Szukać czy nie

Gdzie szukać tego
co ukoi cierpienie
gdzie szukać słów
które są prawdziwe

Gdzie do cholery
leży życia sens
który nam los
ciągle wmawia

A może wszystko
to tylko wielki sen
który złośliwie
manipuluje

Do niczego nie zmuszają

Nie można się bać
udawać że ich nie ma
one czegoś nas uczą
czasem ostrzegają

W nich ukryte to coś
co nas wyzwala
mimo że bywa smutne
czasem niezrozumiałe

Nie można się ich bać
są drogowskazem
który wskazuje do
niczego nie zmusza

Nie tylko co miłe

Nie zmarnować życia
być w nim zawsze sobą
widzieć nie tylko to co
nam miłe


Nie zmarnować życia
cieszyć nim innych
razić ich skromnością
mówić szczerze

Nie zmarnować życia
coś po sobie zostawić
by ci którzy pozostaną
mile wspominali

W wierszu lub we śnie


Zbudować dom na tęczy
móc dotykać chmur
być bliżej prawdy
głoszonej przez krzyż

Zbudować dom na tęczy
przykryć płachtą świat
jego nienawiść i wojny
dopuścić do głosu sens

Tak tak moi drodzy to
nie są słowa rzucone
na wiatr - można je
spełnić gdy się chce

Budując dom na tęczy
w wierszu lub we śnie

Parawan strachu i nieprawdy

Nauczyć się rozmawiać
o tym co było jest będzie
nie chować za parawan
strachu i nieprawdy

Mój drogi miły czytelniku
niby nic prostszego
a jednak bardzo trudne
czasem do spełnienia

Ponieważ wydaje się nam
że lepiej się wycofać
nie wdawać w trudne
zamieść pod dywan

Coś co zawsze będzie lubiane

Za motylem świerszczem
tęczą łąkowym kwiatem
ciepłym deszczem
kukułki kukaniem

Za płaczem wierzby
bzem kaliną tulipanem
za żabim rechotem
leśną echa mową

Za wdziękiem dziewcząt
odzianych w spódniczki
za tym już tęsknie
mimo że niedawno było
mi dane

Przeżyć spust


Za swoich przeżyć
pociągał spust
który przyszłości
miał nauczyć

Tak mawiał ktoś
kto się potykał
o ból głód oraz zło
i nieuczciwość

Która nauczyła jak
żyć by jego reszta
miała w sobie sens
tak nie dokuczała

Czarna tęcza

Nie warto tracić
czasu na płacz
nie marnować
go na nic

Nie warto czarno
malować tęczy
której nikt nie
zrozumie

Nie warto błądząc
śmiać się z prawdy
ani nie sobą dla
niej być

Lecz zawsze warto
jest się uśmiechać
miłym innych
częstować

Swojej twarzy nie
maskować - a gdy
przyjdzie ochota
do księżyca wyć

Nić która codzienność oplata


Wejść do kawiarni
zamówić kawę
i przy niej marzyć
o niespełnionym

wejść do kawiarni
odciąć od świata
który aromat kawy
na chwilę uśpi

Pozwalając się nam
wyzwolić z nici
którymi codzienność
nas oplata

Matematyczna klapa

Patrzył w upiększoną nocą
próbował policzyć coś
co się rodziło i umierało
czego jeszcze nikt przednim
nie zdołał policzył

Patrzył i łapał się za głowę
myśląc czy jest to możliwe
by móc tego dokonać

Tak bardzo chciał być tym
który pierwszy dokona
tego co jest nie możliwe
bo jest tak bardzo dalekie
mimo swej bliskości

Tak więc widać moi najmilsi
to co wydaje się możliwe
staje się absolutnie nie
wykonalne do spełnienia
mimo że bardzo się chce

Piękniejsze od tęczy

Miłości kochać
radości uśmiech
swobody wolność
dumy rozwaga
godności chleb

Owe wypadkowe
klamrą spięte
są jak tęcza
zorza a nawet
piękniejsze

Święta prawdy


Święta to nie tylko
ustrojone drzewko
zastawiony stół
grzechów wybaczanie
śpiew kolęd

To święto prawdy
która tak trudno
jest spostrzegana
w życiu codziennym
która czasem nudzi

Mimo tego że jest
od zawsze głoszona
bardzo wyraźna
wręcz namacalna
od złego odgrodzona

Ciemność światła nie pokona

Nigdy nie pokona
ciemność światła
kłamstwo prawdy
płacz uśmiechu

Zdrada miłości
samotność czegoś
co zwie się dom
niewola wolności

Głupota mędrca
zła wola dobra
niewiara wiary
hałas ciszy

I co najważniejsze
śmierć życiu
nigdy nie podoła
bo jest wielkie

Sen telefon wiara

Po niebie wędruje
ozdobionym dobrem
wyraźnie widocznym

Znajomych mija
uśmiechają się
są szczęśliwi

Nie muszą udawać
widokiem Boga
się wstydzić

Zadzwonił budzik
który obudził
wiarę odnowił

Drzwi

Za drzwiami świat mój
gdzie każdy kąt mebel
swą wartość ma

Za nimi dobrze się czuje
wciąż nowe odkrywam
upiększone świerszczem

Nigdy się ich nie boję
z nimi rozmawiam
szacunek mam

To są tylko moje drzwi
za którymi czeka coś
co w życie zemną gra