Pozwoliłem sobie na małe wspominki rodzinne, bo niby nie o Kwidzynie i nie o człowieku z Kwidzyna, z drugiej jednak strony ten człowiek jest moim Ojcem a ja to jakby Kwidzyniak, choć nie z urodzenia i zamieszkania.
W sumie 5 fotek, ale jakże ważne 4 kartki z kalendarza

Darku, przeczytałem całą relację Twojego ojca. Tragiczne były losy tych dzieciaków. Piętnastolatek walczący na barykadzie, widzący śmieć bliskich, a przecież byli też młodsi. Co się stało z Twoim stryjem?

Rozumiem Twój pacyfizm.

Może i to jest przyczyną, ale chyba bardziej umiłowanie życia, i pamiętaj ja z okresu Hippies to jak niby nie mam być pacyfistą.
Z moin Stryjem stało się to samo co z moimi obydwoma Dziadkami, mają tylko kamień pamięci, bo nawet ciał nie można było zidentyfikować. To była normalka.
Pamietam jak byłem mały to Babcia opowiadała o obozie i wspominała że miała szczęście, że z moim Ojcem trafiła do obozu Niemieckiego. Myślałem że to lekka skleroza Babci winna temu "szczęściu", dopiero po paru latach dzięki literaturze drugiego obiegu przyznałem Jej rację

...........................................Dzisiejsza rocznica przypomina mi to, co widziałem każdego Sierpnia w Warszawie w czasie siedmioletniego tam pobytu przed 30 laty. Tak jak dzisiaj władze państwowe i samorządowe fetują to polskie święto (nieomal zawłaszczając je sobie), tak przed laty obserwowałem jego bagatelizowanie, albo wręcz tłumienie. Jednak ani legenda Powstania, ani sam żywioł warszawski nie były i nie są na to podatni. Chodziłem tego dnia na Powązki przypatrując się tym, którzy przeżyli. Z niektórymi rozmawiałem. A nie tylko tam spotykałem bohaterów tych dni. Często na ławce w parku, czy w barze mlecznym (albo niekoniecznie mlecznym), a najczęściej w EMPiKu (Nowy Świat X Jerozolimskie = za okupacji Cafe Club) rozmawiałem z warszawiakami, którzy bezpośrednio po przeżyciach okupacyjnych i powstańczych, jako AKowcy przechodzili gehennę prześladowań i tortur fundowanych im przez Polaków wysługujących się przybyłej ze wschodu nowej władzy. Jedni zakładali wtedy TPPR i wstępowali do partii władzy a inni ciągle tracili członków swych rodzin wywożonych najczęściej bezpowrotnie do Kraju Rad. (Nie jest zbyt popularna wiedza, że trwało to do lat pięćdziesiątych).
Sympatyczne jest to, że dzisiaj tak wielu młodych ludzi jest zaangażowanych w utrwalanie pamięci Powstania.

............................................Znając (jeszcze niepublikowane) komentarze do moich biograficznych wypowiedzi na forum, myślę, że niektórzy czekają tu na relację z mojego udziału w Powstaniu 1944r r. Nie mogę ich zawieść.
Otóż w pierwszych dniach sierpnia 1944 r. moja Mama przyjechała ze mną i starszym rodzeństwem do Ostrej Bramy w Wilnie. To rodzeństwo opowiada mi, że podeszła tam do nas jakaś pani dyskretnie informując Mamę o wybuchu powstania w Warszawie. To niewiele starsze ode mnie rodzeństwo utrwaliło ten fakt w swej pamięci głównie z tej przyczyny, że przygodna informatorka częstowała nas cukierkami, które w tamtych dniach bywały niedościgłym rarytasem.
Taki był mój udział w wydarzeniu sprzed 63 lat.
............................................Myślę też, że nie sprawię nikomu zawodu, gdy nie będę ujawniał swego osobistego udziału w powstaniach: styczniowym, listopadowym i wcześniejszych.

Aż szkoda ze dzieli nas ta dycha lat, pewnie nie raz byśmy się razem napili (porozmawiali) w Empiku

Musiałem na minutę przestać pisać, bo my stajemy tego dnia o 17:00 na bacznoś.
Cześć Ich Pamięci

Darku, Twoi Bliscy mają swój kamień pamięci również w Kwidzynie. Pod kamieniem znajduje się urna z ziemią z tego ogromnego pola bitwy. Wybrałem się tam dziś i przystanąłem na chwilę.

Cześć Ich Pamięci!

P.S. Syrena na UM milczała jak grób. Stojąca obok mnie ekipa z TV Vectra chciała uwiecznić podniosły moment. Niestety ktoś w UM nawalił.

Dziękuję w imieniu Taty i swoim, bo nie tylko On o tym nie wiedział, ja Kwidzyniak zresztą też. Coraz bardziej czuję sie u Was swojsko

...........................................................Panuje powierzchowne przekonanie, że w dzisiejszej Polsce dawno już porzucono uwłaczające pamięci uczestnikom Powstania poglądy o Armii Krajowej, jako „zaplutym karle reakcji” i inne o podobnej wymowie.
Jasny i oczywisty sens obchodów rocznicy Powstania dla jednych, dla innych nadal jest „cholernym mitem”.

Z tym przekonaniem powszechnym to coś jak ze szkolnictwem powszechnym albo powszechną służbą zdrowia.
Niby tylu nas a jakoby nikogo nie było
Co mi tam powszechne czytelnictwo maleje, a ja czytam coraz więcej.
Psy szczekają, karawana idzie dalej.

Trochę o tym szczekaniu z "Dziennika":
Przykre, że niektórych obowiązuje do dziś.

W związku z faktem, iż mam cholerne braki z historii, co nie pozwala mi na racjonalne wyciągnięcie wniosków , chciałbym zapytać Panów Dareka i Budslavsky'ego, jak rozumiem z powyższych postów zwolenników zasadności PW:
jak dziś interpretowana jest zasadność wybuchu Powstania Warszawskiego oraz jaki wpływ na historię współczesną ma tamtejsza rzeź mieszkańców Warszawy

Między innymi taki że nie masz dzisiaj na imię Wańka albo Nikita

Jarku, nie puszczaj tu zasłony dymnej ze swoimi brakami z historii.
Że była to rzeź, (przy milczącym zezwoleniu Rosji i Anglii) to bezdyskusyjne.
Decyzje, czy być zwolennikiem Powstania i o jego zasadności, to podejmowali Tamci w 1944 i podjęli.
My dzisiaj mamy tylko wybór: albo traktować ten miniony fragment naszej historii z obojętnością jako wydarzenia już zbyt odległe i dawno minione, albo czcić pamięć tamtych bohaterów, albo ciągle jeszcze powtarzać argumentację stalinowskiej agentury z PPR i ich następców.
.........................................
Jeśli rzeczywiście jesteś zainteresowany poważną i niezależną krytyką decyzji politycznych o wybuchu Powstania, to polecam Ci lekturę pism Józefa Mackiewicza, do których dostęp w Polsce jest ciągle poważnie ograniczany z inicjatywy m.in. wszechmocnego Adama Michnika.

Przyznaję się "bez bicia", że przed napisaniem tego posta poczytałem trochę opinii i artykułów w sieci na temat Powstania. Treść tych artykułów nie rozwiązuje tematu, bo osoby nim zainteresowane podzielone są na dwa obozy zwolenników i przeciwników słuszności podjętej decyzji przez ówczesne "kierownictwo". Jedynym co łączy te dwa jak napisałem obozy, to fakt bohaterstwa i poświęcenia Powstańców, polemika rozpoczyna się dopiero w momencie kiedy pada pytanie czy były to decyzje słuszne i czy taka "ofiara" była nieunikniona Reszta jest tylko gdybaniem...
Tak więc Budslavsky, dziękuję za odzew na moje pytanie, a po zgłębieniu lektury pism Józefa Mackiewicza podzielę się wrażeniami.

PS
Z tymi brakami z historii to nie przesadziłem, gdyż pośrednio zainteresowanie moje przedmiotem "stłamsiła" jedna z nauczycielek w szkole podstawowej. Natomiast okres szkoły średniej to okres bezpośredniej autodestrukcji w tej dziedzinie nauki.
To wszystko powoduje, że obecnie nie czuję się zbyt mocny w zagadnieniach, które pozwalałyby na niezależny światopogląd i "trzeźwe" spojrzenie na historię tę odległą, jak i współczesną