Waldemarowi, chodzi o coś innego "Wiersz dedykuje tym którzy do niej prowokują",
przeczytajcie uważnie dedykację wiersza

No właśnie ! A ten wiersz , to Waldemara szlachetne oburzenie , które popieram ...

Czasem zawodzą


Nie można objąć ich ramionami
pogłaskać przytulić
ani zawrócić wzrokiem
są dziś zbyt odległe

Nie można zmierzyć
na żadnej szali
one zbyt mało dziś ważą
pozostała po nich pustka
która obraz ich zamazuje

Ale można o nich rozmawiać
zaglądając do pamięci
która mimo swoich lat
nie jedną łzę w oku zakręci

Kiedyś ci powiem

Powiem ci moja miła
za co cię tak kocham
za co tak bardzo lubię
czemu gdy jesteś daleko
do siebie o tobie mówię

Powiem ci moja droga
lecz jeszcze nie dzisiaj
niech spoważnieje
przez nas sadzony las

Las który kiedyś
echem mi podpowie
że oto nadszedł czas
zdradzić ci dlaczego

Dlaczego w moim sercu
zajmujesz najwięcej
miejsca

Najbardziej ponury

Zapłakał liśćmi
zaszumiał wiatrem
szarym pokrył niebo
powagą ozdobił mogiły

Zasmucił pola łąki
i parkowe ławki - tak
tak moi mili - tak
bolesny jest tylko
listopad

Barwy życia jego lekarstwem


Widzieć wszystko
w czarnych kolorze
od rana do wieczora
musi bardzo boleć

Dlatego patrze na
otaczający mnie
świat raźno i wesoło
nie kaleczę barw

One są dla mnie
jak lekarstwo
są w mej podroży
nie zastąpione

Upiększają chwile
którym zdarza się
straszyć czarnym

Witam wszystkich którzy tu zaglądają - w powyższym wierszu zamiast czarnych ma być czarnym - za błąd przepraszam .
Pozdrawiam wszystkich serdecznie .

Mocno zaskoczony


Trzeźwo powiedział mi
wkurwił mnie dzień
to samo zrobiła noc
jestem tym zmęczony
nie potrafię odnaleźć się

Ja mocno zdziwiony
powiedziałem chłopie
nie wiem jak ci pomóc
nie jestem psychologiem
nie umiem cię pocieszyć

On złapał mnie za ramie
spojrzał prosto w oczy
i szeptem powiedział
proszę zrozum mnie
też jestem poetą

Ja bardzo zdziwiony
chciałem go zapytać
lecz nie zdążyłem
obudziło mnie wołanie
kochany kawa zrobiona

Witam - mam pytanie - czy ktoś z was wie gdzie się ukryła Irena Dudek - wklejała tu swoje wiersze .
Czy stało się coś o czym nie wiem ...

W Kwidzynie i okolicach mieszka bodaj 4 osoby co się nazywają Irena D. .Zapewne ta o której Sądzisz odpuściła pisanie na forum i pisze w pamiętniki .

Dopiero gdy zamknie


Otwiera z jednej
zamyka z drugiej
czując że oto już
nań nie patrzy

Świat któremu
codziennie musi
się kłaniać i przed
nim tańczyć choć
tego nie cierpi

Ponieważ patrząc
prosto w oczy
niby szczerze
jednak kłamie

Były są i będą życia ozdob


Piękno i marzenia
się nie starzeją
Są strażnikami
każdego czasu

Nigdy nie bolą
nie dokuczają
Są lekarstwem
które rany goi

Nie umierają
ciągle żyją
Ludzką dole
ozdabiają

Piękno i marzenia
są jak tęcza
Nie tylko ziemie
i niebo upiększają

Do twarzy im z tymi lubieniami

Lubią być zdobywane
gdy o nich się mówi
Lubią być całowane
gdy się dlań głowę gubi

Lubią być pieszczone
gdy się o nich śpiewa
Lubią być rzeźbione
gdy poetów nawiedza
o nich wena

Lubią jak innym się śnią
gdy się uśmiechają
Lubią gdy kwiaty im tną
gdy przed nimi klękają

Lubią spadające gwiazdy
rodzinne domowe zacisze
Lubią gdy nocą księżyc
na ich miłość patrzy

Tak tak drodzy panowie
takie są nasze kobiety
A jeśli coś pominąłem
niech każdy sobie dopowie

Czy tylko we śnie


Byli na późnym spacerze
padał deszcz z płatków róż
Gwiazdy im się kłaniały
świerszcze upajały słuch

Nad ranem powrócili
zaparzając mocną kawę
Spoglądali przez okno
witając kolejny dzień

Dzień na którego końcu
następna czeka noc
Która byc może znowu
pięknem ich zaskoczy

Żadna religia


Twarz mu posmutniała
popłynęły ostatnie łzy
Czasowi się poddała
widać zmarszczki trzy

Tak tak moi drodzy
tak wygląda ktoś
Kto do końca dochodzi
ktoś kogo inny zastąpi

Na tym ten byt polega
religia tego nie zmieni
Każdego to samo czeka
życia na inne nie wymieni