Widać, to zacny człek z Porcellusa, jak zabolał go szloch pajacyka.

Problemem jest to, że jakiś nadgorliwy człowiek przeniósł tekst do kącika literackiego.
I "wyrwał go z kontekstu". Tekst dotyczył działań pewnego permanentnie "pokrzywdzonego" forumowicza w innym temacie.
Wierszyk nie był skierowany do moich szanownych przedmówców

Porcellus

Mimo wszystko uważamy cię za zacnego...

Waldemarze. Dalszy siąg twego wiersza

...
Sprawdzę, rzekł sobie ciekaw
Która z nich wytrzyma
Mnie, którym wiał w tym parku
Czy lato, czy zima

Zawiał, spojrzał za siebie
Młodsza niewzruszona
Mimo włosów starganych
W oczy swe wpatrzona

Znowu ma dylemat, bo
Ta druga choć wstała
Miast zawrócić do domu
Na spacer podreptała

Witam zacnego kolegę - bardzo spodobała mi się ta druga cześć .
Razem powstał ciekawy i romantyczny wiersz .
No ale niech inni się wypowiedzą w tej materii.
Dzięki za odwiedziny.
pozd.

Prędzej czy później

w każdym istnieje
ogniwo kruszone
przez czas

więc jaki ma sens
krępować nim
kłamstwa

skoro prędzej czy
później na pewno
pęknie

wówczas ktoś
albo coś rozliczy
z nich nas

Pozwolę sobie wtrącić taką wariację na temat wspaniałej poezji Waldemara:

„W każdym z nas ogniwa się kruszą
Jednak ,kiedy kowal był z duszą
To kłamstwo niekrępującym było
Niestety, rozliczeń bez liku przybyło”


Porcellus

Dobry wieczór Porcelusie - Miło że tak pochlebnie
wyrażasz się o moich wierszach.
Wielkie dzięki za to i za mądrością pachnącą wariację.
z poszanowaniem Waldemar

Widzę, Porcellusie, że nieśmiało, bo zdawkowo i ty znajdujesz swoje miejsce w tym kąciku poezji. Zapraszamy z Waldemarem. Tym bardziej, że specyfika twojej poezji nie jest nam obca. Pamiętam, że Budslavsky też kiedyś spoglądał w oczy tej wenie, więc i on jest też mile widziany. Im więcej takich, jak my, tym więcej zadumy nad tym, co ulotne, a jednak zauważane i opięczętowane poezją...

Do życia

Nad rzeką mgła
Z nikąd przybyła
I budząc trawy wiosnę tka
Na śnieżnej kanwie
Co je kryła

Kra wartko spływa
Z nurtem w dół
A wodzie żywych fal przybywa
Na brzeg wyrzuca
Świeży muł

Zmarzłe redliny
Bielą stały
Ale ożyły oziminy
A szare gleby
Zweselały

Zima przeminie
W blasku słońca
Wybuchem życia na równinie
By po letargu
Żyć do końca

Gdzie mam iśc

Obok drogowskazu
Wskazującego cztery
Możliwości do wyboru
Zaczął się zastanawiać

Miłość jest zdradliwa
Dobroć oszukańcza
Prawda nie prawdziwa
Wolność ma granice

Więc gdzie mam iść
Skoro wszędzie tam
Nie ma możliwości
Ominięcia tego zła

Po czym usiadł na
Kamieniu odciskając
Na nim kolejny ślad
Ludzkiej zadumy

Komunały

Mówili chytry lis, bo
wywiódł w pole nie jednego

Twierdzili, że jest świnią
Gdy zdradził brata swego

Pokazał, że jest tchórzem
Kryjąc się za plecami innych

Lecz stawał wciąż okoniem
Gdy karać chciano winnych

Jak kręty wąż się wił
Brany do odpowiedzialności

I też małym robaczkiem był
Jak wyzbył się godności

Nawet go osłem zwali
Gdy kombinował, że nic nie wie

A słoniem w sklepie porcelany
Jak przykrość zrobił Ewie

Lecz sępem stawał się
przy lada okazyjce

Zaś na występie kapel
jak małpa, rudym wyjcem

Może i jeszcze więcej zwierząt
Tkwiło w nim z wielu wieków

Lecz zawsze się oglądnął
Gdy krzyknął ktoś: Człowieku!

Witam Kwidzowniku.
Wiersz bardzo zabawny ale przepełniony rzeczywistością
która chowie się w cieniu bo się boi sama siebie.
Zakończenie wiersza zmusza do dużej refleksji.
Bardzo Waldkowi przypadł .
pozd.

Zwierzę się, że do tego wiersza zainspirowały mnie strofy z twojego wiersza:
"Miłość jest zdradliwa
Dobroć oszukańcza
Prawda nie prawdziwa"

Przedsiębiorczość

Stacyjka przy żelaznej drodze
Na której nikt nie czeka
Bo nie zatrzyma już niczego
A wszystko stąd ucieka

Szosa tam parę wiorst odległa
Za kurtyny barierą
Do niej po błocie wiedzie dróżka
I miedze pola dzielą

Do szkół wyjechać trzeba będzie
Wyrwać się stąd od smętu
I wrócić by coś zmienić tutaj
Na prostą wyjść z zakrętu

Inaczej los jej przeznaczony
Stać nie potrzebną jakich wiele
Rdzewieć i marnieć bez potrzeby
Jak groch przy drodze albo ziele

Wołają pola, sady, chaty
O trochę ręki gospodarza
O zmiłowanie dla przyrody
By mogła dóbr pomnażać

Stacyjka wtedy oddech weźmie
I wstrzyma, co ucieka
Przybędzie potrzeb na spedycji
Zasobów wielka rzeka