Koło historii

Ogarnia mrok co kiedyś widniało jak na dłoni
Już tylko profil jawi a było kiedyś proste
Tło przecież wstępu do rzeczywistości broni
I w tajemnicę zmienia skrywając ją porostem

Potem szeregi tworzy odkrywców tajemnicy
Fanów pcha niewiadoma ciekawych odkrywania
Szukają gdzie zaczepić intuicji kotwicę
I sedna dociec tego co tkwiło od zarania

Tak idzie znowu nowe w starości kół historii
I błędy swe odświeża poddając odkrywaniu
Tego co kiedyś miało sukcesy w pełnej glorii
By niszczyć to zmierzając ku nowemu przesłaniu

Przemierza labirynty pokoleń myśl odkrywcza
Trafiając na bariery w historii dawno znane
Forsować pragnie znowu klęsk opuszczone zgliszcza
Sprawdzając ostrzeżenie na tacy już podane

Witam po długiej przerwie - kłopoty zdrowotne - przezwyciężone...


Nie uciekniemy

Prędzej czy później
nas dogoni
barwne lub szare
wspomnienia uwolni

Więc nie zacierajmy
po niej śladów
spójrzmy jej w oczy
być może trochę zaboli

Nie oszukujmy się
zagrajmy z nią w
otwarte karty

Waldemar, dobrze, że wróciłeś, a "jej" nie można się poddać !

Choć nie dla każdego - wspaniałe było

Odlatują dzikie gęsi
pola sady i łąki
poranki w mglę ubierają

Parki ogrody i lasy
natura kolorem barwi
jaskółki nieba nie zdobią

W alejkach parki liśćmi
miłość sobie wyznają
wiewiórki zmieniają
futerka

Ptactwo ciszej śpiewa
ludzie opał i ziemniaki
do piwnic chowają

Tak tak moi mili
lato się skończyło
jesień zapanowała

Więc proszę bijmy
mu brawo za to że
tak pogodne było

Po uszy w łajnie

Przepił dzień przepił noc
potem tydzień miesiąc i rok
zapomniał co to uśmiech
miłość i lęk przed złem

Raz w parku raz w piwnicy
bywa że i pod mostem
na twardym podłożu śpi
tuląc się do butelczyny

Na którą wyżebrał mówiąc
że potrzebuje na chleb
którego zapachu nie pamięta
bo woli wypić niż zjeść

Wyżalił mi się dziś pewien
człowiek który po uszy
w tym łajnie tkwi

Który myśli że mydło i tak
nie upiększy życia mu
tak jak codzienny łyk
alkoholu

Nic i nikt tego nie zmieni


Człowieku młody i piękny już byłeś
więc cóż jeszcze chcesz od życia
które co dzień o dzień się skraca
powoli zbliżając się do kresu

Kresu który musi nastąpić
tak było tak jest i tak będzie
jest to najsprawiedliwsze prawo
które panuje na naszej ziemi

Prawo którego nie przechytrzy
żaden polityk ani żadna religia
żadne pieniądze rządząca partia
i patrząc jej na ręce opozycja

Bo świat jest tak skonstruowany
że śmierci nikt i nic nie przekupi
ona jest wieczności potęgą która
nigdy się nie skończy

Za późno

Kiedy śmierć wzywa - przychodzą do konfesjonału
Modląc się o przebaczenie
I skarżąc się na swe słabości…
Ale nie ona o to pyta, lecz strach
Jest głucha…
A strach ukrywa najgorsze
Bagatelizuje
Milczy
Stoi z szeroko zamkniętymi oczami
I wiadrem białej farby
By to, co wytyka sumienie zamalować.
Uważa, że kolor jest najważniejszy
A przecież pozostaje kształt…

Wszystko i wszystkich

Kochać wszystko i wszystkich
od świtu do późnej nocy
tak by owe kochanie upiększało
wszystko za dnia i nocy widziane

Czy to naprawdę jest możliwe
takie zadaje sobie pytanie
patrząc na gwieździste niebo
może tam odpowiedz znajdę

Kochać wszystko i wszystkich
wiem - to bardzo trudne zadanie
do którego skromnym wierszem
wszystkich was moi mili namawiam

Wiem że znajda się w śród was tacy
którzy powiedzą - to nie możliwe
by światem rządziło tak piękne
kochanie

Coś o czym trudno rozmawiać po latach


Człowiek z wielu jedną wybrał
która nie tam gdzie chciał
go zaprowadziła
o jakiej trudno mu rozmawiać

Pomimo tego że jej pobocza
upiększały czerwone maki
i kamień mchem pokryty
na którym przysiadał
nie jeden wędrowiec

Który z wielu własnie ową
wybrał jako swoje
przeznaczenie

Gdzie się ukryłaś


Gdzie cię szukać
w którą stronę iść
byś we mnie obudziła
poetycką myśl

Myśl ubarwioną
tęczową barwą
podobnie jak parkowy
jesienią liść

Czułą i delikatną
jak babie lato
płatki róż i matczyna
dłoń

Ja się jej nie boje
pójdę za nią nawet w noc
przez zasieki które
tworzy pajęcza sieć

Czy ktoś zna odpowiedz


W jakie barwy będzie odziana
czy będzie w ciemnych okularach
czy mam się bać jej czy nie
przyjdzie nocą czy dniem

Czy będzie dla mnie łagodna
czy może mocno będzie bolała
czy jej ponoć chłodnej dłoni
podać swoją ciepłą dłoń

Czy na jej widok mam zapłakać
czy po prostu się śmiać
myśląc przecież nie pierwszy
będę patrzeć w jej twarz

Trudne pytanie
Za pewne każdy chciałby łagodnie i w nocy...

Wiersz dedykuje tym którzy do niej prowokują


Żeby szlak was trafił
żebyście nogi połamali
byście na myśl o krwi
się nie oblizywali

Tak tak o was mówię
wy zakały świata
bardzo się wami brzydzę
mimo że przez niektórych
jesteście spostrzegani

Nie po to świat stworzono
abyście wy z nim igrali
byście innych z tego
co najpiękniejsze okradali

Wsadźcie sobie w tyłek
odbezpieczony granat
i poczujcie własnym nosem
palonej skóry zapach

Waldi ,co cię tak roszłościło ?
To że nie piszemy ,nie znaczy że nie czytamy ?
Zdrówka życzę .

Pewnie , że czytamy - zobacz statystykę ! Nie denerwuj się i pisz !
A na złość , pewna znana mi osoba ma bardziej poetyckie określenie - " GRANAT W MORDĘ"