskość bliźniego swego

Pięknie ujęte wezwanie
Do zachowania spokoju
Mądrości oczu i serca
Nie podsycać niepokoju

Życie pełne niespodzianek
Nie znosi obojętności
Jest ciągiem akcji i tempa
Czasu spokoju, wytrwałości

Przeżywać życie z godnością
Siejąc uśmiech, dawać dobro
Połączmy siły w dążeniach
Zbudujmy przyszłość dozgonną.

Janiszów, 14-05-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Twoje wiersze mają coś takiego, czego określić nie umiem. Mają swoją melodię i wdzięk. Trudno, ja tak nie potrafię,ale podziwiam Twój styl.

Irena

Witam cię serdecznie - czas zrobi swoje - ja pisze wiersze od młodzieńczych lat - pisanie sprawia mi przyjemność
zwłaszcza wówczas gdy trafiam do czytelnika .
Tak więc nie przejmuj się - pisz - twoje wiersze też mają swój styl .
Widać to po ilości wyświetleń - Kwidzynianie - a oto w tej zabawie chodzi nasz czytają .
Miłego wieczoru ci życze

Witam cię serdecznie - ucieszył mnie twój wiersz Irenko - a czemu to zostawię dla siebie.
Poetycka tajemnica - przyszłość się liczy ja to rozumiem i doceniam .
Fajnie było u ciebie ...
Miłego ci życzę

Ciekawa jestem , co Państwo myślą o wierszu , w którym przekazuję myśli noworotka. Wiem, że jestem tylko amatorem, ale zadaniem jakie sobie wyznaczyłam, jest przekazywanie myśli, uczucia, czy stan psychiczny człowieka. Życzę przyjemności z czytania.

Pozdrawiam
Irena

PRZYTUL MNIE

Zmęczenie się wkradło po walce z naturą
Szukam swego ciepła, wszędzie się przytulam
Powrotu już nie ma, bo drzwi są zaparte
Ja im nie wierzę, oni mówią żartem

Wiercę się, krzyczę, chcę tamtego miejsca
Szukam znanej muzyki, tamtego serca
Lecz jego nie znajdę, bo go tutaj nie ma
Zmęczony przysypiam, wkoło coś się zmienia

Teraz mnie wzięli i gdzieś tam ponieśli
Może to prawda, może mi się nie śni
Dokąd mnie niosą, widać szpitala sale
Swą melodię słyszę, tamto serce znane

Tulę się do niego, przez jakieś pagórki
To są przecież piersi, a te dwa, to sutki
Chwytam mocno za nie, bo mi ktoś odbierze
Nie oddam nikomu, mówię wam szczerze

Więc ciągnę do siebie, ile mam sił w ustach
Pokarm wypić do dna, to jest ma pokusa
Chcą mi je zabrać, trzymam też rękami
Tak zmęczony usypiam przy piersi mamy

Na zawsze zostały do piersi ciągoty
Do nich się tulę, by dotknąć pieszczoty
Nic mnie nie obchodzi, ze już blisko setka
Zawsze mi potrzebna kochana kobietka

Do niej się przytulę, jej oddam się cały
To jej chcę podać ten mój światek mały
I choć jest trudno wyżyć bez pieniędzy
Ale bez kobiety świat cię już nie kręci

Jeśli masz kobietę, nie szukaj nic więcej
Ona da ci chwile życiem tętniące
O takich pieszczotach niejeden marzy
Wiele miłych wspomnień codziennie kojarzy

Takie ciasteczka chrupie się z ochotą
Gdy takich nie masz, szarpiesz się z tęsknotą
Zapamiętaj sobie do grobowej chatki
Że pokarm wyssałeś z piersi swojej matki

Kwidzyn, 09-11-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Kiedy wreszcie

Wśród tłumu już u niewielu błyszczą oczy młodości
Szarość przyćmiewa codzienność. Każdy odczuwa niemoc
Horyzont głosi ponure wieści zamiast radości
Po okolicy hula bezład i kurz oraz przemoc

W domach wciąż z kranów cieknie, kapiąc wielkimi kroplami
Kwiaty nie podlewane patrzą w dół niczym staruszki
Jakby to co być miało, wszystko zostało za nami
A będzie już tylko śmietnik i wokół puste puszki

Z telewizorów słychać ciągłe o litość błaganie
Dla dzieci, którym nie dana pogoda dojrzewania
Jak znikają dziewczynki, gdy porywają je dranie
Tak przecież zło się panoszy już od swego zarania

Ludziom ścina się głowy tylko dlatego, że inni
Sprawuje sądy bestialskie na bliźnich swego kraju
By karmić ambicję władzy, czy winni, czy niewinni
Robiąc tak, bo od wieków jest przecież w dawnym zwyczaju

Może niewiele można zrobić, by tego nie było
By stało się pogodnie i ludzie szczęścia zaznali
By zawsze świeciło słońce i wkoło było miło
A wszyscy do wszystkich wokół zawsze się uśmiechali

Kiedyż to wreszcie będzie i kiedy nami owładnie
Że odnajdując sposób, co w nas jest złe w kąt rzucimy
Patrząc w najdalszy horyont z oczu nam łuska spadnie
Na myśl, że innych krzywdząc sami przez to cierpimy

Bo zysk jest wtedy prawdziwy i całokształt kompletny
Jeśli z nas każdy zyskuje kiedy na to się trudził
Wkładając całą nadzieję, że efekt będzie świetny
By posiąść zadowolenie przy satysfakcji ludzi

Irenada

Znalazła miejsce wśród ludzi
Żyje jak umie najlepiej
Sobą drugich pokrzepia
I do wytrwania budzi

Samotnie wzmaga się stale
Z kolejnym progiem życiowym
Jak wspinacz i żeglarz gotowy
Nie polec lecz walczyć wytrwale

Wierszami swe życie znaczy
Zadając ważne pytania
Wnika za nimi w przesłania
By nie dać się nigdy rozpaczy

Sama trwa wbrew przeciwnościom
Z wysiłkiem dla swych zamiarów
Zanim zgliszcza pożaru
Zniszczą to swą bezwzględnością

Stoimy u jej boku
Wspieramy w sile trwania
By żyła na złość przesłania
Żeby iść z prądem potoku

str. 1
WALKA

Co to za potworek
Czy wiesz przyjacielu
Wkradł się tu znienacka
Chciał zabrać już wielu

Wielu się poddało
Nie podjęli walki
Wielu miecz złapało
Nie puściło z ręki

Weź się w garść człowieku
Złap byka za rogi
Posłuchaj doktora
Zna on dobre drogi

Złap głęboki oddech
Ruszaj do roboty
Ta grupa lekarzy
Nie zapomnie o tym

Ona da Ci wsparcie
Tego potrzebujesz
Ona da Ci wiarę
Jej nie zignorujesz

Spójrz na mnie doktorze
Swym łagodnym wzrokiem
Dałeś mi nadzieję
Ja wiem dobrze o tym

Dodałeś mi siły
Wskazałeś mi drogę
Ty mi dopingujesz
Ja Cię nie zawiodę

Nie zmarnuję tego
Co mi życie dało
Chociaż było ciężko
I różnie bywało

Moi przyjaciele
W działaniach wspierają
Oni dają siłę
W walce pomagają

Trzeba będzie uśpić
Czujność tego stworka
Wtedy jest szansa
Wycięcia z żołądka

Mój przyjacielu
Jesteś ze mną blisko
Chociaż w moim życiu
Powstało grzęzawisko.

Kwidzyn, 20-05-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)