Mój widoczek...a właściwie jgo wycinek

Ba - o niebo piękniejszy od mojego podnieś papier przy ławce, będzie jeszcze ładniej

MACIEKZB, mieszkać z widokiem na cisy uratowane prawem z czasów Jagiełły to jest dopiero coś.

To teraz ja wrzucę widok z mojego okna

To ja wrzucę widok z tarasu na którym piję poranne kawy u rodziców, na Mazowszu .

"Wsi spokojna, wsi wesoła,
Który głos twej chwale zdoła?
Kto twe wczasy, kto pożytki
Może wspomnieć zaraz wszytki?" (J.K.)

Porcellus

Taak Mazowsze najrówniejsza z równych dzielnica polski

Mam w swoim pokoju dwa okna. Jedno jest w tak zwanym skosie, więc leżąc w łożu widzę przez nie, jak na niebieskim parkingu przetacza się Wielki Wóz.
Lecz by to oglądać, trzeba by zarówno przejrzystego nocnego nieba, oraz jakichś tam przyczyn, dla których miałbym bezsennie wpatrywać się w niebo. O tej porze roku, jak i na obecnym swym zakręcie życiowym nie znajduję zbyt wielu okazji, ani powodów dla takich medytacji.
Natomiast codziennie, kiedy ranne wstają zorze, co w Sadlinkach regularnie o 6 rano obwieszcza z pobliskiej wieży kościelnej solo na trąbce hejnał tej pieśni odtwarzany z automatu, to choć opinie o tym obyczaju słyszę tu różne, jednak mnie, to nie tylko nie przeszkadza, ale i odpowiada. Zresztą wstaję wcześniej i przebudzony oczekuję tego hejnału, by jakoś konkretnie rozpocząć dzień bez wylegiwania się..

W tym normalnym oknie mam codzienny (jak mi wiadomo, jeszcze przez najbliższe 5 lat niezmienny) widok, który rozbraja mnie swą prostotą i jasnością swego przekazu.

Przez ostatnich 20 lat oglądałem z okien swego wiekowego domostwa imponujące, acz mroczne i tajemnicze widoki kilkusetletniego parku z gęstwiną licznych pomników przyrody, bądź zarosłej dzikim winem wieżyczki familijnej kaplicy grobowej byłych niemieckich właścicieli posiadłości. Fotografie tamtych widoków mam teraz na ścianie w mym obecnym domu zbudowanym zaledwie kilka lat temu.

Muszę z tym jakoś skończyć, bo przyłapałem się na powtarzającym się porannym odruchu spoglądania najpierw na ołtarzyk fotografii z Zajazdu, a potem wyglądania przez okno, gdzie widzę to, co przez nie widać i nic więcej. Ale przyznam, że dokładam starań , by widzieć przez swoje okno znacznie więcej perspektyw, niż ono ukazuje.

Z nocy wyłaniają się kontury zabudowań odległych ode mnie o paręset metrów. Gdy słońce wzbije się na stosowna wysokość, ta widzę oświetlony horyzont już za wysokim brzegiem Wisły, po jej „kociewskiej” drugiej stronie. Może widoczne tam wzniesienie to owe legendarne Widlice ? Muszę się tam kiedyś wybrać.

Na pierwszym planie swego widoku z okna mam równo zaorane pole, którego uprawę zakończono wielce intrygującym „zakrętasem” w postaci głębokiej nieregularnej bruzdy. Czy to wysiadł oraczowi GPS ? Ale czy w Sadlinkach oracze nim się posługują? Może to bruzda po spadającym meteorycie ? Zapewne są inne i raczej banalne wyjaśnienia. Gdybym był zabobonny albo przesądny, to pewnie doszukiwałbym się w tej wykonanej pługiem kaligrafii jakiegoś nieodgadnionego znaku danego mi na resztę żywota w tym miejscu.

Więc zanim przykryje to płachta śniegu i zniwelują późniejsze roztopy, to codziennie spoglądam, na tę wielką bruzdę matki Ziemi, którą ktoś wyrysował mi pod oknem. Za pięć lat zamieszkają na tym polu w nowych domkach nowi sąsiedzi.
Z koniem, który w widocznym na planie okólniku kiwa nam łbem, to już się poznałem.
Z wnuczką Klarą nosimy mu suchy chleb. Jednak jeśli gaz do dzierżawionego z BP zbiornika nadal będzie tak drożał, jak ostatnio, to na taką samą dietę zapewne my też z pewnością wkrótce przejdziemy.

Wygląda na to, Budslavsky że przez najbliższych pięć lat, będziesz ekspertem
od rolnictwa mało powierzchniowego na Żuławach, co może być doświadczeniem
całkiem pouczającym i sympatycznym

No i będziesz na bieżąco przekazywał nam nowinki z za Wisły. Ja je też widzę,
lecz Twój widok jest bardziej południowy

przygotowania do zimy

Podejrzewam, że wiem "Tylko nierówne i krzywe, zawsze będzie prawdziwe"

Dzisiejszy widok z okna.

Ja również chciałem dodać dzisiejszy widoczek z okna

mój najciekawszy

a to mój widoczek zimowy