Obiecałem że będę publikować na tym forum swoje wiersze. Więc zaczynając od dziś w każdy piątek jeżeli oczywiście czas pozwoli będę umieszczał jeden wiersz swego autorstwa.
Bardzo jestem ciekaw waszej opinii. Mam nadzieje że miło spędzicie tu czas. A jeżeli ktoś z was również zechcę pochwalić się swymi wierszami to proszę śmiało wklejać je tu, chętnie poczytam i skomentuje w miarę możliwości. Może gdy będzie nas tu więcej spowodujemy że poezja znajdzie więcej fanów .
Temat wierszy - dowolny .

Cierpliwośc matki też ma granice

tylko proszę się nie śmiać
z tego co niżej napisane
lecz zastanowić nad tym
a potem uronić choć łzę

jak długo można
własna matkę upokarzać
okradając ze wszystkiego
co jej własnością

pomimo tego że bardzo
jest nam życzliwa
bo daje schronienie
karmi i ubiera

mało tego
otacza pięknem
którego my synowie i córki
pozbawiamy blasku

ile jeszcze wytrzyma
zmęczona tym wszystkim
tak ponoć bardzo kochana
matka której na imię ziemia

a może już jutro
pogniewa się na nas
i każe zapłacić słono
za krzywdy

Podoba się, choć jest taki bardziej taki społeczno-socjologiczny

Czekamy na następny piątek

Witam serdecznie Darku - masz rację - ale chciałem w ten sposób zwrócić uwagę na bardzo nasz wszystkich dotyczący problem. Ileż można wyciskać z tej już tak bardzo wyjałowionej przez człowieka ziemi - wiadomo o co chodzi - pierwsza twarz wiersza.

A druga bardzo podobna - iluż z nas krzywdzi swe matki mimo tego że poświęciły większą cześć swego życia na nasze wychowanie i ile miłości w to wsadziły i serca - a potem oczywiście nie wszyscy z nas tak jak w wierszu się odpłacają .
Tak że wiersz moim zdaniem dwuznaczny .

pozd.

Waldemar tak przecież na tym polega poezja, że interpretacja należy do czytelnika, właśnie to w niej jest piękne
Pamiętam czasy swojej młodości, w szkole nieustannie zadawano pytanie - co autor miał na myśli pisząc.... jeżeli odpowiedziało się co naprawdę się czuło była dwója, odpowiedź musiała być zgodna z panującymi wytycznymi

Nostalgia

Jesień ... późna ... pochmurna ... szara
Brakiem słońca ... powagą ... smętem
Nikt nie zjawi się za zakrętem
Osowiała ... półślepa ... stara

Z kąta półmrok dzień cały zionie
Szyby krople spłukują płaczem
Z rynny kapie całkiem inaczej
Takt konduktu ... zapomnień ... koniec.

Nawet ludziom w pochyłych pozach
Wiatr rozwiewa, jak drzewom myśli
Czy je zebrać na powrót, wyszli
Jak po jantar na brzegu morza.

Ale jesień wszystko poniosła
Został wiatr i deszczowe krople
Tylko czekać białego posła
Oraz stygnące za nim sople.

Wiersz piękny, ale - ale ten poseł w dzisiejszej rzeczywistości już nie brzmi dumnie
Tak tylko sobie żartuję

Kwidzownik, dla mnie - przepiękne.
I wielu z nas tak to odczuwa

Waldemarze. Tytuł twego wiersza, to "Gea".

Wiersz ciepły mimo jesiennego nastroju kolego.
Myślę że będziesz podobnie jak ja co jakiś czas
częstował nas swoimi wierszami.

A tytuł do mojego wiersza o/k

pozdrawiam Waldemar

Znalazałm w internecie bardzo sympatyczny wiersz. Poniżej jego treść.




źródło

Bombko dzięki za odwiedziny kącika - wiersz nie z najwyższej polki
ale sowa za to bardzo cierpliwa.
Zapraszam do częstszych odwiedzin.

Witam Darku w przerwie meczu Lecha o być albo nie
Na którym rondzie ta sowa podsłuchuje .
Lece do drugiego pokoju dokończyć widowisko - Lech dzielnie się spisuje
oby do końca meczu wytrzymał.

to jest sowa, osobista strażniczka naszej Agniesz-ki królowej książek i nie na rondzie jeno pod biblioteką

- zgadza się

To gdzie mogę zdobyć legalnie ( lub nie ) kopię mojego herbu ?