PODSTĘPNE WEJŚCIE

Cichutko nie pukając
Wpadł tu jak do schronu
Podstępu używając
Zagościł w twoim domu

Podkradał pożywienie
Rósł cicho po kryjomu
Zaspakajał pragnienie
Nie ujawnił się nikomu.

Ty żyjesz i kwitniesz, rozdajesz swój uśmiech
Ty dajesz, co możesz, ogrzewasz czyjeś serce
Ty patrzysz, jak rośnie, owoc tej miłości
I dziwisz się, jak kwitnie, to znak dojrzałości

Twoje oczy cieszą się, radość promienieje
Twoje usta śmieją, dają znak bliskości
Twoje serce bije, by zaśpiewać głośno
Twoje wnętrze czuje, życie tkasz jak krosno

Nagle ktoś dostrzegł gościa
Tego nieproszonego
Który chciał zabrać życie
Widział przyczajonego

Odkrył go przypadkowo
Jak się gnieździł w jej domu
Zbadał ciało na nowo
Wezwał pomoc po kryjomu

Ty żyjesz i kwitniesz, rozdajesz uśmiechy
Ty stajesz do walki, u boku lekarze
Ty dostajesz wsparcie, podają Ci rękę
Wierni przyjaciele, zwalczą twą udrękę

Lekarz da Ci pewność, on wie, co ma zrobić
Lekarz weźmie w ręce, od złego obroni
Nie dajcie się zwodzić złośliwemu stworkowi
Bo w życiu się godzi, walczyć o świat odnowy.

Elbląg, (szpital onkologiczny) 28-05-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

Walcz

Jaką drogą trafia. Jak tu się pojawia
Co to powoduje, że tutaj zostaje
Czemu ciebie wybrał i do wnętrza wdziera
A potem już tylko wszystkim serca kraje

Gdzie szukać przyczyny szaleńczego fatum
Które nagle kwitnie i owoc wydaje
Trzymając za szyję żeby uszło życie
Bo tak jego wartość najlepiej oddaje

Mobilizuj - krzyczy - wszystkie swoje siły
Broń swojego prawa do ludzkiego życia
Nie daj się pokonać. Wykończ swego wroga
Zawsze jest możliwe nowe do zdobycia

SZEPT

Czemu wszędzie tak cicho,
Czemu wszędzie tak głucho.
Wsłuchuję się w tę ciszę,
Może jej żart usłyszę.

Kładę się spać i czekam.
Zamykam oczy, szukam.
Zmieniłem motto, pukam.
Dotknij mnie, ja Cię kocham.

Przeżyłem tyle.
Oddam wszystko za jedną chwilę,
By tulić ten kwiat,
Jaki podarował mi ten świat.

Czaruje śmiechem,
Ten dźwięk - niesie się echem.
Kwitnie w miłości,
Ona już w moim sercu gości.

Czarownice czekały,
Serce moje skraść chciały.
Przyleciały na miotle,
Wracały wielokrotnie.

Poruszyło nią motto,
Dziękuję Bogu za to.
Pozostała nadzieja,
Miłość to czas olśnienia.

Pragnę przytulić,
Rozgrzewać i zatrzymać Ciebie,
W sobie rozkochać,
Poczuć się tak, jak w siódmym niebie.

Do serca pukam,
Bo kocham Cię i nadzieję mam,
Że taką miłością
Obdarowany będę sam.

Czemu wszędzie tak cicho,
Czemu wszędzie tak głucho.
Wreszcie usypiam i śnię,
Że z Tobą śniadanie jem.

Z uśmiechem zaczynam dzień,
Zmień moje życie, zmień.
Dodaj trochę radości,
Z Tobą niech miłość gości.

Kwidzyn, 20-10-2014 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

str. 1
PERTRAKTACJE

Wiem, że jesteś podstępny
wiem, jesteś wybuchowy
wiem, że umiesz krew wyssać
do ataku gotowy

Zawrzyjmy teraz układ
takie porozumienie
uśnij i śnij w kąciku
zaspokój snu łaknienie

Ja będę po cichutku
drzemać razem z tobą
lekarze delikatnie
zajmą się mną i tobą

Utul zmęczoną głowę
w kąciku mego żołądka
zwiń pazurki niewinne
i podkurcz je do środka

Zaśnij tak przytulony
w marzeniach swych przez chwilę
lekarze cię przeniosą
rozkoszy doznasz tyle

Zastanów się mój raczku
nie odrzucaj marzenia
zobaczysz, jak świat wygląda
bo co masz do stracenia

Wiozą nas korytarzem
na salę operacyjną
ja głaskam delikatnie
okrywam błony pierzyną

Lulaj, że lulaj, mój raczku
przykryty błoną żołądka
śpij spokojne wtulony
nie szukaj innego zakątka

Elbląg, 01-06-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)

No pasaran

Nie ufaj mu. Bądź gotowa
Uzbrajaj organizm w siły
Niech twa immunologia
Wypruwa z siebie żyły

Rak przecież to podły zdrajca
Gotowy na atak nowy
Można go jednak ujarzmić
Poprzez tryb życia zdrowy

Wypełniaj organizm wszystkim
Co z nim do walki niezbędne
I zbrój się nieprzejednaniem
bezwzględnym, mówiąc oględnie

POWIEW WIOSNY

Stoi wpatrzona w morskie fale
Owiana świeżości podmuchem
Szum fal słyszy doskonale
I owadów brzęk za uchem

W horyzont oczy skierowane
Słuchają głosu z głębin morza
Coś zbliża się niespodziewanie
Coś niesie jej poranna zorza

Smutek lico jej pokrywa
Łezka pojawiła się w oku
Nagle wiatr się zrywa
Twarzy nadał uroku

Zbudź się, nie czekaj dłużej
Weź życie w swoje ręce
Idź dalej, czasu szkoda
Dogoń go jak najprędzej

Wiosna niesie Ci radość
I do Twych drzwi wciąż puka
Przywitaj ją serdecznie
Bo ona Ciebie szuka.

Otwórz szufladę myśli
Przypomnij piękne chwile
Pierwszy dzień wiosny witaj
Dla siebie zrób chociaż tyle

Patrz jak świat tętni życiem
Wszystko wkoło rozkwita
Wyrzuć z serca chorobę
Niech uśmiech wciąż Cię wita

Rozwiń skrzydła szeroko
Wiatr przepędzi chorobę
Ty rządzisz swoim ciałem
Pokonaj tę przeszkodę

Kwidzyn, 20-03-2015 Irena Dudek (pseud. Irena Ilczyszyn)
Wiersz ten jest przykładem połączenia form tradycyjnej z współczesną. Jest zarówno dla tych, którzy przekazując swoje
uczucia do publikacji wolą formę tradycyjną i dla tych, którzy wolą formę współczesną.

Jeszcze nie

Stoimy na progu przemijania
Uderza w nas destrukcja
Spycha w czeluść
Niepotrzebnych

Czy nic od tej chwili nie wolno
Czy być, to luksus
A trwanie -
Nietaktem

Nawet spod kamienia
Znajdą
A za drzwiami
Dostaną

Jedno możesz
Zaprzeć się nogami
Że nie chcesz
Że nie teraz

Bo to miejsce
Jest twoje
Okupione
Twym życiem

JESTEM TU

Jesteśmy razem w szpitalu
Każdy o kimś tu marzy
Komuś świat się wywrócił
Ktoś inny nie kojarzy

Tutaj człowiek opuszczony
Temu brak motywacji
Ten o kogoś się boi
Tamten nie chce kolacji

Jedni leżą tak w milczeniu
Wtuleni w róg poduszki
Inni nie wytrzymują
Krzyczą z bólu za łóżkiem

Tak mijały dni w szpitalu
Pełne żalu, goryczy
Tak w zapomnienie szedł czas
Ktoś uciekł, już nie krzyczy

Znów kogoś dopadł inny stwór
I znów kogoś przyjęli
Bo któż mógł się spodziewać
Że tutaj się coś zmieni

Ktoś przybył, wlał trochę życia
Wpuścił trochę świeżości
Dodał szczyptę otuchy
Pokazał znak ufności

Nie sztuka innych zamartwiać
Brać tylko od drugiego
Sztuka razem się wspierać
Wybrnąć ze stanu złego

Ktoś, by wyciągnąć z przepaści
Żartem go przekieruje
Zachęci do działania
Mleczka też ugotuje

Już wiedzie wszystkich za rękę
Wprowadza po kryjomu
Daje plecak uśmiechów
I tak jesteśmy jak w domu

Już dosyć poniewierania
Pogłębiania depresji
Idź dalej przez swe życie
Nie czuj w sobie agresji

Elbląg, 07-06-2015 Irena Dudek (ps. Irena Ilczyszyn)
Wojewódzki Szpital Zespolony w Elblągu, Oddział Chirurgii Onkologicznej

JESTEM TU
Jesteśmy razem w szpitalu
Każdy o kimś tu marzy
Komuś świat się wywrócił
Ktoś inny nie kojarzy
Tutaj człowiek opuszczony
Temu brak motywacji
Ten o kogoś się boi
Tamten nie chce kolacji
Jedni leżą tak w milczeniu
Wtuleni w róg poduszki
Inni nie wytrzymują
Krzyczą z bólu za łóżkiem
Tak mijały dni w szpitalu
Pełne żalu, goryczy
Tak w zapomnienie szedł czas
Ktoś uciekł, już nie krzyczy
Znów kogoś dopadł inny stwór
I znów kogoś przyjęli
Bo któż mógł się spodziewać
Że tutaj się coś zmieni
Ktoś przybył, wlał trochę życia
Wpuścił trochę świeżości
Dodał szczyptę otuchy
Pokazał znak ufności
Nie sztuka innych zamartwiać
Brać tylko od drugiego
Sztuka razem się wspierać
Wybrnąć ze stanu złego
Ktoś, by wyciągnąć z przepaści
Żartem go przekieruje
Zachęci do działania
Mleczka też ugotuje
Już wiedzie wszystkich za rękę
Wprowadza po kryjomu
Daje plecak uśmiechów
I tak jesteśmy jak w domu
Już dosyć poniewierania
Pogłębiania depresji
Idź dalej przez swe życie
Nie czuj w sobie agresji
Elbląg, 07-06-2015 Irena Dudek (ps. Irena Ilczyszyn)
Wojewódzki Szpital Zespolony w Elblągu, Oddział Chirurgii Onkologicznej

http://ukryteterapie.pl/strona/nowotwory

Wiersz, jak zwykle frapujący, ale temat programu antyrakowego w naszym wydaniu, zapodany w odsyłaczu, to zwykła proza życia, nie do sforsowania. Bo, albo minimum, jakie zapowiada projekt, albo totalny atak, proponowany w uwagach, któremu też brak jednego. Jak, zgodnie z konstytucją, narzucić społeczeństwu reżim zdrowego życia. To tyle.

-- 13 cze 2015, 2015 20:31 --

Wybrał najlepsze
Ugryzł kawałek
Resztę wyrzucił
Tak robi stale

Co za rozrzutność
Toż za to karzą
Dał więc odpowiedź
Walczę z podażą

Witam serdecznie - miesiąc mnie nie było - zdrowie nie dopisało - musiałem odwiedzić szpital - coś strasznego .
Ale dzięki Bogu powoli wracam do zdrowia .

Na początek skromny wiersz o chwilach które przeżyłem .

Białego się bałem

Miesiąc mnie nie było
wierszy nie pisałem
Serce bardzo mocno biło
o minionym rozmyślałem

Świat stracił kolory
w głowie smutek żal
Białego koloru bardzo
mocno żem się bał

Dziś jestem już w domu
do zdrowia dochodzę
Uśmiecham się do życia
o lepsze dni proszę

Znowu piszę wiersze
ciepłe czułe zrozumiałe
Które swym światłem
zagoją mą ranę

Tylko jedno jest nam dane

W codzienności zapominamy
jak pięknym jest darem
zbyt często je kaleczymy
mimo że jedno jest nam dane

Tak tak drogi czytelniku
już wiesz o czym mowa
o czymś co co dzień inaczej
do każdego z nas woła

Trudne drogi pokazuje
uczy pokory i skruchy
zmusza do śmiechu i żalu
pokazuje jak omijać
mamy wysokie mury

Uczy się sobą radować
pokazuje jak jest wielkie
więc na jego mecie się
nie smućmy - podajmy mu
rękę mówiąc że było piękne

C'est la vie

Życie jest piękne i pokręcone
Są też opinie, że crazy life
Czy mniej, czy bardziej jest ułożone
Czasem się uda, że jest na five

Bywa też trudne, jak skok na banji
Rzadko się poddać kontroli chce
Zdarza się nawet jak w grze Jumanji
Doświadcza wszystkich. Ciebie i mnie

Jedni tak mają aż do starości
Innym trwa choćby i parę lat
Nieraz jest podłe, że aż nas złości
A bywa z nami, jak za pan brat

Czasem się zdaje, że umrzesz z nudów
Ale po chwili wszystko się zmienia
Chwyta w wir życia pełnego trudów
I tobie z tyłka wypędza lenia

bardzo dobrze napisane, uwielbiam takie klimaty, masz coś jeszcze do zaprezentowania?

Na życzenie koralgola23

Meteorologia

Skąd wiatr przybywa, kiedyś badano
Zmoczonym palcem wodą.
A chmury z kształtu i też koloru
Rządziły się pogodą.

Często bywało, gdyś nie przewidział,
Jak zaskoczyła zima
I zanim zdjąłeś zimowe wdzianko,
Cieplejszy nastał klimat.

Byli już wtedy znawcy pogody,
Co wypatrując w dali,
Stwierdzali, kiedy zmiana nadejdzie,
Choć czasem ludzi nabrali.

Tak całe wieki, mimo niewygód,
W skwarze, lub z góry, strug wody.
Przyszło przemierzać świata połacie,
Snując prognozy pogody.

Chociaż nad aurą zęby kruszyli,
Tak wielcy, jak i mali.
Z czasem dobrnęli do tajemnicy.
Radę problemom dali.

Powietrze ma ciśnienie i ciepło,
I parę w sobie czuje.
Obraca się wokoło swych centrów.
W niżu i wyżu wiruje.

Fronty wytwarza zimne i ciepłe.
Okluzję też utworzy,
Wtedy gdy ciepła masa powietrza
Na zimną się nałoży.

Do tego inna, zimna podpłynie,
Lecz z innego kampusa
I multum różnych chmur się wytworzy.
Od mgły, aż do cumulusa.

Lecz najgroźniejszy cumulonimbus.
Pioruny śle, aż się błyska.
Chlapiąc ulewą, a nawet gradem,
Żeby pognębić ludziska.

A nimbostratus jest też do bani
Z hektolitrami wody.
Jak się uweźmie, to tygodniami
Leje, przynosząc szkody.

W końcu, to jednak wszystko przemija.
Robi się pięknie, słonecznie,
Gdy w chłodnej masie ciśnienie rośnie,
Choć i to nie trwa wiecznie.

Czemu wiruje wciąż w jedną stronę.
W wyżu, niczym zegarek.
A w niżu w zupełnie inną stronę.
Jak karuzela dla lalek.

Podobnie jak dostojne wahadło,
Które z sufitu zwisa,
Zmienia kąt wahań z ziemi obrotem.
To siła Coriolisa.

Zawsze to jednak trzeba uwzględnić,
Gdy gnasz na antypody,
Bo tam cyklony odwrotnie kręcą.
Takie już prawo pogody.

Warstwa powietrza sięga wysoko,
Do tropopauzy końcowej.
Tam jest barycznie bardziej statycznie,
Lecz prądy są strumieniowe.

Niby, im wyżej, tym zimniej bywa.
Para się wtedy unosi.
Ale inwersja jest na przeszkodzie
I chmury pod siebie prosi.

Jak sobie zrobić własne tornado,
By po podwórku hulało.
To bardzo proste, więc służę radą
I będzie wszystko grało.

Najpierw należy podwórko nagrzać
Gorącą wodą wiadrami,
A potem wpuścić zimne powietrze
I problem mamy z nim sami.

Można by takich porad dodawać
Mnóstwo, ale co z tego,
Gdy nadal będziesz żyć w niepewności,
Co z tą pogodą. Kolego.

Do tego służą obserwatorzy
W stacjach na całym świecie.
Mierzą, wpisują co chwila prawie,
Chociaż o tym nie wiecie.

Potem na mapach są nanoszone
Celsjusze, wiatry i bary,
By sytuacja się klarowała
W prognozie. To nie są czary.

Może na krótko można przewidzieć
Wszystko, co do zjawiska.
Jednak na dłużej potrzeba korekt,
Bo sprawa jest nadal śliska.

Chociaż na świecie i w tym sputniki
Służą, gdy taka ich rola.
To, jak na dłużej się gdzieś wybierasz,
Nie wychodź bez parasola.

-- 23 cze 2015, 2015 15:40 --

Komunikacja

Zanim umysł człowieka wspiął się na te szczyty
Gdzie ludzkie pragnienia są ponad przeszkody
Cierpiał każdy w milczeniu niemocą spowity
Z powodu oddalenia. Czy starszy, czy młody

Słano dymne sygnały. Bito też w tam-tamy
Na tabliczkach wyciskano klinową literę
Potem zwoje papieru zdobiono znaczkami
Śląc pieszo, czy konno. Morsem i eterem

Wszystko, żeby wiadomość najrychlej dotarła
Z jak najkrótszą zwłoką, w pełni swej zieleni
Zanim straci swą świeżość, nim nowsza wyparła
Żeby nikt nie przechwycił, gdy się w sukces zmieni

Gdy telegraf wyparło Bella tele-phone
I oplotło świat cały, i jego obrzeża
Zajęło tym bezsprzecznie prymatu koronę
Aż radio to przejęło w najdalszych rubieżach

Naraz algebra Boola otworzyła bramy
Do obliczeń dwójkowych techniki cyfrowej
Odtąd dla procesorów binarne programy
Programiści tworzyli dla idei nowej

Nastał czas Internetu. Świat stanął otworem
Już tylko zaściankowość stała na przeszkodzie
Kto bądź, nabył języków ze szkolnym uporem
Słał e-maile z wieściami, jak echo po wodzie

Tak więc społeczność fanów komputeryzacji
Ścieżkami cyfrowymi połączona wspólnie
Stała się podwaliną nowoczesnej nacji
Bez granic, czy uprzedzeń – mówiąc najogólniej

ty naprawdę dobry jesteś, moje ukłony