Misja

To na poetów
stojących w pół drogi
spada grad przeszłości

Pamięć niby jajko
wyzwala dziobiące wspomnienia
by je utrwalić jak ślady łapek

Popatrz na ich wzrok
i determinację
na wyciągnięte ręce do sumień

...

Stukot czasu biegnie
i oddala dawne od dzisiaj
rytmem przerywanych nici życia

I tylko poeci
we wzroku mają niepokój
co też będzie za zakrętem

I jedynie im warto
bo z mozołem stawiają pomniki
których nikt nie zrujnuje

A to się liczy
zanim mgła odsłoni horyzont
zanim stwierdzisz że już wiesz czego nie wiesz

Przemyślenia (nie)młodego czlowieka

Godzina wybiła, dzień nowy wstaje
We mnie wciąż trwoga,
gdzie będzie me mieszkanie
Wokół mnie dziewczyn bez liku
serce me dzielą jak skórę na dziku
ale w nich nie ma miłości,
tylko żądza seksu dzika
Lecz seks bez miłości
jest jak nocna lampka odkryta
niby mrok rozpędza i jasność roztacza
ale spać nie daje i sen z powiek stacza
A ja wciąż w ciemności osnuty
błądzę w samotności mej duszy
Jakieś melodie z nut staram się składać
lecz muzyk ze mnie żaden
i w złe nutki trafiam
ciągle słysząc od muzyków wszelakich
'to nie twoja profesja, odpuść stary'
lecz w mej pamięci
gdzieś świta melodia z przeszłości
nie poddaję się,
jeszcze muzyka w mym sercu zagości
siedząc przy domu z gromadką dzieci całą
patrząc na żonę w ogrodzie skąpaną,
zanucę cicho pod nosem...
'jestem w niebie wśród gwiazd'

Brawo casan, niebanalne, odważne i takie życiowe.

Porcellus

Bardzo mi się podoba casan masz talent chłopie

Kluczem fantazji

Chcąc uciec od codzienności
Bliźniaczo do siebie podobnych
Otwórz kluczem fantazji drzwi
Za którymi jest wyspa bezludna

I z jej dziewiczej dzikiej natury
Zacznij od nowa budować to co
Po tamtej stronie zbyt nad to
Swym podobieństwem nudziło

Na pewno będziesz szczęśliwszy
Rozniecają ognisko patykiem
A potem zaczniesz pisać nim
O minionym dniu na piasku

Zdrada

Była kiedyś dziewczyna
Co radością błyszczała
I młodością, i miłość też miała.

Swego męża poznała
I szczęśliwa z nim była
Wnet pół świata z nim zwędrowała.

Kiedyś jednak z ufnością
Weszli w kręgi tajemne
Myśląc, że to kolejna przygoda

Było pięknie, przyjemnie
A że głupia i młoda
Dała zwieść się dziwaczną miłością.

Mąż się o tym dowiedział
Chociaż piętna nie miała
Co się psuje, to czuć na odległość.

Żegnaj – smutno powiedział
By stanowczo odprawić
Mimo żalu, mimo że czuł uległość.

Wziął, manatki spakował
I wystawił z mieszkania
Odprawiając zdradziecką swą żonę.

Zdjął jej z palca pierścionek
Rzekł z wyrzutem na koniec:
Już cię więcej nie będę miłował.

Oj dziewczyno frywolna
Już ci rybka nie służy
I nie znosi ci ozdób na bal.

Chociaż znów jesteś wolna
Choć ucichło po burzy
Szczęście pierzchło i pozostał ci żal.

Maj w pudełku od zapałek

spacerując majowym sadem
zauroczony barwą kwiatów
traw oraz ich wonnościami

wypaloną zapałka na denku
pudełka napisał krótki wiersz
po czym szybko je zamknął

bo bał się ze wietrzyk który
zaczął mocniej troszkę wiać
pozbawi go jego wartości

którą zamierzał uwolnić
podczas długich jesienno
zimowych wieczorów

Śpiew ptactwa szum drzew
Muskanych przez wiatr
Niebo rozświetlone
Nieskończonością gwiazd

Twój uśmiech szczery
A czasem i płacz
Od lat prowokują mnie
Do wymawiania słów

Słów którym zawdzięcza
Swe odwieczne istnienie
Otoczony kołem pychy
i nienawiści świat

Waldemar,

Obydwa dobre, a jakby tak połączyć je w jeden mają ze sobą dużo wspólnego

Na pewno warto o tym połączeniu Darku pomyśleć .
Bo faktycznie coś je łączy ...
Jeżeli czas pozwoli to popracuje nad twą propozycją .
Bo żeby niczego nie żałować trzeba wszystkiego spróbować.
kłaniam się - Waldemar

To nie żart

Centrala - tak słucham
Czy może połączyć mnie
Pani z niebem

Głupi żart powiedział
Głos z drugiej strony

To nie żart proszę pani
Mieszkają tam moi
Rodzice

Więc jeszcze raz proszę
Niech pani spróbuje
Chociaż na chwilkę

Gdyż ja naprawdę
Za nimi mocno
Tęsknie

No dobrze - spróbuje
Powiedziała zdumiona
Telefonistka

To proste - tym korytarzem do końca
Potem w prawo do pierwszych drzwi
Po lewej za drzwiami chyba drugimi
Windą na trzecie piętro

Po wyjściu schodami po lewej stronie
Na sam dół i znowu po tej samej
Będzie pokój bez drzwi gdzie na trzecim
Jeżeli dobrze pamiętam regale

Na czwartej półce od dołu po prawej
Jej stronie za drugi rzędem książek
Leżą dwa pęki kluczy a w nich ten
Którymi otworzysz kolejnej hecy
Życia drzwi

Chyba nie trafię

Zgadza się - trudno przemieszczać się po taki labiryncie
Ale często tak nam tłumacza inni - zapytani o drogę
Miło że zajrzałeś .
pozd.Waldemar

Jedno jedyne

Żadne z wielu słów
Co dzień wymawianych
Nie jest tak wymowne
Dla nas ani uwielbiane

Jak to jedno jedyne
Któremu już na początku
Zaistnienia świata nadano
Najpiękniejsze z imion

Porostu -matka