Prawdy które nie umieją smucić


Życie ma sens gdy tęskni
za czyś co nie boli
gdy widzi tylko to
co nie kłamie

Życie ma sens gdy otwiera
drzwi i okna dla prawd
które nie umieją smucić
potrafią cieszyć

Życie ma sens gdy żyjemy
pełną piersią nie obrażamy
się na wiatr zachody
oraz siebie

Życie ma sens gdy czujemy
mijane noce i dni - gdy
widzimy piękno je
ozdabiające

Nie winą mgły ani teczy że delikatne są

Nie winą horyzontu że
czasem ciemny jest
i tesknoty że budzi
lęk i łzy

Nie winą śmierci to
że zimną jest ani
mgły i tęczy że
delikatne jak sen

Nie winne kochanie że
lubi czułe słówka
i kłamstwa które
boi się prawd

Nie winą życia jest
że czasem trudne
że otwiera wiele
dziwnych drzwi

Nie winą tego wiersza
że tu dziś obecny
tylko moja wina
przyznaje się

Jutro drzwi nie otworze

jutro drzwi nie otworze
zabarykaduje je mgłą
wiatrem echem tęczą

jutro drzwi nie otworzę
będę sam na sam z nimi
i starym pająkiem

będę się upajał ciszą
z której codzienność
mnie okrada

To one uczą nas przyszłości

Trudno iść dalej gdy
droga się kończy
marzyć nie
widząc uśmiechów

Trudno być sobą gdy
cień kłamie - nie
dumać widząc
mogiły

Trudno jest żyć
gdy za drzwiami
niewiadoma nie
ma sensu

Trudy są trudne
ale to one uczą
nas przyszłości
mimo że bolą

Nie wystarczą długie gwoździe

Nie wystarczą długie gwoździe
by pochować śmierć
ona się ich nie boi

Nie wystarczą trudne chwile
by tego lub tamtego
się bać

Nie wystarczą zaćmienia by
nie widzieć gwiazd
pomoże dzień

Nie wystarczy kogoś kochać
by drzwi do lepszego
otworzył świat

Nie wystarczy być sobą żeby
uwierzyć w Boga
potrzebny życia cień

Nie wystarczą głupie myśli
by wariatem cię
nazwano

Nie wystarczy tylko płacz
by w innych obudzić
kawałek litości

Ale wystarczy po prostu
żyć by to wszystko nie
musiało gnić

Myśl to wzór matematyczna niewiadoma

Myśli bolą gdy po
głowie chodzą
szukając ale...

Myśli czasem ważą
więcej niż duży
kamień

Myśl to droga która
zawsze gdzieś
zaprowadzi

Myśl to ciągły wzór
matematyczna
niewiadoma

Myśli to skarb który
czasami wstydzi
a czasem nie

A my myślimy że
myśl to zabawka
się bawimy

Nie patrząc na to
że ta zabawa
czasem psuje

Żyje mocno podglądając sny

Wiem ile za mną
ale nie wiem ile
przed mną

Dlatego szeroko
otwieram noce
oraz dni

Żyję mocno jak
tylko się da
podglądam sny

Bo wiem że umieją
ziścić kolejne
uśmiechy i łzy

Wiem ile za mną
ale przed tylko
przyszłe wie

Więc muszę czekać
cierpliwy być nie
bać się burz

Przecież po nich
może być więcej
udanych chwil

Ból to potęga

Ból mnie dogonił
pokazał twarz
która boli

Ból mnie pokonał
przekonał mnie
do swojej racji

Ból mnie cieszy bo
wiem że po nim
będzie lepiej

Ból to potęga
za nią zawsze
widać rację

W zapomnieniu byłe śpi

W zapomnieniu byłe
śpi marzy by
znowu być

W zapomnieniu płacz
tuli sie do tego
co już było

W zapomnieniu uśmiech
śni o tym i tamtym
szuka chwil

Które mimo że bolały
były delikatne jak
letnie mgły

W zapomnieniu ktoś
szuka tego co
umiało być

Wiedziało co to miłość
co to smutek
oraz łzy

Było fajnie było miło

Pamięć mnie nie myli
było fajnie było miło
zegar się nie spieszył
marzenia obok były

Pamięć mnie nie myli
cieszyły drzewa parki
łąki sady świat mniej
był zgryźliwy

Pamięć mnie nie myli
jesień mniej bolała
w parkowych alejkach
miłość się tuliła

Pamięć mnie nie myli
życie było cudne
gwiazdy zawsze jasnym
do snu kusiły

Pamięć mnie nie myli
Bóg zawsze był Bogiem
cienie nie bolały
mocno zacne były

Drzwi otwiera kusi dniem i nocą

Życie drzwi otwiera
kusi dniem i nocą
uczy nadziei

Życie Boga pyta lecz
brak odpowiedzi
wciąż milczy

Życie drzwi zamyka
grożąc smutkiem
oraz łzą

Życie nie rozumie po
co głód i wojny
choruje

Życie boi się siebie
unika swego cienia
jest kruche

Życie czeka na śmierci
bo wie że ona
ma racje

Życie jest jak wiatr
raz jest a raz
go nie ma

Warto jest żyć nie bać się pogrzebów

Świat kochania mnie nauczył
dziś jestem z tego dumny
nauczył mnie marzeń
dziś są pogodą mych dni

Świat przede mną otworzył
szeroko wszystkie drzwi
do prawd i łez

Świat pokazał mi że warto jest
żyć nie bać się pogrzebów
w ich horyzoncie widzę sens
swoich dróg i uśmiechów

Jesień wspomnienia budzi

Popatrz na horyzont
jesień barwą kusi
liście ozdabiają
parkowe spacery

Popatrz na horyzont
lato za drzwiami
wspomnienie się budzi
zostanie z nami

Popatrz na horyzont
listopad się kłania
święto zmarłych puka
jesień mu się kłania

Popatrz na horyzont
jesień nadzieją
pachnie wieczór
kominkiem zaprasza

Popatrz na horyzont
płacz na uśmiech
zamień jesieni
się ukłoń

Tu mieszka ktoś kto kocha żyć

Jak ją oszukać
za kogo się przebrać
jaką maską zasłonić twarz
by po otwarciu powiedziała
przepraszam - pomyliłam drzwi

A może nie kombinować nic
aż do końca być sobą
na drzwiach napisać
tu mieszka ktoś
kto kocha żyć

Obraz wiersz rzeźba

Jesień nie musi boleć
jej wiatr bywa miły
las potrafi cieszyć

Nie musi być smutna
jej horyzont nie nudzi
jego barwy to życie

Jesieni się nie bójmy ona
chryzantemą i zniczem
budzi wspomnienia

Jesień to zacna pora ma
piękną kieckę umie
się tulić

Jesień to obraz wiersz
rzeźba oraz powieść
to kawał życia